ถ้าตัวครูรู้จักกระตุ้นและค้นหา...เด็กจะดี เก่ง มีความสุขในการเรียน...และที่สำคัญเด็กได้รู้จักการใช้ชีวิต....

ประมาณเดือนสิงหาคม....ในชุมชน GotoKnow ยังไม่ปรากฎมีบันทึกของโรงเรียนเกษตรอินทรีย์ เพราะว่ายังไม่ได้สมัครเข้าเป็นสมาชิกของหมู่บ้านนี้ค่ะ.....แต่อาศัยการเข้ามาเรียนรู้เป็นครั้งคราว ..... แต่ก็อย่างว่าแหละนะคะ.....การเดินเลียบชายหาด ยังรับรู้และสัมผัสได้ถึงความสุขลึกๆ.....มิสู้กระโจนเข้ามาทั้งตัว....จะมีความสุขมากกว่ามั้ย....บันทึก "โรงเรียนเกษตรอินทรียฺ" จึงก่อกำเนิดตั้งแต่ประมาณสองเดือนก่อนหน้านี้.....ดังนั้น บางบันทึกของโรงเรียนเกษตรอินทรีย์จะออกแนวเล่าเรื่องราวที่ผ่านพบ.....แต่คงไม่เก่าเกินแกงนะคะ......

............

