จากการเข้าประชุมจนเกือบจะเรียกว่ามีอาชีพประชุมไปแล้ว . . . ทำให้ผมได้เห็นประเด็นบางอย่างที่ค่อนข้างสำคัญเกี่ยวกับการบริหารงาน จึงลองนำมาเสนอในบันทึกนี้ดู เผื่อว่าจะมีผู้ช่วยเสริม“จะเติม (เห็นด้วย)” หรือ “จะโต้ (เห็นแตกต่าง)” ก็ได้ครับ ประเด็นที่เกี่ยวกับการประชุมที่ว่านี้ก็คือ:
1. ถ้าผู้บริหารเป็นนักคิด “คิดให้” อยู่บ่อยๆ ในที่สุดพนักงาน (ลูกน้อง) ก็จะค่อยๆ คิดน้อยลงไป คือจะรอฟังว่าหัวหน้าจะเอาแบบไหน รอให้ท่านบอกว่าต้องการให้ทำอะไร หรือรอให้ “ชี้ลงมา” ว่าเรื่องนั้นเรื่องนี้จะให้ใครเป็นคนทำ
2. ถ้าพนักงาน (ลูกน้อง) เสนอความคิดเห็น (ดีๆ) ในที่ประชุม แล้วหัวหน้าสรุปว่าตกลงให้ผู้ที่เป็นเจ้าของไอเดีย (Idea) นั้นเป็น “คนทำ” รับรองได้ว่าไม่ช้าไม่นานความคิดดีๆ เหล่านี้คงจะค่อยๆ หายไป ไม่ค่อยมีใครกล้านำเสนอไอเดียดีๆ อีกต่อไป
ใครจะเสริมเพิ่มเติมอะไร . . . เชิญได้ตามสบายครับ
กราบเรียน ท่านอาจารย ดร.ประพนธ์
สวัสดีครับท่านอาจารย์ ขออนุญาตแลกเปลี่ยนเรียนรู้ด้วยครับ ในประเด็นแรก ที่นายคิดให้ หรือ ชี้ลงมา จากประสบการณ์ของผมเท่าที่ผ่านมา การประชุมก็จะเป็นแบบนี้เกือบๆ จะร้อยเปอร์เซนต์ครับ ผลคือทำให้บุคลากรในหน่วยงานไม่คิด เมื่อไม่คิด ก็คิดไม่เป็น ท้ายที่สุด พอให้คิด ก็จะมีเสียงมาว่า ขอให้สั่งลงมาเลยครับ
ในประเด็นที่สอง ผมมีความคิดเห็นก้ำกึ่งอยู่นะครับ คือ ในขณะที่ผมเป็นผู้บริหาร เมื่อใครคิดอะไรมา ผมก็ให้คนนั้นทำเลย เพราะคนอื่นทำอาจจะไม่รู้ดีเท่าเจ้าของความคิด ผลที่ออกมามันก้ำกึ่งกันครับ บางครั้ง คนที่เสนอความคิดมาก็ทำเองและทำได้ดีครับ แต่บางครั้ง คนเสนอความคิดเขาไม่ทำครับ และ ต่อไปเขาก็ไม่เสนอความคิดอีก ในขณะที่คนเสนอความคิดแล้วผมมอบให้เขาทำแล้วทำได้ดี ต่อไปเขาก็เสนออีกครับ ขอบคุณครับ
แค่ Comment ของ 3 ท่าน ก็เริ่ม "มันส์" แล้วครับ . . . ที่สำคัญคืออ่านแล้วทำให้ได้โลกทัศน์ที่กว้างขึ้นในเรื่องนี้ เพราะบางทีที่ผมคิดขึ้นมาคงจะไม่ถูกต้องซะทั้งหมด เมื่อท่านทั้งหลายมาช่วยกันเติม ก็เท่ากับมาช่วยเสริมความรู้ซึ่งกันและกัน . . . ขอขอบคุณอาจารย์ทั้งสามท่านอีกครั้งครับ
กระทู้นี้ สุนทรียบล็อค เกิดเกลียวความรู้
จากประสบการณ์
สวัสดีครับ
มีอีกแบบ ที่อยากแลกเปลี่ยน คือ ผู้บริหารเรียกไปคิดงานแล้วให้มานำเสนอในที่ประชุม พบว่าผู้ติมีมาก แต่ไม่ให้ข้อเสนอใหม่ ขอให้กลับไปแก้ แก้ และแก้ ในที่สุดไฟในตัวคนทำก็มอด
ถ้าใครเคยทอดไข่เจียวน้ำมันมากๆ จะเห็นว่าไข่ฟู หอม น่ารับประทาน สภาพเหมือนวันที่นำงานมาเสนอวันแรก และแล้วไข่ก็ค่อยแฟบ แฟบ จนไม่อยากแม้จะตักมาใส่ปาก เหมือนกับเจ้าของความคิดในงานนั้นที่อยากจะหยิบงานนั้นไปเก็บใต้ลิ้นชักซะเลย
อยู่ในส่วนราชการส่วนใหญ่เป็นแบบที่อาจารย์กล่าวคือผู้บริหารพูดคนเดียวไม่มีใครกล้าพูดในที่ประชุม (กลัวผิด) อยู่เฉยๆ ดีกว่า แต่เมื่อมีการประชุมที่ไม่มีผู้บริหารอยู่ เห็นว่ามีการแลกเปลี่ยนกันมากขึ้น วิธีการที่มีประโยชน์กว่าคือ ประชุมกลุ่มแล้วนำผลเสนอผู้บริหารพิจารณา คิดว่าได้ประโยชน์มากกว่า ทุกคนได้มีส่วนร่วม อาจจะมองว่าเสียเวลา มั่ว แต่เมื่อทำบ่อยขึ้น น่าจะมีการพัฒนาขึ้น