ดิฉันกลับไปมองท้องฟ้าอีกครั้งพร้อมกับยิ้มและบอกสัญญากับพ่อว่า “ดิฉันจะเป็นคนดีที่สุดและจะดูแลแม่ที่เป็นร่มไทรเพียงต้นเดียวนี้ให้ท่านมีความสุขตลอดไป”.........
ดิฉันยืนทอดสายตา ปล่อยจินตนาการที่อยู่ลึกที่สุดของหัวใจย้อนวันเวลาไปยังวันหนึ่งในฤดูที่เหน็บหนาวอย่างนี้ สายลมหนาวแผ่ว ๆ ที่พัดผ่านผิวกายทำให้ดิฉันต้องขยับผ้าคลุมไหล่สีสวยกระชับขึ้นอีกนิด ท้องฟ้ายามนี้ช่างสดใส ฟ้าสีครามตัดกับปุยเมฆสีขาวดูช่างอ่อนโยน นกสีขาวสองตัวบินอยู่ไกลลิบ ๆ นึกอิจฉาความอิสระอยู่ครามครัน
40 ปีที่ดิฉันได้ก้าวเดินทางบนถนนทางเดินแห่งชีวิต บ่อยครั้งที่รู้สึกอ้างว้าง หงอยเหงา ขาดกำลังใจ หัวใจอ่อนล้าและมักต้องขอกำลังใจจากหลวงพ่อใหญ่ (พระพุทธชินราช) อยู่เสมอ ในวิหารอันศักดิ์สิทธิ์แห่งนั้นเป็นที่ที่ซึ่งดิฉันแวะเวียนเข้าไปกราบไหว้นมัสการหลวงพ่อใหญ่ กราบขอกำลังใจจากท่านและหลายครั้งที่หลั่งน้ำตาต่อหน้าท่านทั้ง ๆ ที่ยังอาราธนาศีลไม่จบ และอีกหลายครั้งเช่นกันที่ท่านได้ประทานพร ความสุขสมหวังให้แก่ดิฉันเป็นสิ่งที่ดิฉันได้สัมผัสถึงการอิ่มบุญที่ไม่อาจจะบรรยายได้
ดิฉันยังจำภาพชายสูงวัย ที่นอนบนที่นอนผืนใหญ่ร่างผอมเกร็ง ที่จมูกและริมฝีปากมีสายยางเส้นเล็ก ๆ สอดอยู่ ลมหายใจรวยริน หายใจเข้าหายใจออกอย่างช้า ๆ ข้าง ๆ ร่างชายสูงวัยมีหญิงกลางคนกำลังทำความสะอาดกับเรือนร่างนั้นอย่างไม่รังเกียจ ถึงแม้จะมีกลิ่นอันไม่พึงประสงค์ที่ออกมาจากชายสูงวัยแต่ไม่ทำให้หญิงกลางคนนั้นแสดงท่าทีรังเกียจแม้แต่น้อย “นกไปเอากระโถนให้พ่อหน่อยซิ แล้วหยิบแป้งให้แม่ด้วยนะ จะอาบน้ำให้พ่อเราหน่อย อ้าวแล้วนี่เจ้าเหลียวไปไหนละยังไม่กลับจากทำงานอีกรึ เออ..เออ นั่นแหละ ๆๆ เอากระโทนมานี่เลย แล้วไปถามเจ้าเชียรให้แม่หน่อยนะ สงสัยจะแอบไปเล่นกีตาร์กับเพื่อนอีกละ” ดิฉันส่งกระโถนใบใหญ่ให้แม่แล้วตอบกลับว่า “หนูเพิ่งกลับมาจากทำงานแม่ ยังไม่เจอพี่เหลียวกับพี่เชียรเลย วันนี้เงินเดือนออกหนูเอามาให้แม่ค่ะ แล้วพี่เหลียวละให้ยัง” ดิฉันถามผู้เป็นมารดา “เจ้าเหลียวให้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วละ แม่จะรวบรวมเอาเป็นค่ารถเอาพ่อไปโรงพยายามศิริราชอีกสักครั้ง” แม่ตอบดิฉันไป มือก็สาละวนอยู่กับการทำความสะอาดกับร่างกายของพ่อ ดิฉันมองตามมือที่หยาบกร้านของแม่และขอตัวออกไปทำกับข้าวที่ครัว....
.....ถึงแม้จะผ่านไปหลายสิบปีแต่ภาพแห่งความทรงจำไม่เคยลบเลือนไป ลมหายใจของพ่อ กลิ่นบุหรี่ที่ติดเสื้อ กางเกงตัวที่พ่อชอบ เสื้อสีน้ำเงินเข้มที่พ่อมักใส่เวลาขับรถรับจ้าง รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของพ่อเมื่อยามรู้ว่า ดิฉันสอบติดราชการ พี่ชายได้ทำงานบริษัทในเครือซีเมนต์ไทย ถึงวันนี้พ่อจะจากไปนานแล้วแต่ทุกครั้งที่ไปจังหวัดกาญจนบุรี ไปกราบอัฐิของท่านดิฉันจะเล่าเรื่องราวความทรงจำที่ดีงามผ่านคำพูดที่ร้อยเรียงให้ลูกชายสุดที่รักฟังอยู่เสมอ
....ลมหนาวพัดผ่านมาอีกครั้งแล้ว ดิฉันยกมือขึ้นเก็บปลายผมที่โดนลมหนาวพัด พลันดิฉันเหมือนนิมิตเห็นใบหน้าของพ่อ ท่านกำลังส่งยิ้มมา แววตาอบอุ่นที่คุ้นเคยกำลังจ้องมองดิฉันอยู่ไม่วางตา ดิฉันคุกเข่าก้มกราบภาพนั้น น้ำตาแห่งความปิติไหลผ่านร่องแก้ม เสียงเรียกให้กลับเข้าที่พักของลูกชายดังขึ้นเรื่อย ๆ ดิฉันก้มลงเก็บดอกหญ้าเล็ก ๆ บนพื้นดินเพื่อไปฝากลูกชาย
ดิฉันกลับไปมองท้องฟ้าอีกครั้งพร้อมกับยิ้มและบอกสัญญากับพ่อว่า “ดิฉันจะเป็นคนดีที่สุดและจะดูแลแม่ที่เป็นร่มไทรเพียงต้นเดียวนี้ให้ท่านมีความสุขตลอดไป”.........
สวัสดีค่ะ อ.นก
และรู้สึกสลดใจที่สุดในชีวิตนี้คือ (แม่แอบร้องไห้ในห้องน้ำหลังจัดงานให้พ่อเสร็จ ท่านคงอัดอั้นมานานเพราะตลอดงานท่านไม่มีน้ำตาจะไหลสักหยด)
และยิ่งตอนลูก ๆ กลับไปทำงานที่จังหวัดของตนเองอยู่ ท่านวิ่งเข้าไปในบ้านและร้องไห้เป็นรอบที่สอง จะเหลือก็เพียงน้องชายเท่านั้นที่อยู่กับแม่