เช้าวันนี้ (27 ธันวาคม 2550) พอผมมาถึงสำนักงานเกษตรจังหวัด พบว่ามีเกษตรกรมารอพบแล้วท่านหนึ่ง สอบถามเบื้องต้นพบว่ามีปัญหาเรื่องหนี้สิน ที่ดินถูกยึดไม่รู้จะไปขอคำปรึกษาจากใคร โทรไปที่ 111 บอกว่าให้มาที่สำนักงานเกษตรจังหวัด ก็เลยมา
เมื่อรู้ความประสงค์เบื้องต้น ผมก็เลยเชิญเข้ามานั่งคุยกันที่โต๊ะทำงานของผม ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมงเต็มๆ ในการพูดคุยหารือกัน คราวนี้ผมไม่ลืมที่จะสอบถามชื่อ และที่อยู่ไว้ก่อนเพราะประสบการณ์สอนไว้เผื่อเวลาจะไปเยี่ยมเยียนจะได้ติดตามไปถูก
จากการพูดคุยกันเกษตรกรท่านนี้บอกว่าแต่เดิมมีที่ดินอยู่ประมาณ 20 กว่าไร่ ทำการเกษตรก็ยังพอเลี้ยงตัวเองได้ แต่ต่อมาพ่อ-แม่ป่วย จำต้องกู้หนี้ยืมสิน ทำไปทำมาบัดนี้ที่ดินต่างๆ ได้ถูกขายใช้หนี้ไปหมดแล้ว แต่ก็ยังใช้หนี้ไม่หมดยังมีหนี้สินเหลืออีกจำนวนหนึ่ง ส่วนหนึ่งเป็นของเถ้าแก่ที่ไปกู้มาและเสียดอกร้อยละ 5 ต่อเดือน และส่วนหนึ่งก็คือเป็นหนี้กองทุนหมู่บ้าน(กองทุกเงินล้าน) ผมสอบถามจนรู้แน่ชัดว่าที่ดินได้ขายไปหมดแล้ว ไม่ได้ติดจำนองหรือกำหลังอยู่ระหว่างการฟ้องร้องหรือกำลังอยู่ระหว่างการขายทอดตลาด ซึ่งยังอยู่ในวิสัยที่พอจะเยียวยาได้ ตามนโยบายแก้ไขปัญหาหนี้สินของเกษตรกรในการช่วยเหลือของรัฐบาลชุดปัจจุบัน
ดังนั้นสิ่งที่ผมจะทำได้ในบทบาทของเจ้าหน้าที่ของรัฐ และในบทบาทของนักส่งเสริมการเกษตร ที่พอจะทำได้ในวันนี้ก็คือ
- รับฟังปัญหาและข้อขัดข้องใจครับ เพราะอย่างน้อยก็ช่วยให้เขาได้ระบายความในใจ ถึงความทุกข์ยากต่างๆ นาๆ ที่ได้พานพบ
- ขอดูเอกสารหลักฐานต่างๆ ที่มีอยู่ เพื่อเรียนรู้และทบทวนว่าเกษตรกรท่านนี้ได้ประสบกับอะไรมาบ้าง พบว่ามีสัญญากู้เงิน-ซื้อ-เช่า มากมาย ส่วนใหญ่ก็เป็นสิ่งที่ยืนยันว่า พี่เขาหมดแล้วซึ่งทรัพย์สินต่างๆ แม้กระทั่งบ้านอันเป็นที่อยู่อาศัย....ดูภาพส่วนหนึ่งของเอกสารด้านล่างนี้
- สุดท้ายผมก็ต้องพูดเพื่อเป็นการให้กำลังใจ เพราะอดีตเราคงไปแก้ไขอะไรไม่ได้ แต่เราเรียนรู้จากมันได้
และได้สรุปให้เขาได้ทราบว่า ในทางคดีความต่างๆ หรือแม้กระทั่งที่ดินนั้น คงแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว เพราะเป็นเรื่องของกู้และการขาย แต่หนี้สินในส่วนที่เหลืออีกแต่ไม่มากนั้น ส่วนของพ่อค้าที่ไปกู้มาก็ขอให้ไปพูดกับเขาและขอให้เขาลดดอกเบี้ยให้ ซึ่งพี่เขาก็บอกว่าได้ไปหารือแล้ว และเขายินดีที่จะขอเพียงเงินต้นคืนเท่านั้น ส่วนหนี้กองทุนหมู่บ้านก็คงต้องปล่อยไว้ก่อนเพราะดอกเบี้ยไม่สูง และที่สำคัญไม่มีรายได้พอที่จะไปใช้หนี้ได้ และผมก็เลยถามต่อว่าแล้วพี่จะทำอย่างไรต่อไป พี่เขาบอกมาและทำให้ผมใจชื้นขึ้นมาทันทีก็คือ
