21.30 ผู้เขียนได้รับโทรศัพท์ จากบรรณารักษ์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ ที่มาดูงานสำนักหอสมุด มหาวิทยาลัยนเรศวร เมื่อเช้า นี้ เอง แจ้งว่า
พี่นิดช่วยหน่อยค่ะ น้องในคณะดูงาน ลืม กระเป๋า พร้อมเอกสารสำคัญ บัตรประจำต้ว ไว้ที่โรงแรม ท็อปแลนด์ บอกจะข้ามด่านที่อ.แม่สายด้วย รู้ตัวว่าลืม ขณะที่ ท่าน ผอ. ให้รวบรวม สำเนาบัตรประชาชนทุกคนเพื่อใช้เป็นหลักฐานข้ามด่าน คนที่ลืม นึกขึ้นได้ ลืมกระเป๋าไว้ที่โรงแรม ถามผู้เขียน ว่ารู้จักใครมั้ยที่โรงแรม ช่วยไปเอาบัตรประจำตัวในกระเป๋า สำเนาเอกสาร ส่ง Fax ไป ที่ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวงที่ดูงานแห่งใหม่ ให้หน่อย
โฮ... รู้จักใครล่ะ ท็อปแลนด์ ก็แค่ไปใช้บริการ
ตายแล้ว... โ ทรมาตอนนี้ ช่วยไรได้ล่ะ สามีก็อยู่โน่น บนสะพานยางเอน อยู่ตามลำพังกับลูกสาว
ปกติ เกิดอะไร จะพยายามช่วยด้วยกำลังตัวเองก่อน เตรียมบัตรตัวเองจะไปแสดงกับทางโรงแรม จะออกขากบ้านไปท็อปแลนด์ (อิอิ นึกว่า บัตรเราช่วยเราได้แน่ๆๆ) บอกลูกให้นอน
สักพัก มี โทร มาใหม่ ว่า โรงแรม ไม่โอเค เพราะมีอีกคณะหนึ่ง ลืมเหมือนกัน และ เราผิด อีกด้วย เนื่องจากแจ้งเข้าพัก ชื่อไม่ตรงกับห้องพักที่ลืมกระเป๋า โรงแรมระดับนี้ ด้วย บริการชาวต่างชาติ
ลูกสาวคนโต ฟังอยู่ อายุ 13 บอก แม่ไหวเหรอ
นั่นสิ เอาละสิ ตัวเล็กๆๆ อย่างแม่ นี่ใครเค้าจะเชื่อน้ำหน้าหล่ะ เจ้าบัตรนี่จะช่วยอะไรแม่ได้ ทำไงดี ....... น้อ ซึ่งก่อนหน้านี้ เปิด MSN ไว้ ด้วย หลายท่าน ๆๆ ออน กันอยู่
เฮ้อ นั่งล่ะ ค่อยคิด จะเล่า เชิงปรึกษาท่านใดดี ละนะ รบกวนก็ต้องกวน ครานี้แหละ ปรึกษาผู้ใหญ่ดีกว่า คุณหมอ คนชอบวิ่ง ออน อยู่ อย่างน้อยก็จะได้อุ่นใจ แค่เอ่ยค่ะ ที่ใหนได้ คุณหมอบอกมาว่า โทรหา เจ้าของโรงแรมเอามั้ย
โฮ... จะ 4 ทุ่มแล้วนี่นะ ยังไม่ทัน จะพิมพ์คำพูดอะไรลงไป คุณหมอ ส่งข้อความมา คุยกับเจ้าของโรงแรมเรียบร้อย ให้ผู้เขียนไปรับแทนได้ ในพรุ่งนี้เช้า รวดเร็ว ไม่ทันตั้งตัว
คุณหมอ คนชอบวิ่ง ช่างแสนดีจริงๆ กวนผู้ใหญ่อีกแล้วเรา (อิอิ คุณหมอบอก รองนายกเทศมนตรี จ้ะไม่ใช่ผู้ใหญ่ 55555 ) แถมบอกมีปัญหาไร ให้โทรหา ฮา ฮา ตรึม สุวรรณา ไม่มีเบอร์โทรคุณหมอนิจ้ะ มิอาจรบกวน อิอิ คุณหมอใจดีให้ และแลกเบอร์กัน
และที่ได้ออน MSN กับท่าน ก็ เกิดจาก ถูก น้องแก่นจัง ลาก เข้าร่วมวงคุย แล้ว ซิ่งเราไป จากที่ท่านได้เมตตา ให้ความสนิทสนม คุ้นเคย นี่ ก็มากโขแล้ว ท่านยังอุตสาห์ช่วยเป็นธุระให้พวกเราอีก
