ตั้งคำถามเอาไว้ระดมสรรพสมองจากสมาชิก Gotoknow ครับว่า เราจะมีวิธีการแก้ไขอย่างไรบ้าง ?
"บล็อกร้าง" หมายถึง สมุดบันทึกที่ถูกทอดทิ้งโดยสมาชิก Gotoknow.org โดยเงื่อนไขของเวลานั้น ยังไม่ได้กำหนดเอาไว้ (ผมว่า สัก 4 เดือน ก็ถือว่า ร้าง แล้วล่ะ)
"สมาชิกลวง" หมายถึง คนที่มาสมัครเป็นสมาชิก Gotoknow.org โดยไม่คาดฝัน จากหลายกรณี เช่น
- ถูกบังคับให้เข้ารับการอบรม
- ลองสมัครดู แต่ไม่มีใจในการสร้างสรรค์บันทึก เลยไม่ดูแล
- ลืมไปว่าเคยสมัครสมาชิกเอาไว้ (เหมือน e-mail)
- ถูกเจ้านายบังคับเพื่อทำประกันคุณภาพ หรือ KM แต่ไม่เต็มใจ
- โอ๊ย ... สารพัดข้ออ้าง
แน่นอน ปัญหาที่เกิดขึ้น คือ
- ชื่อเฉพาะถูกจองโดยสมาชิกที่ไม่ได้ใช้งาน
- เสียพื้นที่ของการเก็บข้อมูลไปบ้าง ถือไม่มาก แต่ถือว่า เสีย ไม่ใช่ ได้
- บล็อก กลายเป็น บล็อกร้าง ไร้ซึ่งมูลค่าและคุณค่าทางการศึกษา
- ยอดสมาชิกที่ใช้งานต่อเนื่อง มียอดไม่แน่นอน ... เป็นข้อมูลที่ไม่น่าเชื่อถือ คุยกับใครเค้าก็ไม่เชื่อ หาว่า โม้ ไป
- ทีมงานผู้ดูแลเกิดปัญหาสำหรับการคัดกรองผู้ที่ใช้ประโยชน์กับไม่ใช้ประโยชน์
- คิดไม่ออกแล้วล่ะครับ :(
ตั้งคำถามเอาไว้ระดมสรรพสมองจากสมาชิก Gotoknow ครับว่า เราจะมีวิธีการแก้ไขอย่างไรบ้าง ?
และอยากฟังจากทีมงานผู้ดูแลครับว่า ปัญหานี้มันหนักหนาสาหัสแค่ไหน หรือ ไม่มีปัญหาอะไร
ปัจจุบัน มีสมาชิกทั้งหมด 4101 หน้า ๆ ละ 10 คน รวมเป็น 41,010 คน ... (ใช้งานอย่างต่อเนื่อง ทั้งหมดเท่าไหร่ครับ ?)
