วันนี้ได้มีโอกาสมาอ่านสรุปข้อคิดเห็นจากการตรวจประเมินคุณภาพของกลุ่มต่าง ๆ ข้อเสนอแนะที่กล่าวถึงเกือบทุกกลุ่มคือความเข้าใจในดัชนีประเมิน ความเข้าใจของบุคลากรในระบบประกันคุณภาพ หรือ ให้มีการจัดอบรมความเข้าใจของดัชนี 

      ทำให้ต้องมานั่งทบทวนว่าควรจัดหลักสูตรอบรมแบบใดดี ได้มีโอกาสไปอบรมกับสถาบันเพิ่มผลผลิตเพื่อที่จะเป็นผู้ประเมินของสถาบันฯ ซึ่งหลักสูตรที่ไปอบรมตอนแรกงงอยู่นานเหมือนกันว่าวิทยากรให้เราทำอะไร วิทยากรให้อ่านคู่มือและดึงคำหลักออกมาจากคู่มือ หาว่าคำถามที่ถูกถามในคู่มือคือคำถามประเภทอะไร เช่น อย่างไร(how) อะไร (what) ซึ่งคู่มือ TQA มี 7 หมวด ให้เวลานั่งอ่านและเขียนดึงออกมา และต้องดึงออกมาให้ครบ ถ้าดึงไม่ครบก็ได้ดัชนีประเมินไม่ครบ (คิดในใจเหมือนกันทำไมไม่เขียนเป็นข้อ ๆ ให้ชัดเจน ต้องมานั่งอ่านและดึงออกมาเขียนเป็นข้อ ๆ อีก) เรียนๆ ไปก็น่าเบื่อมากเลย คิดในใจว่าเมื่อไหร่จะได้อ่าน SAR ตัวอย่าง พอได้อ่าน SAR ตัวอย่างก็ประเมินไม่ได้ เพราะยังจำไม่ได้ว่า key Issue คืออะไร

      ทำให้ต้องย้อนกลับไปอ่านคู่มืออีกครั้ง ใช้เวลาในการอ่านคู่มือโดยวิธีการอบรมเชิงปฏิบัติการอยู่เกือบ 2 วัน อ่านกรณีศึกษาอยู่ประมาณ 1 วัน

      ถ้าเอารูปแบบดังกล่าวมาจัดเชื่ออาจารย์มหาวิทยาลัยคงไม่อยากอบรมแน่เลย ให้นั่งจับกลุ่มอ่านคู่มือ

      ได้พยายามให้สร้างเว็บแห่งการเรียนรู้ โดยให้เจ้าหน้าที่สำนักเอาดัชนีมาอ่าน และ ยกตัวอย่าง ทำได้ไม่เกินหนึ่งเดือน โครงการก็ยกเลิก เพราะเมื่ออ่านแล้วไม่สามารถหาตัวอย่างออกมาได้ เว็บบอร์ดไม่มีผู้รู้เพียงพอที่จะนำเสนอตัวอย่างแปลก ๆ และหลาย ๆ คนไม่นิยมการอ่าน แต่นิยมการฟัง (หลักฐานเลยหายหมด)

       ในการจัดการอบรม ถ้าหัวข้อไม่น่าสนใจ ไม่มีประโยชน์ต่อผู้ฟัง ส่วนใหญ่ก็ไม่นิยมมาฟัง เพราะเสียเวลา

       อยากได้ความเห็นจากชุมชนแห่งนี้ว่า ประโยชน์ของการประกันคุณภาพต่ออาจารย์ ต่อบุคลากรคืออะไรบ้าง