กราบสวัสดีครับท่านอาจารย์

สบายดีไหมครับ 

แหม โดนคุณเบิร์ดเอามาประจารย์ซะแล้ว ฮ่าๆๆๆๆ

คือว่ามายืนยันว่าเป็นแบบนั้นจริงๆครับ ช่วงแรกนั้น บล็อกคืออะไรหว่า... แล้วมาเีขียนโดยไม่รู้ว่าจะให้ใครมาอ่าน มาบ่นเรื่องชีวิต การเมือง

แล้วมาเขียนเอาช่วงหลังนี่หล่ะครับ เพราะได้มาเจอคน เพิ่งรู้ครับ ว่ามีคนอื่นด้วย ห้าๆๆๆ

ผมว่า ร้างไม่ร้าง ไม่น่าจะสำคัญเท่ากับความเป็นประโยชน์ของบทความ ที่จะเอาไปต่อยอดได้ หากบทความนั้น มีประโยชน์คนจะเข้ามาเสพ และเอาไปใช้เองครับ เพียงแต่หากเรามีเวลามาตอบได้ตามที่ว่างๆ ก็ยอดแล้วหล่ะครับ

เพราะเป็นรูปแบบอิสระ  ผมก็หายไปเป็นปีเลยครับ บทความบางบทความนั้น อัพเดตทันสมัยตลอดเวลา ไม่ว่าจะเข้าเมื่อไหร่ก็ทันสมัยและใช้การได้ บางบทความก็เขียนแล้วก็เก่าทันที บางบทความล้าสมัยตั้งแต่ยังไม่เขียน แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ประโยชน์และประสบการณ์ ก็อยู่ในบทความนั้น จะมากหรือน้อย หรือโดนใจคนอ่านที่พลัดหลงเข้ามาจากช่องทางต่างๆ ครับ

ผมอยากจะยกตัวอย่างบล็อกหนึ่งนะครับ เขียนไว้นานแล้ว บทความล่าสุดก็นานแล้วครับ แต่ลองไปดูคนที่เข้าไปใช้ประโยชน์นะครับ คนอ่านเป็นหมื่นๆ ครับ นี่คือตัวอย่างบล็อกที่มีประโยชน์ในระดับที่คนเข้ามาเจอ ผ่านช่องทางต่างๆครับ

เป็นบล็อกของช่างป่าน

http://gotoknow.org/blog/phand/toc 

แม้ว่าตัวช่างป่าน จะเข้ามาไม่ถี่ก็ตาม แต่ผมว่าบทความของช่างป่านมีประโยชน์ จากการดูจำนวนคนเข้าและจำนวน การแลกเปลี่ยนในหลายบันทึกครับ

ดังนั้น ร้างเพราะไม่ได้มาแลกเปลี่ยน ร้างเพราะไม่มีคนคลิ๊ก ร้างเพราะอะไร.... ไม่สำคัญเท่าความมีสาระของเนื้อหาที่เกิดประโยชน์ภายในบล็อก....ผมสรุปแบบนี้อาจจะผิดครับ อิๆๆ แลกเปลี่ยนกันสนุกๆ นะครับ

อากาศทางเหนือเป็นไงบ้างครับ มีหิมะยังครับ