อย่าลืม นิยามของคำว่า "การใช้งานอย่างต่อเนื่อง" หมายถึง อะไรครับ ทีมงาน.... ? เพื่อความเข้าใจร่วมกันครับ
ขออภัยที่ชอบหาปัญหามาให้ตอบ :)_
ขอบคุณมากครับ :)
บุญรักษาทุกท่านครับ
สวัสดีค่ะน้องชาย
วาย..ชื่อน่ากลัวจังค่ะน้อง..สมาชิกลวง
เปิดประมูลบล็อกร้าง…
สวัสดีค่ะ อาจารย์ Wasawat
ชอบใจประเด็นที่อาจารย์ตั้งเป็นบันทึกนี้จังค่ะ :)
สำหรับประเด็นทีอาจารย์เขียนไว้ ในฐานะที่ดิฉ้นเป็นคนดูแลชุมชนแห่งนี้ร่วมกับทีมงาน สิ่งที่ดิฉันเห็นมาตลอดการดูแลประมาณเกือบ 1 ปี คือ
สำหรับประเด็นนี้ บันทึก หัวอกคนบ้าBlog (1) ของพ่อครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์ มีประโยคหนึ่งที่ตรงประเด็นคือ
" เพราะว่าG2Kมีเงื่อนไขที่เป็นข้อจำกัดในตัวบางประการ ตรงผู้ที่เข้ามาจะต้องมีเวลาศึกษาความเป็นพิเศษในระบบนี้พอสมควร จึงจะเห็น จะเข้าใจ และได้รู้ถึงอานุภาพของกระบวนการนี้
ที่สำคัญ:
และถามว่ามีปริมาณบล็อกร้างเยอะไหม ดิฉันตอบได้ว่าไม่น้อย จะดีกว่านะค่ะ ตอนนี้ทีมงานก็พยายามกระตุ้น Blogger เก่าๆ ที่ห่างหายไปกลับมาบ้าง ด้วยการนำบันทึกที่เขียนแล้วน่าสนใจ มาแนะนำกันในหน้าแรก เพื่อเป็นการกระตุ้นให้มีผู้อ่าน หากมีสมาชิกฝากความคิดเห็นไว้ และอีเมล์ของเจ้าของบล็อกถูกต้อง ระบบจะส่งอีเมล์ไปแจ้งว่ามี comment ส่วนนี้ดิฉันคิดว่าจะช่วยได้ส่วนหนึ่งคะ
สำหรับการกระตุ้นการเขียนนั้น หากสมาชิกที่ได้แวะเข้ามาอ่านบันทึก มีเพื่อน Blogger ท่านที่ห่างหายไปนาน ลองไปฝาก comment หรือติดต่ออีเมล์ผ่านระบบก็จะเป็นการช่วยกันกระตุ้นให้ Blogger กลับมาเขียนอีกครั้งได้คะ
ที่สำคัญ สำหรับการดูแลรักษาบล็อกนั้น ขึ้นอยู่กับเจ้าของบล็อกด้วยคะ
และส่วนหนึ่งของการก่อให้เกิดเครือข่ายและรักษาบล็อกไว้นั้น บันทึก ดูแลบล็อกอย่างไร ให้มีชีวิตชีวา น่าจะช่วยได้บ้างคะ :)
คุณมะปรางเปรี้ยวตอบได้ดีครับ มองโลกในแง่บวก ส่งเสริมและให้โอกาส วิสัยทัศน์เหมาะสำหรับการเป็นผู้ดูแลชุมชนเป็นอย่างยิ่ง
ถ้าเป็นคนโหดร้ายอย่างผมนะครับ ...
วิธีของผมเป็นวิธีโบราณ Yahoo! , Hotmail ต่างก็ใช้มาก่อน ใครไม่เข้าระบบภายใน 1 เดือน account จะถูกลบทันที ... ต่อมายุค Gmail พี่ท่านนี้นอกจากจะให้เนื้อที่มโหฬารแล้ว แกยังไม่เคยสนใจว่าใครจะปล่อยเมลให้ร้างหรือเปล่า ระบบจะลบ account ทิ้งก็ต่อเมื่อผู้ใช้ไปยกเลิกเองเท่านั้น ... ณ ปัจจุบันนี้สังเกตว่าทั้ง Yahoo! และ Hotmail ก็หันมาเอาอย่าง Gmail คือปล่อยบัญชีผู้ใช้ทิ้งไว้ตลอดกาล
ความเห็นส่วนตัวของผม ... ถ้าผู้ใช้ไม่มีการเคลื่อนไหวภายใน 3-4 เดือน ผมว่าควรลบทิ้งครับ ... แต่ในโลกที่ต้องเอาตัวเลขไปทำรายงานส่งเบื้องบน ตัวเลขเยอะๆ ย่อมปลอดภัยกว่าตัวเลขน้อยๆ ... หรือเปล่าครับ?
