เมื่อวานนี้ (วันศุกร์ที่ 23 พฤศจิกายน 2550) ผมและน้องๆกองกลางไปมหาวิทยาลัยครับ ไปเตรียมงานประชุมสภามหาวิทยาลัยอิสลามยะลาซึ่งจะมีขึ้นในวันอาทิตย์ที่ 25 พฤศจิกายน 2550 นี้
อีกเรื่องก็คือช่วงนี้เป็นฤดูของการประกันคุณภาพการศึกษา ผมได้รับมอบหมายจากท่านผู้อำนายการสำนักงานอธิการบดีให้ดูแลเรื่องนี้เป็นพิเศษ (เนื่องจากท่านผอ.สนอ.จะไปประกอบพิธีหัจญ์ ณ มหานครมักกะฮฺในวันที่ 27 พฤศจิกายน 2550 นี้) ครับ
พูดถึงเรื่องการประกันคุณภาพนี่ มีการมองกันหลากหลายมุมมอง บวกบ้าง ลบบ้าง ที่เฉยๆก็มี ที่ไม่สนใจก็มาก แต่เมื่อมีกฏหมายกำหนดให้ทำก็ทำๆกันไป
สำหรับผมแล้ว คุณภาพนี่หากมีใน "ตัวตนของคน" นี่ถือว่าเยี่ยมที่สุดครับ
- วันนี้ หากนักศึกษาไม่พอใจในคุณภาพ "การเรียนรู้" ของตน และพยายามแก้ไข พัฒนาให้ดีขึ้นตลอดเวลา
- วันนี้ หากอาจารย์ไม่พอใจในคุณภาพ "การสอน" ของตนและพยายามแก้ไข พัฒนาให้ดีขึ้นตลอดเวลา
- วันนี้ หากผู้เกี่ยวข้องอื่นๆ ไม่พอใจในคุณภาพ "การสนับสนุนแก่ 2 กลุ่มข้างบน" และพยายามแก้ไข พัฒนาให้ดีขึ้นตลอดเวลา
คุณภาพก็จะเป็นเช่น "บันใด" ที่พาเราเดินขึ้นไปทีละขั้นบันใดคุณภาพ สูงขึ้น สูงขึ้น เรื่อยๆ
แต่หากวันนี้ นักศึกษา อาจารย์ และผู้เกี่ยวข้องเอง เป็นผู้ที่ไม่ปรารถนาซึ่ง "วิถีแห่งคุณภาพ" เสียเองแล้วละก็ เราก็จะมีเพียงแต่การประกันคุณ (ไปสร้าง) ภาพ แค่นั้นเอง
สวัสดีค่ะท่าน
ขอบคุณค่ะ..บันทึกดีมีคุณภาพคงที่นะคะ
สวัสดีครับ ครูอ้อย
สวัสดีค่ะ..อ.อาลัม
เห็นด้วยนะคะ..ที่การประกันคุณภาพ..ควรเป็นเรื่องที่ทุกคนในองค์กรตระหนักที่จะพัฒนาร่วมกัน..โดยไม่ควรคิดว่าเป็นภาระเพิ่มติม..เพราะจริงๆแล้ว..หากเราตระหนักในการพัฒนางานของเราอย่างเต็มความสามารถมันก็เป็นวิธีรประกันคุณภาพด้วยตัวของมันอยู่แล้ว..แต่ก็อย่างว่า..จะมีกี่คนที่ตระหนักในจุดนี้จริงๆ..ยังไงก็เอาใจช่วยนะคะ.เต็มที่ค่ะ..
ขอบคุณค่ะ..
เมื่อหลายปีก่อน เราคลำหาวิธีการประกันคุณภาพที่เหมาะสมกับเรา และในที่สุดได้กำหนดเป็นวิธีการเฉพาะสำหรับ วอย.(ในสมัยนั้น) ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของเรา กำหนดระบบประกันขึ้นมาเอง มีตัวย่อเรียกสวยหรู่ .. และผมก็เห็นด้วยกับแนวทางนี้ เพราะมันเป็นวิธีการที่ เราในฐานะมุสลิมต้องกระทำ
คือ แนวประกันคุณภาพที่ยึดหลัก มุหาสะบะฮฺ(การประเมินภายในตัวตนของตัวเอง)
ถ้าพวกเรายึดเอาแนวทางนี้ ผมว่า ไม่จำเป็นต้องถึง สมศ หรอกครับ มันจะประกันขึ้นด้วยตัวของมันเอง