สวัสดีครับทุกท่าน
ช่วงนี้คงสบายดีกันทุกท่านนะครับ หน้าฝน หน้าหนาว ก็รักษาสุขภาพกันนะครับ วันนี้ไม่มีอะไรมากครับ แค่เอาคำถามเล่นๆ มาฝากไว้เอาไว้คิัดกันต่อไป ยามที่เข้ามาอ่านอีกครั้งครับ
เด็กไทยในปัจจุบัน เป็นเ็ด็กที่ใช้ชีวิตตามแบบของเด็กที่ควรเป็นหรือไม่อย่างไร ...
การเรียนของเด็กไทย เครียดไปไหม แข่งขันกันตั้งแต่ตอนไหน แข่งขันกันทำไม เพื่ออะไร ไปสู่อะไร ...
การทำงานของพ่อแม่ เพื่ออะไร...วิ่งไปหาอะไร...ดิ้นรนสู้ชีวิตเพื่ออะไร...
เราเกิดมาเพื่ออะไร ผลประโยชน์หลังจากเราเกิดมาคืออะไร โลกระบบนิเวศนี้ได้รับประโยชน์อะไรจากการเกิดของดินน้ำลมไฟและจิตของเราบ้าง
ผลประโยชน์ที่คนเรายึดติดทั้งหลายนั้น เพื่ออะไร ทำไมสลัดไม่ออก ทำไมผลประโยชน์ถึงทำลายมิตรภาพและอื่นๆ ได้อย่างง่ายดาย
ผลประโยชน์ใครเหนือสิ่งอื่นใด .....
<div class="content">
สวัสดีครับ น้องเม้งเกิดมาลุย
ขอตั้งคำถามต่อนะครับ
ช่วยผมทีครับ
มึนครับ คงจะต้องจิบน้ำชาไปเรื่อยๆนะครับ.................!!!!!!
</div>
สวัสดีครับพี่เหลียง
น้อรก... ครับ ชนชา ชงชา ดื่มชาครับ
น้อรก..........................กกกกกกกกกกกกกกกก
ช่วยกันตั้งคำถามนะครับ เราอาจจะไม่จำเป็นต้องเขียนคำตอบครับ เพราะว่าคำถามก็จะตอบคำถามด้วยกันเองในบทความนี้นะครับ
เชิญถามกันต่อครับ
คราบเขม่าแห่งปัญญา ที่ติดตรึงตราไว้ที่หน้าเชิงตะกอน
กับความมีหน้ามีตาก่อนจะพาชีวาไปหาเชิงตะกอน...
อะไรควรมีอะไรไม่ควรมี หรืออะไรควรเสริม อะไรควรตัดตกแต่ง ตัดต่อทางยีนในดวงใจ
ขอบคุณมากคร้าบบบ อิๆๆ
ใครมีลูกมีหลาน มีคำถามมาฝากครับผม
ไม่ต้องตอบนะครับ แค่เพียงอ่านพอผ่านตาและสมองเล่นๆ ครับ
ที่มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง แห่งหนึ่งของสยามประเทศ
บรรดาศิษย์เก่าที่จบจากสถาบันนี้
แยกย้ายกันไปประกอบอาชีพมีชื่อเสียงในวงสังคมตามวงการต่างๆ มากมาย
มีทั้งที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี
และที่กระท่อนกระแท่นยังดิ้นรนอยู่ในหน้าที่การงานก็เยอะ
เนื่องในวาระที่อาจารย์พ่อซึ่งเป็นที่เคารพของศิษย์เก่าทุกคน เกษียณอายุ
บรรดาศิษย์เก่าจึงถือเป็นโอกาสดีที่จะกลับไปเยี่ยมสถาบัน
เพื่อเลี้ยงสังสรรค์และรำลึกถึงอาจารย์พ่อ
หลังจากกินเลี้ยงกันมาได้พักใหญ่ วงสนทนาก็เริ่มเปลี่ยน
ไปเป็นการบ่นพร่ำเกี่ยวกับความเครียด ในการทำงานและปัญหาชีวิต แต่ละคน
มีปัญหาแตกต่างกันออกไปมากบ้างน้อยบ้าง
อาจารย์พ่อฟังปัญหาของลูกศิษย์ทุกคนอย่างตั้งใจ รับฟังโดยไม่มีคำวิจารณ์
หรือนำเสนอความเห็นของอาจารย์เลยแม้แต่น้อย
เมื่อฟังปัญหาของลูกศิษย์จบทุกคน
อาจารย์พ่อเสนอเลี้ยงกาแฟกลุ่มลูกศิษย์เก่า ท่านเดินเข้าไปในครัว
และออกมาพร้อมกับกาแฟเหยือกโตและถ้วยกาแฟ แบบต่างๆ
บ้างเป็นถ้วยกระเบื้องบ้าง เป็นถ้วยพลาสติก และบ้างทำด้วย แก้ว