ขอบคุณครับ ... ครูอ้อย ... ที่แวะมาให้ความคิดเห็น
ขอบคุณครับ .. พี่ จันทรรัตน์ ที่จะแอบมาประมูล อิ อิ
บุญรักษา ครับ
สวัสดีครับ ถ้าร้างนาน ก็ควรลบครับ 3 เดือนก็น่าจะโอเค
ตัวเลขก็คือตัวเลข อย่าไปสนใจมากครับ ;)
สวัสดีครับ ... คุณ มะปรางเปรี้ยว
ทั้งหมดนี้ แค่แนวคิดนะครับ ... คิดไปเรื่อย ๆ จนฟุ้งซ่านหรือเปล่าครับเนี่ย 555
ขอบคุณครับ คุณมะปรางเปรี้ยว (รูปใหม่สดใสกว่าเดิมนะครับ) ;)
สวัสดีค่ะ อาจารย์Wasawat
จริงๆ แล้ว หน้าที่ของผู้ที่ดูแลเว็บไซต์ ก็อยากจะส่งเสริมและกระตุ้นให้สมาชิกในชุมชนเขียนบล็อกอย่างสม่ำเสมอและเขียนอย่างต่อเนื่องค่ะ แต่ด้วยความที่บางทีกำลังพลน้อยไปหน่อย อาจจะกระตุ้นไม่หมด และบางทีก็เชียร์ไม่ขึ้นคะ :)
สำหรับประเภทของสมาชิกจริงๆ สามารถแบ่งออกได้หลายประเภทคะ ขึ้นอยู่กับว่าจะเอาเกณฑ์อะไรมาเป็นตัวแบ่งคะ เกณฑ์หนึ่งคือ ระดับความถี่ของการเขียน คะ ที่อาจารย์ได้แบ่งไว้ก็เป็นเกณฑ์หนึ่งคะ
ขอบคุณมากค่ะ ที่ได้ร่วมสะท้อนความเป็น GotoKnow.org ออกมา ได้ประโยชน์มากคะ :)
สวัสดีค่ะ อ.วสวัตดีมาร
เบิร์ดเข้ามาหลายครั้งยอมรับว่ากระทู้เรื่องนักเรียนนักศึกษา ฯ ก็โดนใจ กระทู้เรื่องนี้ก็โดนอีกเพราะสงสัยมานานเช่นเดียวน่ะค่ะ
การจัดสรรทรัพยากรให้เหมาะสมกับการใช้งานก็น่าจะเป็นเรื่องหนึ่งที่ควรใส่ใจ น้องมะปรางเปรี้ยวตอบได้ดีในแง่บวก น้องต้นกล้าก็ตอบได้ชัดในแง่ของความเป็นจริงและการเป็นสมาชิกก็มีหลายประเภทแบบที่อาจารย์กล่าวมา
อย่างตัวเบิร์ดเองโดนบังคับ ( กลายๆจากน้องรักและเกือบๆจะเป็นที่เคารพอย่างสูง ) ร่วมกับต้องการพื้นที่ในการสื่อสารความคิดระหว่างเบิร์ดกับน้องๆและเพื่อนๆที่ร่วมงานกันมาเมื่อย้ายกลับบ้าน..ร่วมกับ สารภาพว่ารู้น้อยมากเกี่ยวกับโกทูโน อย่างนี้จะจัดอยู่ในประเภทไหนคะ ? ^ ^
การเข้ามาคงมีหลายแบบน่ะค่ะตามกระแส KM ในองค์การ ความบังเอิญที่ค้นเจอในกูเกิ้ล ถูกบังคับ อยากลอง มาเพื่อให้ มาเพื่อรับ หรือมาเพื่อแลกเปลี่ยนกับบล็อกเกอร์ที่ชอบใจ ฯลฯ
