สวัสดีครับ

  หัวข้อบันทึกนี้อยากจะเขียนเรื่องเล่าเพื่อสื่อความคิด  ความเข้าใจบางอย่างที่เกิดขึ้นช่วงนี้จากประสบการณ์ครับ

   ประสบการณ์ที่ว่าคือ..

       - การให้คำปรึกษา กับผู้ป่วยดังบันทึก..เมื่อเธอ..ปันใจ

      - การให้คำปรึกษากับผู้ป่วยที่มีปัญหาเรื่องแน่นอก หายใจไม่สะดวกบ่อยๆ  แล้วพบว่าเธอมีปมในใจตั้งแต่เด็กและมีปัญหาครอบครัวช่วงนี้

      - การให้คำปรึกษากับผู้ป่วยที่มีปัญหาครอบครัว กับการเริ่มต้นชีวิตด้วยกันใหม่ๆ

    - การให้คำปรึกษากับผู้ป่วยที่ทราบว่าสามีติดเชื้อ  แล้วตนเองอาจจะติดด้วย  จนนอนไม่หลับหลายวันและก็คิดจะทำร้ายตนเอง

                 ทั้งสี่รายนั้น    ใช้เวลาพูดคุยนานเกือบชั่วโมงทุกราย  แต่เป็นคนละวันเวลา...และเป็นที่ทำเวชปฏิบัติส่วนตัว...

 

     - การสนทนากับเจ้านายผู้แสนดี...วันนี้ถึงเรื่องของผู้คน  เรื่องของวาระแห่งการเรียนรู้  การพัฒนา  และการเติบโตของผู้คนในองค์กร  พร้อมๆกับการเติบโตและพัฒนาองค์กร....

 

           ได้ข้อสรุปด้งชื่อบันทึกครับว่า

         ยิ่งเข้าถึงผู้อื่น ทำให้ยิ่งเข้าถึงจิตใจภายในของตนเองมากยิ่งขึ้น

  การที่เราเข้าไปในจิตใจของคนอื่นๆได้  ทำให้เราได้เห็นได้เข้าใจ  ได้เรียนรู้โครงสร้าง  ความสัมพันธ์ของเรื่องราวต่างๆ ตั้งแต่เริ่มต้น  จนกลายมาเป็นเขาในปัจจุบัน

   เกิดความเข้าใจ  เห็นอกเห็นใจในความเป็นตัวตนของเขาทั้งดีและอาจจะไม่ดีในปัจจุบันนี้

   ในทางกลับกัน  การที่เราจะเข้าถึงจิตใจของผู้อื่นได้  จนทำให้เขาเผยความคิด  ความรู้สึกอารมณ์ต่างๆ ที่ลึกๆ ต่อเรา  ก็หมายถึงเราก็จะต้องลึกซึ้งในตนเองเช่นกัน  อันหมายถึงเข้าใจความเป็นตัวตนเอรา  เข้าใจความคิด  ความรู้สึกเราเอง...

    จนนำความเข้าใจนี้ไปเชื่อโยงเพื่อให้การช่วยเหลือ  เยียวยา  ชี้นำทิศทาง  ทางออกที่ดีที่สุดกับผู้ที่เราให้คำปรึกษา  หรือสื่อสารด้วย...

 

    ฤ..ว่า  ยิ่งเยี่ยวยาผู้อื่นให้ดียิ่งขึ้น  ภายในของเราก็จะยิ่งดีมากขึ้น(เหมือนเยียวยาตัวตนของเราด้วย)  หรือเปล่า...ครับ