"ผมเช่าที่ไว้ 2 ไร่ คิดว่าจะปลูกพริกกับพืชผัก เพื่อที่จะเก็บเงินไว้ใช้หนี้เพราะมีประสบการณ์ในการปลูกผักมาพอสมควร"
เท่านั้นแหละครับ ผมก็พอจะมองเห็นทางที่จะช่วยเหลือหรือ ลปรร.ในโอกาสต่อไปได้ เลยใช้บล็อก G2K ให้เป็นประโยชน์ เปิดบันทึกตามรอยการเรียนรู้เรื่องการปลูกพริกให้พี่เขาได้ดู พร้อมกับเล่าความสำเร็จของเกษตรกรที่อำเภอพรานกระต่ายประสบความสำเร็จกับการปลูกพริก โดยใช้พื้นที่ไม่มาก ดูหน้าตาพี่เขาสดชื่นขึ้นมาทันที บอกว่าอย่างนี้ผมพอมีหวังแล้ว เดือนหน้าจะเริ่มลงมือเลย
ผมก็ไม่ลืมที่จะเชิญพี่เขาให้แวะมาที่สำนักวานเกษตรจังหวัดได้ทุกเมื่อ หากต้องการปรึกษาหารือเกี่ยวกับการปลูกพืชผัก ยินดีที่จะนำไปพบปะและศึกษาดูงานแปลงที่ประสบความสำเร็จ และขออนุญาตล่วงหน้าว่าหากลงมือดำเนินการเมื่อใดจะขอไปเยี่ยมเยียนถึงแปลงในโอกาสต่อไป .....
วันนี้ผมเขียนบันทึกนี้อย่างมีความสุข เพราะผมได้ทำหน้าที่ของนักส่งเสริมการเกษตรและ ขรก.ที่ดี ทำตัวให้เป็นที่พึ่งของประชาชน แม้จะช่วยอะไรได้ไม่มากนัก แต่ก็ช่วยเหลือตามศักยภาพด้วยความเต็มใจยิ่ง ได้ช่วยให้เกษตรกรท่านหนึ่งมีความหวังในการอยู่อย่างมีศักดิ์ศรี พร้อมที่จะพึ่งพาตนเอง และไม่ท้อถอย
เป็นบันทึกความดีที่ผมได้ทำและอยากนำมาแลกเปลี่ยนครับ
วีรยุทธ สมป่าสัก 27 ธันวาคม 2550
ขอแสดงความยินดีด้วยครับ ที่ได้ดำรงตนสมกับข้าราชการ (ข้าของแผ่นดิน)
เรียน ท่านสิงหืป่าสัก
ยอดเยี่ยมน้องสิงห์
นี่แหละนักส่งเสริมที่เอาทุกข์ของชาวบ้านคือทุกข์ของแผ่นดิน
พี่เชื่อว่ามันไม่ง่ายที่จะพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินแก้ปัยหานี้ แต่ขอให้กำลังใจและค่อยๆแก้ไป เรียนรู้และปรับตัวปรับใจใหม่
พี่เองก็ให้กำลังใจน้องสิงห์อีกต่อครับ
อ้อยควั้น
ดีใจที่ได้เคยพบกับคนดีที่ควรถือเป็นแบบอย่างของข้าราชการไทยอย่างคุณสิงห์ป่าสัก
ขอเป็นกำลังใจ ในการทำงานต่อไปครับ มีโอกาสดีคงได้พบกันอีก
สวัสดีครับ
ส่งความสุข ปีใหม่ค่ะ
สวัสดีปีใหม่ค่ะ
รับได้ถึงกระแสความสุขที่คุณสิงห์ป่าสักได้รับจากการทำความดีค่ะ ... เป็นกำลังใจสำหรับการทำความดีต่อไปค่ะ
การทำความดีนำมาสู่ความสุขเสมอ ยิ่งทำดีด้วยบริสุทธิ์ใจมากเท่าไร ความสุขที่บริสุทธิ์ย่อมเกิดกับเรามากเท่านั้น....ชื่นชมคนทำดีค่ะ
สวัสดีปีใหม่ ขอให้พี่ท่านและครอบครัวสุข สดใส คิดหวังสิ่งใดให้ได้ดังใจปองตลอดปีและตลอดไปค่ะ