และการเคลื่อนไหวของบล็อกเกอร์จำเป็นมั้ยคะที่จะต้องเป็นการเขียนเท่านั้น ถ้าเค้าเป็นสมาชิกเพื่อแลกเปลี่ยนล่ะคะอาจารย์ บล็อกจะถือว่าร้างหรือเปล่า..และถ้าเค้าเป็นสมาชิกเพื่ออ่านล่ะคะ..บล็อกนั้นจะเรียกอย่างไร
เข้ามากวนน้ำให้ขุ่นค่ะ ^ ^
ขอบคุณครับ น้อง ต้นกล้า ... ได้ความรู้เพิ่มขึ้นจากตัวอย่างที่ยกมานะครับ ชัดเจนมาก
ขอบคุณที่แสดงความคิดเห็นอย่างตรงไปตรงมา ครับ
ส่วนตัวเลขขึ้นกับการนำไปใช้และการเชื่อถือในตัวเลขครับ
เหมือนเรานั่งดู American Football จะเห็นว่า อเมริกาเป็นเจ้าแห่งสถิติครับ วิ่งได้กี่หลา ขว้างเท่าไหร่ ประมาณนี้ครับ
ขึ้นอยู่กับนำไปใช้ครับ :)
ขอบคุณครับ คุณ ธ วั ช ชั ย ที่มาแวะเยี่ยมเยียนและแสดงความคิดเห็นครับ
:)
สวัสดีอีกครั้งครับ คุณ มะปรางเปรี้ยว
ขอบคุณมากนะครับ :)
สวัสดีครับ ... คุณเบิร์ด
นาน ๆ จะเจอคุณเบิร์ดในบันทึกที่ผมเขียน อิ อิ
"กระแส KM ในองค์การ" ... สถาบันที่ผมอยู่ไม่มีกระแสนี้เลยครับ ... แต่มีคณะหนึ่งกำลังสร้างอยู่เหมือนกันครับ แต่ไม่ใช่หน่วยงานหลักของสถาบัน
อนึ่ง ผมไม่ค่อยเข้าใจใน KM มากเท่าไหร่นักน่ะครับ การถ่ายทอดและสื่อสารที่นี่ ไม่ดีครับ
เดี๋ยวจะออกก่อน เพื่อตอบคำถามคุณเบิร์ดในกรอบต่อไปครับ :)
สวัสดีอีกครั้งครับ ... คุณเบิร์ด
ก่อนอื่นต้องขอบคุณคุณเบิร์ดเข้ามากวนน้ำเพื่อให้ใส เพราะ คุณเบิร์ดกำลังถือ "สารส้ม" อยู่ครับ อิ อิ ส่วนผมน่ะ ถือขัน
จากประเด็นที่แอบถามมานะครับว่า
หูยยย โดนไป 3 คำถามเท่านั้นเอง คุณเบิร์ด
ดังนั้น การแลกเปลี่ยน ... คงต้องหาคำนิยามให้ชัดเจนว่า แลกเปลี่ยนคือแลกเปลี่ยนอย่างไร อ่านอย่างเดียว (ตัวเลขคนอ่านขึ้นพรวด ๆ) ถือว่าแลกเปลี่ยนใช่ไหม น้ำหนักความเชื่อถือเท่าไหร่
หรือ เขียนอย่างเดียว (ก้มหน้าก้มตาเขียน ไม่ไปอ่านของคนอื่นเลย) แบบนี้ แลกเปลี่ยนไหม น้ำหนักความเชื่อถือเท่าไหร่
ผมคิดว่า "บล็อกร้าง" ในที่นี้น่าจะหมายถึง บล็อกที่ขาดการดูแลเอาใจใส่มากกว่า ... โดยเฉพาะเน้นเรื่องกระบวนการเขียน เพราะกระบวนการเขียนมันทำให้ผู้เขียนปลดปล่อยความรุ้ ภูมิรู้ ที่อยู่ภายในออกมา อันนำมาซึ่งกระบวนการของการพัฒนาคน คนที่มีคุณภาพ คิดเป็น อ่านเป็น เขียนเป็น
