สวัสดีค่ะ อ.นก
- อ่านบันทึกอ.นกแล้วก็ชวนให้น้ำตาไหล เพราะที่บ้านก็เสียเสาหลักของบ้านไปประมาณ 2 ปี แล้ว
- การที่เราขาดเสาหลักไปสักคนก็รู้สึกใจหายไม่น้อย ทั้งที่เราก็ทำใจกันมานานตอนที่ท่านป่วย
และรู้สึกสลดใจที่สุดในชีวิตนี้คือ (แม่แอบร้องไห้ในห้องน้ำหลังจัดงานให้พ่อเสร็จ ท่านคงอัดอั้นมานานเพราะตลอดงานท่านไม่มีน้ำตาจะไหลสักหยด)
และยิ่งตอนลูก ๆ กลับไปทำงานที่จังหวัดของตนเองอยู่ ท่านวิ่งเข้าไปในบ้านและร้องไห้เป็นรอบที่สอง จะเหลือก็เพียงน้องชายเท่านั้นที่อยู่กับแม่
- แต่ทุกวันนี้ท่านก็เข้มแข็งขึ้นมากแล้ว
- พวกเราคิดเสมอว่าพ่อยังอยู่กับเราตลอด ปีใหม่ที่ผ่านมาท่านยังมานั่งข้าง ๆ และสังสรรคส่งท้ายปีเก่าตอนรับปีใหม่กับเราทุกคน
- ทุกวันนี้มีความสุขมากค่ะเพราะพวกเราทำตามเจนตนารมณ์ที่พ่อได้ตั้งไว้เมื่อตอนท่านยังมีชีวิตอยู่
- ท้ายนี้ก็ขอให้อ.นกและครอบครัวจงประสบแต่ความสุขตลอดไป
- ขอให้รวยขอให้รวยค่ะ