คุณ ... พักผ่อนบ้างนะ !

เธอบอกกับฉันในขณะที่กุมมือของฉันอย่างนวลนุ่ม

น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาราวกับการกระซิบบอก

หัวใจของฉันสัมผัสได้กับความความรักและความห่วงใยอันข้นเข้มของเธอ

.....

คนของความรักของฉัน

บางครั้งฉันก็อยากให้เธอหยุดที่จะรักฉันเหลือเกิน

ฉันเย็นชาและเห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่า ?

ท่ามวิถีชีวิตของแต่ละวัน

ฉันดุ่มเดิน หรือแม้แต่ทะยานพุ่งไปในเส้นทางแห่งการงานราวกับม้าศึก

นานและนานก็มากโขกว่าจะคืนกลับมายังบ้าน

.......

คนของความรักของฉัน

เหนื่อยไหมกับการตระเตรียมเสบียงชีวิตให้ฉันในยามการเดินทางย่างกรายมาเยือน ?

เหนื่อยไหมกับการยืนทอดสายตาดูฉันออกเดินทางไปสู่จุดหมายที่เธอและฉันไม่อาจคาดคะเนได้เลยว่าเป็นเช่นใด ?

เหนื่อยไหมกับการต้องเยียวยาฉันเมื่อกลับมาอย่างบอบช้ำจากการเดินทางอันแสนไกล ?

เหนื่อยไหมกับการดูแลมิ่งมิตรแห่งฉันที่มาเคาะประตูบ้านอย่างไม่รู้จบ ?

เหนื่อยไหมกับการทำหน้าที่แทนฉันในยามที่ฉันไม่อาจยืนหยัดอยู่ตรงนั้นกับเธอได้ ....?

........

คุณ .... พักผ่อนบ้างนะ

เธอบอกกับฉันอย่างแผ่วเบาแต่หนักแน่นด้วยความหมายในค่ำคืนที่ผ่านมา

เธอย้ำกับฉันด้วยความหนักแน่นว่านี่คือความรักที่ทบทวีขึ้น

เธอย้ำกับฉันอย่างหนักแน่นว่าฉันทำงานหนักเกินไปเสียแล้ว

เธอย้ำกับฉันอย่างหนักแน่นว่า ....

ไม่จำเป็นต้องรักเธอให้มากกว่าที่ผ่านมา

และไม่จำเป็นต้องดูแลเธอให้ดีกว่าที่ผ่านมา

แต่จงดูแลตัวเองให้ดีที่สุด

เพราะนั่นคือการยืนยันว่า  ...

ฉันยังรักเธออยู่อย่างไม่เปลี่ยนแปลง....

......

"คุณ..พักผ่อนบ้างนะ .....

จงดูแลตัวเอง...เพื่อยืนยันว่า  ฉันยังรักเธออยู่อย่างไม่เปลี่ยนแปลง.."

(เสียงนี้ก้องอยู่ในหัวใจของฉัน)

 

การดูแลตัวเองให้ดีที่สุด ..ดูจะเป็นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่กับการยืนยันได้ว่า ..ฉันยังรักเธออยู่อย่างไม่เปลี่ยนแปลง

 

กระนั้น,  แต่ก็ยังอดที่จะถามตัวเองไม่ได้ว่า ....

"คนของความรักของฉัน,  เธอเหนื่อยไหม ... ?"

 

 

 

 

......

๒  ธันวา...

การค้นหาวันว่างที่ไม่อาจค้นพบ..

และห้องประชุม, ที่ยังไม่รู้จบ....