กระบวนการดังกล่าว ทำให้การพัฒนาตนเป็นไปอย่างง่ายดายเมื่อเปรียบเทียบกับการที่อ่านอย่างเดียว แต่ไม่เคยได้เขียนบันทึกความในใจให้ใครได้อ่านเลย แบบนี้เรียกว่า "ให้ความรู้ตายไปกับตัวคนเลยดีกว่า" ก็เห็นจะไม่ผิด แล้วความรู้จะต่อยอดได้อย่างไรครับ
ผมคิดแบบนี้ครับ คุณเบิร์ด ไม่ทราบว่า ได้เรื่อง ตรงใจคุณเบิร์ดหรือเปล่าก็ไม่ทราบนะครับ
เอากันจริง ๆ ผมทราบว่า เรื่องของ KM เป็นเรื่องรอบ ๆ ตัวของคนเรานี่แหละ
แต่ผม .. ไม่ค่อยรู้เรื่อง และไม่ค่อยจะพยายามทำให้รู้เรื่องเท่าไหร่
คงต้องรบกวนคุณมะปรางเปรี้ยว กับผู้รู้ต่าง ๆ เล่าให้คุณเบิร์ดฟังต่อไปนะครับ
บุญรักษา .. คนกวนน้ำด้วยสารส้ม ครับ
:)
สวัสดีค่ะ คุณเบิร์ด และ อาจารย์ Wasawat
จากที่อ่านความคิดเห็นล่าสุดของอาจารย์ สิ่งที่เราต้องหาคำนิยามร่วมกันคือ บล็อกร้าง เป็นเช่นไร
คำว่าร้างในความหมายที่ดิฉันมองคือ ไม่มีการเคลื่อนไหว ปล่อยทิ้งไว้เฉยๆ ถ้าเป็นบ้าน ก็คงเก่าแล้วเก่าอีก ไม่มีใครมาปัดฝุ่น ดูแล ประมาณนั้นคะ
แต่ บล็อกร้าง ก็เหมือนกับบล็อกที่ไม่มีการเคลื่อนไหว ทั้งบันทึก ทั้งความคิดเห็น แต่บางครั้งมีความคิดเห็น แต่บล็อกร้างเพราะเจ้าของไม่อยู่ เลยไม่มีใครมาตอนรับู้มาเยือน ....อธิบายไปมาก็มาเข้าข่ายที่อาจารย์Wasawat เขียนไว้ข้างต้นคะ
สำหรับพฤติกรรมคนที่สมัครบล็อก ดิฉันขอให้ข้อมูลเพิ่มเติมอีกนิด เพิ่มเติมจากความคิดเห็นแรกที่เคยฝากไว้นะคะ
สำหรับเรื่อง KM กับบล็อก ดิฉันคิดว่าคุณเบิร์ด น่าจะทราบแล้ว เลยขอให้ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับสมาชิกดีกว่าคะ
สวัสดีค่ะอ.วสวัตดีมารและน้องมะปรางเปรี้ยว
อิ อิ อิิ หัวเราะแบบการ์ตูนเจ้าเล่ห์อีกค่ะ ...ขอบคุณสำหรับการอธิบายอย่างกระจ่างนะคะเพราะเบิร์ดจะยกกรณีศึกษามาประกอบค่ะ
อีกกรณีหนึ่งนะคะ ถ้าสมัครสมาชิกแล้วไม่อัพเดตบล็อก 4 เดือนขึ้นไปถือว่าร้าง ..คนนี้สมัครสมาชิกเมื่อ ธค.48 เขียน 5 บันทึกและหายไป 2 เดือนกลับมาเขียนใหม่อีก 5 บันทึก แล้วหายไป 1 ปี กลับมาเขียนใหม่
จนเป็นที่รู้จัก
เม้ง สมพร ช่วยอารีย์
...4 เดือน น้อยไปนิดมั้ยคะอาจารย์ ?
