ความเห็น: ห้วงยามของความเปลี่ยวเหงา ...(เสียงบ่นของคนไกลบ้าน)

อ่านเรื่องนี้แล้วให้ความรู้สึกแปลกๆ กับหัวใจแบบเศร้าๆ อย่างที่คุณ นม. บอกจริงแหล่ะค่ะ...
ไม่ต้องมาก็ได้...คำว่า "ก็ได้" มักมีความหมายว่า มาเถอะ ถ้าไม่มาก็รู้สึกเสียใจเหมือนกันมันเป็นแบบนั้นจริงๆ ไม่ว่าจะเราพูดหรือคนที่เรารักพูด
ยังไงก้ออย่าท้อนะคะ...การที่เราได้มีโอกาสมาอยู่ที่ตรงนี้ อย่างน้อยๆ ผลพวงของมันก็ยังตกทอดไปถึงลูกของคุณ เพื่อว่าบางทีเค้าจะได้มีโอกาสดีๆ มากยิ่งขึ้น
ในสังคมเมืองนี่เป็นตัวบ่อนทำลายกำลังใจและความเป็นคนดี (เพราะมัวต่จะคิดแข่งขันกัน จนเหยียบกันให้จมอยู่ใต้ล่างได้) บ้างในบางครั้งแต่มันก้อยังเป็นเมืองที่มีโอกาสดีๆ บางอย่างที่ตรงกับชีวิตเรารออยู่
แล้วก้อดูแลสุขภาพให้ดีๆ ด้วยนะคะ ถึงแม้จะยุ่งขนาดไหนก้อเถอะ จะได้มีแรงไปต่อสู้กับอุปสรรคไงคะ
.....(^-^).....
ญ.ปุ้ยเป็นคนนึงที่มีชีวิตและเติบโต จนกระทั่งเข้าเรียนมาถึงทุกวันนี้อยู่ในเมืองตลอด แต่ในวันหนึ่งข้างหน้าจะออกไปสู่ความเป็นอิสระของเรา ไม่ใช่ในสังคมเมืองอีก ตั้งใจว่าจะไปสอนหนังสือในพื้นที่ๆ ห่างไกล เพราะความห่างไกลมันเป็นสิ่งที่ยืนยันว่าเด็กๆ ที่นั่นน่าจะต้องการโอกาสมากกว่าที่ใดๆ และจะทำหน้าที่ให้เต็มที่
สู้ๆ นะคะเป็นกำลังใจให้ พี่ - เพื่อนใหม่คนนี้สู้ต่อไป เย้...!!!
สวัสดีปีใหม่ค่ะ...ถึงแม้จะไม่ได้กลับบ้านแต่ก้อยังได้นึกถึงคนที่บ้านนี่นะคะ ดีกว่าไม่คิดถึงเลยเพราะมัวยุ่งแต่กับงาน - - เพียงนึกถึงคนทางโน้นก้อคงจะสุขใจแล้วล่ะค่ะ...เชื่อสิ ขอแค่เราไม่ลืมเท่านั้นเอง
อ้อ...ขอบคุณที่แวะไปนะคะ
ญ.ปุ้ย