อ้อมกอดที่หายไป

เมื่อวันพุธที่ ๑๙ ธันวาคม ๒๕๕๐ ได้มีโอกาสเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรจากสมเด็จพระเทพฯ ซึ่งถือเป็นเกียรติประวัติของอัญชลีในวันนั้นผึ้งมีญาติเพียงคนเดียว คือ แม่ ที่มาร่วมแสดงความยินดี ส่วนพ่อและน้อง ๆ ต่างติดงานกัน แต่ไม่เป็นไรเรายังมีญาติ (ไม่ใช่บัณฑิตไร้ญาติ) ช่วงเช้าเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรตามกำหนดการของมหาวิทยาลัยมหาสารคาม  ช่วงบ่ายก็เดินถ่ายรูปตามซุ้มต่าง ๆ ประสาแม่+ลูก  ต้องขอขอบคุณเซลล์ขายกล้องคนนั้นนะคะ ที่ทำให้ผึ้งกับแม่ได้มีโอกาสแสดงความรักต่อกัน เพราะเท่าที่จำความได้ ไม่รู้ว่ากอดแม่ครั้งสุดท้ายเมื่อใด (หรือว่าแม่ไม่เคยกอดเราเลย) ปกติผึ้งเป็นคนที่ไม่ค่อยคุยกับพ่อแม่ นอกจากมีเหตุจำเป็นต้องขอความคิดเห็นจากพ่อแม่ หรือเทศกาลพิเศษ (เป็นลูกที่แย่จัง) เพราะอาจจะอยู่กับย่าตั้งแต่เด็ก และที่สำคัญผึ้งเป็นลูกคนโตด้วยก็เลยไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้พ่อแม่เห็น (ก็เลยไม่ค่อยสนิทกับพ่อแม่เท่าไร) อยากเล่าถึงเหตุการณ์ ณ ตอนนั้นให้ชาว G2K ได้อ่าน เหตุเกิดหน้าคณะศิลปกรรม ซุ้มที่ถ่ายรูปมีที่สำหรับนั่ง ตัวผึ้งลงนั่งก่อนส่วนแม่นั้นยืน (แม่ตัวเล็ก) แม่โอบไหล่ผึ้งไว้ แล้วก็กอดแน่นมาก ๆ ซึ่งตอนนั้นตัวผึ้งเองก็งง ๆ ...เอ๊ะ...ทำไมแม่กอดเราแน่นจัง แค่ถ่ายรูปเอง 

จำได้ว่ารายการจุดเปลี่ยนได้นำเสนอเกี่ยวกับการกอด ซึ่งตอนนั้นเราคิดว่าคงจำเป็นเฉพาะสำหรับเด็ก ๆ แต่เพิ่งรู้ว่าโตขนาดนี้ก็ยังต้องการให้แม่กอด รู้สึกดีใจเป็นที่สุด (ปีใหม่นี้ต้องกลับไปกอดพ่อและแม่)

ส่งท้าย..ตอนไปส่งแม่ขึ้นรถ ผึ้งแอบร้องไห้นิดนึงด้วย แบบว่ากลายเป็นลูกแหง่ติดแม่ไปโดยปริยาย

 ขอนำภาพแม่ลูกผูกพัน มาอวดชาว G2K   <p> </p><p>จึงถือโอกาสนี้อยากให้คุณลูกทุกคนกลับไปกอดพ่อแม่ กอดท่านให้แน่น ๆ ก่อนที่จะไม่มีใครให้กอดนะคะ </p><p>ขออ้างอิงบันทึกของหมอวิจารณ์ และหมอกุ้งปางมะผ้า</p><p>http://gotoknow.org/blog/thaikm/135063</p><p>http://gotoknow.org/blog/the-kannika/144227</p><p></p>