ฮันนี่ กระโดดซิจ๊ะลูก เอ๊า! กระโดด

 

     "ฮันนี่.!!!..มานี่เร็ว.."

     "โฮ่งโฮ่ง..โฮ่งโฮ่ง"   ฮันนี่วิ่งมาตามเสียงเรียกของหม่ามี๊อย่างรวดเร็ว

      "ฮันนี่..วันนี้หม่ามี๊จะสอนให้ฮันนี่กระโดดข้ามรั้วนะลูกนะ"

     "โฮ่ง.!!??"

     "อ่ะ ฮันนี่ไปอยู่นอกรั้วก่อน แล้วกระโดดเข้ามาอย่างนี้นะลูก"    ว่าแล้วหม่ามี๊ก็จับน้อง Chapter โยนออกไปนอกรั้ว แล้วเรียก Chapter เข้าบ้าน

     "น้อง Chap..เอ๊าโด๊ดด.!!!"  น้อง chap. ก็ดีเหลือหลาย กระโดดข้ามรั้วมาอย่างสวยงาม

     "ฟิ้ววว..ตุ๊บ!"

    "เอ้า..ฮันนี่ทำอย่างน้อง Chap. ซิลูก"

    "โฮ่งโฮ่ง..โฮ่งโฮ่ง"   ว่าแล้วฮันนี่ก็ยังยืนอยู่ที่เดิม เอาแต่เห่า 

    "ทางนี้ลูก ทางนี้.. กระโดดเข้ารั้วทางนี้"    หม่ามี๊ออกเสียงเชียร์สุดฤทธิ์ให้ฮันนี่กระโดดเข้ามาให้ได้

    "แป่ววว..วว!!!"   ฮันนี่ยังยืนอยู่ที่เดิม

    "อ้าว! ก็กระโดดซิลูก"

    "โฮ่งโฮ่ง..โฮ่งโฮ่ง"

    ".........."    หม่ามี๊ได้แต่ยืนเท้าสะเอว มองลูกรักอย่างสุดเซ็ง

    "อ่ะ..เอางี้"  ว่าแล้วหม่ามี๊ก็ออกไปอุ้มหมาตัวเขื่อง หนักแค่ยี่สิบฟ่าฟ่า อย่างทุลักทุเล โดยการจับขาหน้าพาดขอบรั้ว แล้วก็จับขาหลัง ดันก้นให้กระโดด

    "เอ๊า..ฮึ๊บ.!!!"

    "ไชโยสำเร็จแล้ว..!!"   หม่ามี๊ดีใจกระโดดตัวลอย ยิ่งกว่าถูกหวยรางวัลที่ 1

    "ดีมากจ๊ะ.. จำไว้นะ กระโดดแบบนี้นะลูก"

    "เอ๊า..ออกไปใหม่ ทำแบบเมื่อกี้อีกนะลูก"

    "โฮ่งโฮ่ง..โฮ่งโฮ่ง"

    "เอ๊า..โด๊ดดด.."

    "โฮ่งโฮ่ง..โฮ่งโฮ่ง"   (แป่ววว.วว) ยัยฮันนี่ตัวแสบ ยืนเห่าอยู่ที่เดิม ไม่ยอมกระโดดสักที

 .....เวลาผ่านไป ครึ่งชั่วโมง..... สองแม่ลูกก็ยังปล้ำเรื่องกระโดดข้ามรั้ว จนแล้วจนรอด ก็ไม่สำเร็จ

...จนในที่สุด...

     ฮันนี่ ไม่ต้องดงต้องโดดมันแระ อย่าเป็นเลยนะหมาอัจฉริยะหน่ะ ท่าทางลูกคงไม่มีแวว หม่ามี๊ถอดใจแล้วล่ะ"   "หม่ามี๊คงไม่มีวาสนามีลูกเป็นอัจฉริยะกับเค้าหร๊อกชาตินี้... เฮ้ออ.....!!!”    *-*'