จู่จู่วันหนึ่ง...ผมก็เริ่มรู้สึกเบื่อขึ้นมาเฉยๆ บอกไม่ค่อยถูกเหมือนกันว่าเบื่ออะไร

     สวัสดีครับ    

     ผมห่างหายในสังคม Gotoknow ไปนานนับเกือบสามเดือน...ตอบไม่ได้เหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไร
    

     บันทึกสุดท้ายของผม เมื่อวันที่ ๑๐ ตุลาคม ศกนี้     

     ในช่วงเวลาที่ผ่านมา มีหลายๆสิ่งเกิดขึ้นในชีวิตผม มีทั้งสิ่งดีดีและสิ่งที่ผมไม่คาดคิดว่าผมต้องเผชิญหน้ากับมัน      

     สิ่งที่สังคมเรียกว่า ความดีและความชั่ว         

      ผมใช้เวลาที่ผ่านมานั้น เรียนรู้มันและผ่านมันมา...อย่างเป็นปกติสุข     

      ตลอดระยะเวลาเกือบสี่ปี ที่ผมอยู่ในตำแหน่งผู้บริหารมหาวิทยาลัยเล็กๆในต่างจังหวัด  รับผิดชอบในคณะใหญ่ที่สุดที่มีอาจารย์และนักศึกษามากที่สุด     

      มีกิจกรรมมากที่สุด และมีส่วนร่วมในกิจกรรมของมหาวิทยาลัยแทบทุกเรื่องในตลอดระยะเวลาที่ผมรับผิดชอบอยู่     

     ผมทำงานด้วยใจรัก ด้วยความสนุกในงานที่มีโอกาสคิดและสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆอยู่เสมอ

     ลุยไปกับงานทุกชิ้นทุกเรื่อง ตั้งแต่จุดเริ่มต้นจนจบ      แล้วก็มีงานใหม่ทยอยเข้ามาเสมอ...ไม่มีวันหมด    

     เหมือนสายน้ำ...เหมือนแสงอรุณของวันพรุ่งนี้ที่รอเปล่งประกายลบความมืดมิดแห่งราตรี  

   

     จู่จู่วันหนึ่ง...ผมก็เริ่มรู้สึกเบื่อขึ้นมาเฉยๆ บอกไม่ค่อยถูกเหมือนกันว่าเบื่ออะไร   

 

     รู้สึกเหมือนไฟที่เคยลุกโพลงอยู่เสมอ...หรี่แสงลง    

     ไฟยังลุกอยู่ ยังทำงานได้อยู่แต่ขาดใจที่เคยสนุกร่วมไปกับมันเท่านั้น    

     เหมือนไฟขาดเชื้อ...ที่พอเห็นเปลวไฟอยู่เป็นเพียงสภาพที่ลุกไหม้ไปกับเชื้อเก่าอย่างนั้น 

      

      ผมไม่ได้เล่าให้ใครในที่ทำงานฟัง ยังทำงานไปตามปกติ แต่ใจนั้นเริ่มมองตัวเองและจับผิดตัวเองได้      

      บางครั้งแอบนึกว่า...เอ? รึว่าเราเข้าช่วงวัยทองหมดประจำเดือนอะไรทำนองนั้น      

      แต่ก็รู้ว่าไม่ใช่ เพราะเคยติดตามเมียไปหาหมอมา รู้ๆว่าคนวัยทองนั้นมีอาการอย่างไร     

      ผมจึงแอบเรียกอาการของผมเองว่า...คนหมดไฟ    

      เพราะไม่ว่าอะไร อะไร ก็ไม่ตื่นเต้น น่าสนุก น่าทำ เหมือนแต่ก่อน    

      เหมือนรถที่เคยวิ่งสี่สูบ ลดเหลือเพียงสองสูบ      

      ผมพยายามสร้างไฟให้ตนเอง มองหาอะไรใหม่ๆ...แง่มุมใหม่ในสิ่งเก่าในงานที่เคยทำ

      เผื่อว่าจะคึกคักตื่นเต้นขึ้นมาบ้าง     

      แต่...ยังไม่เห็นอะไรใหม่  อะไร อะไรก็ดูเหมือนทำมาหมดแล้ว และกำลังเดินกลับไปวงจรเดิม

      ไม่มีอะไรใหม่เลย...

      นอกจากเป็นรอบใหม่ของวัฏจักรแห่งการงานของชีวิตเท่านั้น      

      อาจเป็นสาเหตุหนึ่ง ที่ไม่ได้เข้ามาเขียนบันทึกในช่วงที่ผ่านมา

      ไม่ใช่ไม่มีเรื่องเล่า ตรงกันข้ามมีมากมายสารพัด...เพียงแต่ขาดแรงใจที่อยากเขียน    

      คืนนี้ ก็เป็นคืนที่เบื่อๆเหมือนกัน คืนหนึ่ง

      ทำอะไรก็ไม่มีรส  ดูทีวี อ่านหนังสือ ร้องเพลงเล่น นั่งสมาธิ    อะไรอะไร ก็เบื่อๆไปหมด...    

      นั่งเฝ้ามองตนเองอยู่นาน...ก็เบื่อๆเลยลุกออกไปที่หน้าต่างมองแสงไฟข้างนอกบ้าน...

       มีเสียงรถยนต์วิ่งผ่านไปมาพอได้ยินเสียงเป็นคราวๆ    

       แต่รู้สึกแว่บขึ้นมาว่า อยากเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเองให้ผู้อื่นฟังบ้าง โดยเฉพาะมวลมิตรใน gotoknow       

       เลยลุกขึ้นมาเล่าเฉยๆ...ไม่ต้องห่วงว่าผมจะบ้าหรือหมดสมรรถภาพใดใด

       เป็นเพียงจังหวะหนึ่งของชีวิตเท่านั้น    

       อาจเรียกได้ว่า เป็นนิพพิทาของช่วงชีวิต   

       ของคนที่มีอายุใกล้หกสิบปีอย่างผม