ยังไม่จบค่ะ สักพัก มีโทรเข้ามาใหม่ น้องบรรณารักษ์ บอกว่าทางโรงแรม เค้าโทรถึง เจ้าของกระเป๋าแล้ว OK ไม่มีปัญหา แล้ว ก่อนหน้านี้ ไม่ยอมเลย น้องเจ้าของเกิดเกรงใจขึ้นมาอีก บอกไม่กวนให้สำเนาบัตรแล้ว ไม่ข้ามไปฝั่งแม่สาย คืออุ่นใจ อย่างไร เค้าได้คืนแน่ๆๆ หลังจากกลับจากเชียงราย ว้า ...มาเกรงใจ ตอนที่ทุกอย่าง เรียบร้อย นี่นะจ้ะ เพราะจากความช่วยเหลือของคุณหมอ ครั้งนี้
ผู้เขียนได้แจ้งคุณหมอคนชอบวิ่งไป ขอบคุณคุณหมออย่างมากที่กรุณา จากการที่ได้มาพบกัน ใน GotoKnow กลุ่มเฮฮาศาสตร์แท้ๆเลย ที่ อะไรทุกอย่าง ได้ ง่าย ไปหมด
คุณหมอชอบวิ่ง บอกผู้เขียนว่า พ่อครูบาสุทธินันนท์ บอกว่า เราใน เฮฮาศาสตร์ เป็นเจ้ายักษ์อัลลาดิน กับ ตะเกียงวิเศษ เป็นนางฟ้า มาบันดาลให้ อะไร อย่าได้เอ่ย เป็นธุระได้ทั้งหมด และอย่างรวดเร็ว
ก่อนหน้านี้ ผู้เขียน มีความต้องการ ข้อมูล รูปภาพ ประวัติศาสตร์ จังหวัด พิษณุโลก เมื่อไฟใหม้พิษณุโลก พ.ศ 2500 คุณหมอมีมั้ย คุณหมอผู้แสนดี มอบให้ร่วม 500 กว่ารูป
ฮือ.... น้ำใจท่าน ความเมตตา จากท่านที่มีให้ ซึ้งใจมากค่ะ แม้มิใช่ญาติ เมื่อได้พบกัน ก็เหมือนญาติสนิทชิดเชื้อ....จบ ตรงสุขใจค่ะ
ตามมาเชียร์ หุหุ คนดีศรีพิษณุโลกจริงๆ ....!!!
ปรบมือดังๆๆ ให้เลยขอรับ
ขอปรบมือดังๆ ให้กับความมีน้ำใจของชาวพิษณุโลก ทั้ง นิด ทั้งคุณหมอคนชอบวิ่งเลยครับ
ประทับใจคุณหมอด้วยค่ะ เป็นตะเกียงอาละดินที่อารมณ์ดีมากๆ … อยากให้ท่านเป็นนายกฯ
ขอชื่นชมค่ะ แต่งานนี้ถ้าไม่ได้พี่นิดสักคน ก็คงไม่สำเร็จ ถ้าเราทำไม่สนใจอะไร แต่ด้วยความมีน้ำใจของพี่นิดและคุณหมอ คนชอบวิ่งด้วย แค่นี้น้องเค้าก็รู้สึกประทับใจมากๆ ค่ะ
สวัสดีครับ
ขอบคุณครับที่บันทึกนี้ทำให้ผมได้มีโอกาส เขียนสิ่งที่ไปพูดไว้ไม่รู้สักกี่สิบครั้งแล้ว ด้วยความซาบซึ้ง ด้วยความชื่นชม
เรื่องน้ำใจของคุณหมอ คนชอบวิ่ง นี่แหละครับ
ตอนไปประชุม งานมหกรรม KM ภูมิภาค ที่ มน. ท่านเชื่อมั้ยครับว่า ท่านรองนายกเทศมนตรีเมืองสองแควนี่แหละครับ ที่ทำหน้าที่ บริการขับรถ รับ-ส่งผมและน้องๆ ชาวเฮฮาศาสตร์ จากที่พัก ไปทานข้าว แวะทำธุระ โน่น นี่ จิปาถะ ดึกดื่นค่อนคืนก็ยังให้เวลาไปพูดคุยเป็นกันเองกับพวกเราถึงห้องพัก ราวกับรู้จัก พบเจอ และคุ้นเคยมานานเป็นสิบปี
ก่อนแยกจากไปท่านยังมีน้ำใจ แจกจ่าย หนังสือดีๆ ที่ท่านเขียน และ ที่เกี่ยวข้องกับงานดีๆที่ท่านทำ ให้ผมอีกหลายเล่ม
ผมขอสรุปว่า ...
คุณหมอ คนชอบวิ่ง เป็นของหายาก ที่พวกเราต้องช่วยกันอนุรักษ์ไว้อย่างดีที่สุดครับ
สวัสดีครับ