ขอบคุณ เธอมากเลย อิเล็คทรอนิกส์คอมพิวเตอร์...ไม่มีวันใดเลยที่ไม่ได้อยู่ใกล้เธอ   เธอเป็นพลังงานที่จะทำให้การทำงานสำเร็จลงได้ 

อีกทั้ง  เป็นเครื่องมือ  ช่วยเติมเต็มแห่งความสุข  ถึงแม้ว่า  จะไม่พร้อมเพรียงและสมบูรณ์  แต่ก็เป็นไปตามอัตภาพ  ที่พอจัดหาได้  

ครูอ้อยเป็นคนหนึ่ง..ที่พยายามผนวก  เครื่องมืออิเล็คทรอนิกส์กับชีวิตตามอัตภาพและพอเพียง   ใช้และเลือกใช้กับอุปกรณ์ที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด  

นานแล้ว..ตั้งแต่เปิดภาคเรียน   เครื่องคอมพิเวเตอร์ที่โรงเรียนมีให้ใช้นั้น   พิการ และใช้ไม่ได้เลย  คงใช้ได้เพียงพิมพ์งานเตรียมการสอน  แผนการจัดการเรียนรู้  และงานอื่นๆ  

ส่วนเครื่อง ACER ส่วนตัว  ก็จะใช้เรื่องค่อนข้างส่วนตัว   พิมพ์บันทึก และค้นคว้าหาข้อมูล  ติดต่ออีเมล์ในการเรียนปริญญาเอก  ...จึงมีความสำคัญมาก 

หากวันใด...เกิดการชำรุด  ไวรัสเล่นงานจนงอม  ปิดเครื่องตามปกติไม่ได้    เครื่องร้อนฉ่า...อืมมมม..สงสารตัวเองเสียเหลือเกิน

   

การทำงานของครูอ้อยนั้น  เป็นไปมาแบบนี้โดยตลอดที่จะเดินทางมาถึงโรงเรียนก่อน หกโมงเช้า  กิน และทำงานในห้องนี้  หันไปมา ระหว่าง การรอเน็ตช้า  ด้วยการทำงานด้านการสอนไปด้วย 

ตามรูปภาพ  มีหลายๆท่านที่เข้าใจว่า  ครูอ้อยเรียนหนังสือ  ทำงานแต่เรื่องส่วนตัว  ก็อาจจะทำให้เขาคิดได้แบบนั้น  เขามีสิทธิคิด....  แต่ครูอ้อยก็ไม่ปฏิเสธ...

ครูอ้อยพอใจในการปฏิบัติตนแบบนี้  ที่ไม่เดือดร้อนใคร    แถมซ้ำยังมีผลงานออกมาให้ได้เรียนรู้อยู่อย่างสม่ำเสมอ  เก็บไว้..สะสมไว้  เดือนเมษาหน้านี้ล่ะ  จะตีตั๋วเดินทาง..เข้าสู่ครูเชี่ยวชาญ..