กระโดดกลับมาเล่นน้ำในขันใหม่ค่ะอาจารย์ ^ ^
ผมไม่คิดว่าบล๊อกร้างเป็นปัญหาสำหรับระบบหรอกครับ พวกที่สมัครแล้วไม่ใช้ จะมีตัวตนอยู่หรือไม่มีก็คงจะไม่ทำให้ GotoKnow ดีขึ้นหรือเลวลง
ในการหาจำนวนผู้ใช้เพื่อคำนวณทรัพยากรของระบบที่จะต้องใช้รองรับการใช้งานของสมาชิก ผมดูที่จำนวนสมาชิกที่เข้าระบบ (ล๊อกอิน) มาเมื่อเร็วๆนี้ พร้อมกับจำนวน pageview ที่วัดโดย truehits มากกว่า (pageview เป็นดัชนีที่ดีที่สุดสำหรับการหาปริมาณงานที่ GotoKnow ต้องทำเพื่อบริการสมาชิก)
สำหรับการเข้ามาอ่านบันทึกและความคิดเห็นนั้น มาจากภายใน GotoKnow เองประมาณครึ่งหนึ่ง และผ่านมาจาก Google อีกร้อยละ 40 ครับ
แม้สมาชิกจะไม่ได้ใช้ GotoKnow อีกต่อไป แต่สิ่งที่ทิ้งเอาไว้ ก็ยังอาจจะมีค่าต่อผู้อื่นในภายหลังนะครับ แต่ผมเห็นว่าควรจะลบพวกโฆษณาแอบแฝงออกไป
กราบสวัสดีครับท่านอาจารย์
สบายดีไหมครับ
แหม โดนคุณเบิร์ดเอามาประจารย์ซะแล้ว ฮ่าๆๆๆๆ
คือว่ามายืนยันว่าเป็นแบบนั้นจริงๆครับ ช่วงแรกนั้น บล็อกคืออะไรหว่า... แล้วมาเีขียนโดยไม่รู้ว่าจะให้ใครมาอ่าน มาบ่นเรื่องชีวิต การเมือง
แล้วมาเขียนเอาช่วงหลังนี่หล่ะครับ เพราะได้มาเจอคน เพิ่งรู้ครับ ว่ามีคนอื่นด้วย ห้าๆๆๆ
ผมว่า ร้างไม่ร้าง ไม่น่าจะสำคัญเท่ากับความเป็นประโยชน์ของบทความ ที่จะเอาไปต่อยอดได้ หากบทความนั้น มีประโยชน์คนจะเข้ามาเสพ และเอาไปใช้เองครับ เพียงแต่หากเรามีเวลามาตอบได้ตามที่ว่างๆ ก็ยอดแล้วหล่ะครับ
เพราะเป็นรูปแบบอิสระ ผมก็หายไปเป็นปีเลยครับ บทความบางบทความนั้น อัพเดตทันสมัยตลอดเวลา ไม่ว่าจะเข้าเมื่อไหร่ก็ทันสมัยและใช้การได้ บางบทความก็เขียนแล้วก็เก่าทันที บางบทความล้าสมัยตั้งแต่ยังไม่เขียน แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ประโยชน์และประสบการณ์ ก็อยู่ในบทความนั้น จะมากหรือน้อย หรือโดนใจคนอ่านที่พลัดหลงเข้ามาจากช่องทางต่างๆ ครับ
ผมอยากจะยกตัวอย่างบล็อกหนึ่งนะครับ เขียนไว้นานแล้ว บทความล่าสุดก็นานแล้วครับ แต่ลองไปดูคนที่เข้าไปใช้ประโยชน์นะครับ คนอ่านเป็นหมื่นๆ ครับ นี่คือตัวอย่างบล็อกที่มีประโยชน์ในระดับที่คนเข้ามาเจอ ผ่านช่องทางต่างๆครับ