แลกเปลี่ยนเรียน


 ย้อนหลังกลับไปเมื่อวันที่ ๓ สิงหาคม  ๒๕๕๐….ครูกั๊ตจังได้รับคำสั่งจากสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสุรินทร์ เขต ๑…ให้ไปร่วมจัดแสดงผลงาน…. “แลกเปลี่ยนเรียนรู้ครูและบุคลากรทางการศึกษา สาระการเรียนรู้การงานอาชีพและเทคโนโลยี”...ในงานศิลปะหัตถกรรมนักเรียน ปี ๒๕๕๐ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ณ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.... ในการเข้าร่วมกิจกรรมในครั้งนี้…ครูกั๊ตจัง…ได้นำเสนอเรื่องการจัดการเรียนรู้แบบโครงงาน และผลงานโครงงานของนักเรียนที่เกิดจากการเรียนรู้ด้วยโครงงาน ไปจัดแสดง….รวมทั้งจัดทำเอกสารเผยแพร่ไปแจกจำนวน ๑,๐๐๐ ฉบับ  และนำนักเรียนไปช่วยนำเสนอ จำนวน ๔ คน <p>
ก่อนออกเดินทางรู้สึกกังวลใจแบบลึกๆ…เกรงว่าผลงานที่นำไปเสนอในครั้งนี้…อาจไม่เทียมหน้ากับจังหวัดอื่นๆ…แต่ก็มาคิดได้ว่า…การมาในครั้งนี้เป็นการมาเพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้…ไม่ได้มาประกวดหรือแข่งขันกัน…ทำให้ความรู้สึกดีขึ้น</p><p>
 เวลาหกโมงเช้าของวันที่ ๓ สิงหาคม  ๒๕๕๐…เราได้เดินทางไปถึงสถานที่จัดแสดงผลงาน…มีเพื่อนร่วมอาชีพและนักเรียน…ให้ความสนใจ…มาดู…มาชม…มาถาม…มาจด…มากมายๆๆ…เอกสารที่นำไปแจกหมดภายในพริบตาตั้งแต่ชั่วโมงแรกที่จัดแสดง…สิ่งที่ครูกั๊ตจังคาดไม่ถึง…ก็คือมีผู้ที่สนใจเข้าเยี่ยมชมมากเมื่อเดินผ่านทุกคนจะต้องหยุดซักถาม…และก็จดๆๆๆๆทุกอย่างที่เห็น</p><div style="text-align: center">แลกเปลี่ยนเรียนรู้</div><div style="text-align: center">   แลกเปลี่ยนเรียนรู้ </div>
 “นักเรียนทุกคนนั่งลงและจดความรู้ทุกอย่าง…ทุกเล่มให้หมด…แยกกันจดคนละหนึ่งเล่ม…ถ้าไม่เสร็จห้ามลุก”… <p> “คุณครูค่ะ…วิชาการงานอาชีพนี่ค่ะ…ไม่ใช่วิชาวิทยาศาสตร์”… </p><p>“ใช่ค่ะ……แต่โครงงานที่เห็นทุกโครงงานเป็นโครงงานประเภททดลอง…ซึ่งมันเป็นวิทยาศาสตร์”…</p><p>ครูกั๊ตจังแอบปลื้มลึกๆ กับการได้รับฟังการโต้ตอบระหว่างนักเรียนกับครูครั้งนี้ค่ะ….และในวันนั้นทั้งวัน…ภาพที่เห็นคือ…มีทั้งครู…นักเรียน…นักศึกษา…มานั่งจดคัดลอกความรู้ที่นำมาจัดแสดง</p><div style="text-align: center">แลกเปลี่ยนเรีนนรู้</div><p>
 กิจกรรมในวันนั้นผู้จัดงานได้แบ่งเวลาให้จัดแสดงวิชาละครึ่งวัน……แต่ปรากฏว่า…ท่านผู้เยี่ยมชมยังให้ความสนใจ…..ทำให้ไม่สามารถเก็บของกลับบ้านได้ตามเวลาที่กำหนด… จนกระทั่งเวลาประมาณล่วงเลยถึงบ่ายสองโมงกว่า </p><div style="text-align: center">หนุ่มน้อยผู้ใคร่เรียนรู้</div><p>“อาจารย์ครับพรุ่งนี้…อาจารย์จะมาจัดอีกไหมครับ” (หนุ่มน้อยคนนี้มานั่งจดตั้งแต่สี่โมงเช้านั่งบิดซ้าย..บิดขวา…เพราะเหน็บกิน)….. </p><p>“ไม่หรอกค่ะ…หนูนั่งเขียนต่อเถอะ…ไม่ต้องเกรงใจ” </p><p>ครูกั๊ตจังจึงต้องจัดยาวจนถึงห้าโมงเย็น…จึงจัดเก็บของเดินทางกลับบ้านได้</p><p>
 วันนั้นครูกั๊ตจังเลยพลาดโอกาส…การแลกเปลี่ยนเรียนรู้…กลายเป็นผู้ให้อย่างเดียว (เพราะไม่มีเวลาปลีกตัวเดินสำรวจงานค่ะ)…..ฝอยจนเสียงแหบ…อดข้าว..อดน้ำ…ไม่ได้เข้าห้องน้ำเลย…(ทั้งวัน)…นี่ขนาดพาเด็กไปด้วย…ยังปลีกตัวไม่ได้….รู้สึกเหนื่อยและเมื่อยมากเพราะไม่ได้นั่งทั้งวัน…แต่ใจก็ยังเป็นสุข…เพราะอย่างน้อยได้จุดประกายให้กับเพื่อนร่วมอาชีพ…และเด็กๆ….</p><p>
 วิชาการงานอาชีพและเทคโนโลยีเป็นวิชาที่ใครๆ…มองดูว่าต่ำต้อย…เป็นวิชาที่ใช้แรง (ใช้กล้ามเนื้อมากกว่าใช้สมอง) แต่ถ้าศึกษาให้ลึกลงไป…นำหลักวิชาการ ผนวกเข้ากับกระบวนการคิดสอดแทรกวิทยาศาสตร์เข้าไป…เรียนทฤษฎีควบคู่กับการปฏิบัติอย่างจริงจัง…เขียนและบันทึกสิ่งที่ทำ…พูดนำเสนอสิ่งที่ทำ…แก้ปัญหาสิ่งที่พบ…ไม่สอนแบบฉาบฉวย…ใช่เลยทุกวิชามีคุณค่าในตนเองเสมอ…ถ้าตัวครูรู้จักกระตุ้นและค้นหา…เด็กจะดี เก่ง มีความสุขในการเรียน…และที่สำคัญเด็กได้รู้จักการใช้ชีวิต….วิชาการงานอาชีพฯ ก็จะเพิ่มคุณค่าในตัวเองไม่อยู่นอกสายตาอีกต่อไปค่ะ</p><p>อ้อ….งานนี้นอกจากเรามีความสุขและดีใจที่มีผู้คนมาเรียนรู้.....เรายังมีความสุขกับความสำเร็จจากการส่งโครงงานวิทยาศาสตร์เข้าประกวดแข่งขันในครั้งนี้ติดมือกลับบ้านด้วย….ในรางวัลเหรียญเงินการประกวดโครงงานทดลอง ช่วงชั้นที่ ๓ กลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ (ซึ่งครูกั๊ตเป็นที่ปรึกษา…แต่ไม่ได้ดูแลนักเรียนในวันแข่งขันค่ะ)…..ความสุขในรายทางมีให้ได้พบเจออยู่เสมอนะคะ…..</p>