มีถ้วยกาแฟหลายใบที่เป็นแบบพื้นๆ ธรรมดา บางใบ สวยวิจิตรสูงค่า
' อาจารย์ ชงกาแฟใส่เหยือกมาให้แล้ว พวกเธอจัดการรินใส่แก้วดื่มกันเองนะ'
บรรดาลูกศิษย์ มองถ้วยกาแฟหลากหลาย ด้วยความสนใจ
แล้วพากันเลือกถ้วยกาแฟพร้อมๆ
กับรินกาแฟออกมาจากเหยือกใส่ถ้วยต่างกันออกไปเอามือไว้
เมื่อลูกศิษย์ทุกคนต่างมีถ้วยกาแฟในมือกันทุกคน แล้วอาจารย์พ่อ กล่าวว่า
' ลองดูถ้วยกาแฟในมือของพวกเธอ กับถ้วยกาแฟที่เหลืออยู่ในถาดซึ่งไม่มีคนเลือกสิ '
' สังเกตุกันรึเปล่า.... ถ้วยสวย ๆ แพง ๆ ถูกเลือกไปหมด
เหลือไว้แต่ถ้วยแบบธรรมดาราคาถูก '
' เป็นเรื่องปกติ...ที่พวกเรามักจะเลือก
สิ่งที่ดีที่สุดโดยลืมคิดถึงความต้องการที่แท้จริงของเราและ
นี่คือที่มาของความเครียดและปัญหาทั้งหลายในชีวิต '
' ความจริงวันนี้สิ่งที่พวกเราต้องการแท้จริงคือกาแฟ ไม่ใช่ถ้วยกาแฟ
แต่จิตสำนึกกลับ นำพาเราไปเลือกที่ถ้วย
มิหนำซ้ำยังคอยชำเลืองมองถ้วยของคนอื่นๆ อีกด้วย
หากชีวิตคือกาแฟ หน้าที่การงาน ตำแหน่งต่างๆ ในสังคม ก็คือ ถ้วยกาแฟ
มันเป็นเพียงเครื่องมือ อุปกรณ์ช่วยหยิบจับหรือประคองชีวิ ตของเรา
มันไม่ได้ทำให้เนื้อหาจริงๆ ของชีวิต เปลี่ยนไป
บางครั้ง....การมัวเพ่งที่ถ้วยใส่กาแฟ
มันก็จะทำให้เราลืมใส่ใจกับรสชาติของตัวกาแฟ '
' ถ้ารู้จักชีวิตที่แท้จริง....ของหรือตำแหน่งหน้าที่ มันก็แค่ส่วนเคลือบ
ไม่ใช่เนื้อหาหรือแก่นแท้ที่สำคัญของชีวิต'
ขอบคุณเรื่องดีๆ จากเมล์ส่งต่อ...
ปัญหายากจัง แต่ก็ลึกซึ้งน่าคิด ครับ
สวัสดีค่ะน้องเม้ง
เพราะเทคโนโลยี.... ก็เกิดขึ้นโดยมนุษย์
คำคมของใครก็ไม่รู้ว่าไว้ขำๆดีละ…
แต่ละคำถามของแต่ละท่าน(คุณเม้ง คุณสิทธิรักษ์ พี่แอมป์ อาจารย์พนม)ล้วนเกิดจากความเป็นห่วง...ใช่หรือเปล่าครับ.(ไม่ใช่ห่วงยางแน่นอนใช่มั๊ยครับ)
แล้วคำตอบก็คือ ห้าห่วงครับ อย่างหนา ทนทาน ใช้นาน (ล้อเล่นครับ) "น่าเป็นห่วงจริงๆครับ"
ก็ต้องรออีกแล้วครับท่านว่าเมื่อไหร่จะมีคนที่เข้าใจความน่าเป็นห่วงเหล่านี้ แล้วแก้ไขหรือป้องกันที่ต้นเหตุ ที่อาจต้องอาศัยสัญชาตญาณการระวังหรือป้องกันภัยอย่างเข้าใจ แบบที่พี่แอมป์กล่าวไว้
ขอถามต่อแล้วกันนะครับ
แล้วอนาคตจะเป็นอย่างไรหละครับ
สวัสดีครับคุณลุงวอ
สวัสดีครับพี่แอมป์
สวัสดีครับท่านอาจารย์พนม
สวัสดีครับคุณวุฒิชัย
ขอถามต่อแล้วกันนะครับ
แล้วอนาคตจะเป็นอย่างไรหละครับ
ตอนนี้น้ำคงกระเพื่อมบ้างแล้วใช่มั๊ยครับ
และอาจจะมีคลื่นใต้น้ำตามมาด้วยครับ แต่หวังว่าคลื่นใต้น้ำจะเป็นคลื่นที่ไม่ใช่สึนามินะครับ ขอให้เป็นคลื่นแห่งการสร้างสรรให้เกิดพลังที่จะช่วยให้คนในโลกใบนี้อยู่กันอย่างมีความสุขตลอดไปนะครับ ขอบคุณมากครับสำหรับคำอวยพร ขอพรนั้นจงบังเกิดแก่คุณเม้งและบุคคลอันเป็นที่รักของคุณเม้งด้วยนะครับ
สวัสดีครับคุณ ว่าที่ ร.ต. วุฒิชัย สังข์พงษ์