เป็นบล็อกของช่างป่าน
http://gotoknow.org/blog/phand/toc
แม้ว่าตัวช่างป่าน จะเข้ามาไม่ถี่ก็ตาม แต่ผมว่าบทความของช่างป่านมีประโยชน์ จากการดูจำนวนคนเข้าและจำนวน การแลกเปลี่ยนในหลายบันทึกครับ
ดังนั้น ร้างเพราะไม่ได้มาแลกเปลี่ยน ร้างเพราะไม่มีคนคลิ๊ก ร้างเพราะอะไร.... ไม่สำคัญเท่าความมีสาระของเนื้อหาที่เกิดประโยชน์ภายในบล็อก....ผมสรุปแบบนี้อาจจะผิดครับ อิๆๆ แลกเปลี่ยนกันสนุกๆ นะครับ
อากาศทางเหนือเป็นไงบ้างครับ มีหิมะยังครับ
ฝากถึงน้องต้นกล้าโดยเฉพาะ... (พอดีพี่เห็นตอบคำถามแนวโหดประมาณนี้มาหลายครั้งแล้ว เลยขอพูดสักหน่อยเถอะนะ)
พี่ว่าน้องต้นกล้าอาจจะพูดแรงไปหน่อย และมีวิธีการที่เหี้ยมและด่วนตัดสินคนแต่ปัจจัยที่คิดเองฝ่ายเดียวไปสักนิด เหตุนี้อาจเพราะยังเด็กอยู่ เมื่อเจออะไรมากๆ ในชีวิตเข้ามาผ่านจากนี้ไปสักสี่ห้าปี ได้มีประสบการณ์เพิ่มขึ้นในการทำงาน ได้เจอปัญหาและได้หาทางออกในการแก้ปัญหาแบบผู้ใหญ่ที่คิดรอบด้านถึงข้อดีข้อเสีย คุ้มไม่คุ้ม วิธีการคิดที่ด่วนตัดสินคนแบบนี้อาจจะเปลี่ยนไป
น้องอยู่ในฐานะผู้ดูแลระบบ ต้องระวังการแสดงอารมณ์และวิธีในการตอบสักนิด แนะนำว่าดูพี่มะปรางเป็นกรณีศึกษา พี่เขาเป็นตัวอย่างที่ดีของคนที่มีวุฒิภาวะแบบผู้ใหญ่ในการตอบคำถามค่ะ ควบคุมอารมณ์และใช้เหตุผลในการจัดการคำถามได้ดี (อย่าโกรธกันนะ พี่พูดความจริงจากที่เห็น อ้อมค้อมไม่เป็น)
สวัสดีค่ะ
ตามน้องเม้งมาค่ะ
เรื่องประเด็นบล็อกร้างเคนเห็นหลายท่านพูดถึง แต่เมื่อคุณ conductor บอกว่าไม่มีผลต่อระบบก็ทำให้ยิ่งเห็นด้วยกับคุณเบิร์ด น้องเม้ง และน้องซูซานค่ะว่าบางบันทึกที่เจ้าของร้างไปด้วยเหตุอันใดก็ตาม แต่บันทึกนั้นอาจยังคงมีประโยชน์อยู่เสมอ ยิ่งมีข้อมูลว่า 40% ของผู้ที่เข้ามามาจาก google ด้วยแล้วการลบบล็อกร้างเห็นว่าไม่จำเป็น
แต่ละคนอยู่ในสถานการณ์ที่แตกต่างกัน การกำหนดว่าต้องมาดูแลบล็อกอย่างสม่ำเสมออาจก่อให้เกิดความเครียด เหมือนถูกบังคับกลายๆ ... อยากให้ทุกคนเข้ามาที่นี่ด้วยใจ และเต็มใจค่ะ