นี่เป็นส่วนหนึ่งในบันทึกประสบการณ์ชีวิตของผม ในเส้นทางและ "การเดินทางกับโรงเรียนชุมชน" ครับ
          ผมได้เคยเขียนเล่าประสบการณ์ - ประวัติในช่วงของการไปทำงานเป็นครูอาสาสมัครศูนย์การศึกษาเพื่อชุมชนในเขตภูเขา ที่จังหวัดเชียงใหม่ไว้ตั้งแต่ต้นปี 2549 แล้ว 2 ตอน  และได้เขียนยกร่างไว้อีก 2 ตอน จนเวลาผ่านล่วงเลยไปร่วมปีกว่าแล้วนึกขึ้นได้ว่ายังเขียนไว้ไม่จบ  วันนี้เลยนำมาบันทึกต่อ เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่ได้มีโอกาสเรียนรู้ เพื่อแลกเปลี่ยนกับชาว G2K ทุกๆ ท่านที่ได้มีโอกาสผ่านแวะมา
          ก่อนที่จะอ่านตอนที่ 3 นี้ น่าจะย้อนไปอ่านตอนที่ 1 และ ตอนที่ 2  ก่อนนะครับ  เผื่อจะได้ทราบความเป็นมาของรายละเอียดบางส่วนของชีวิต และการทำงานของผม อย่างน้อยก็จะเพิ่มเติมในส่วนคำถามที่ว่า  "ไผเป็นไผ"  ครับ 
          เชิญอ่านได้เลยครับ
         
          ในชีวิตประจำวันของครูอาสาสมัครของศูนย์การศึกษาเพื่อชุมชนในเขตภูเขานั้น  การจัดการเรียนการสอน หรือการจัดการเรียนรู้ของชุมชน จะมีเพียงครูเพียงศูนย์ละ 1คน ทำหน้าที่ทุกอย่าง  และ 1 กลุ่มของศูนย์การศึกษา ก็จะมีครูนิเทศก์ 1 คนทำหน้าที่นิเทศงาน

          ผมในฐานะของครูนิเทศก์ ซึ่งมี 6 ศูนย์ที่จะต้องดูแลและสนับสนุนการปฏิบัติงานในทุกๆ เรื่อง  โดยภายใน 1 เดือน จะหมุนเวียนไปเยี่ยมเยียนให้ครบทุกศูนย์ฯ  และพร้อมกับไปพักในทุกๆ ศูนย์ ระยะเวลาหรือความห่างก็แล้วแต่โอกาสและความเหมาะสม  ในช่วงแรกๆ ก็ต้องอาศัยการเดินเป็นหลักครับ ระยะหลังจึงจะพอมีรถมาสนับสนุนบ้าง และรถส่วนตัว   ถึงกระนั้นก็ตามก็ยังต้องเดินอยู่เป็นประจำ เพราะมีบางศูนย์ฯ ไม่มีทางรถเข้าถึง ก็ต้องอาศัยสองเท้าก้าวเดินไปยังศูนย์ ฯ หรือโรงเรียนเล็กๆ ในหุบเขา หลังดอยอินทนนท์ เทือกเขาถนนธงชัย

          อุปกรณ์ที่ผมจะใช้และเตรียมอยู่อย่างสม่ำเสมอ  สำหรับการเดินทางในทุกๆ ครับ ก็คือ

  • เป้ประจำตัว  ที่จะมีช่องสำหรับใส่ของแยกกันหลายๆ ช่อง เหมือนเป้เดินทางของทหราร
  • ถุงนอนประจำตัว  ต้องติดไปทุกครั้ง แต่งานนี้ไม่มีมุ้งเพราะในป่าก็จริงไม่มียุงครับ
  • กล้องถ่ายรูป
  • อุปกรณ์และอะไหล่สำหรับซ่อมตะเกียงเจ้าพายุ (ผมมีความสามารถในการซ่อมตะเกียงเจ้าพายุเพราะถือว่าเป็นสิ่งที่จำเป็นมาก)
  • อุปกณ์สำหรับการทาสีและการเขียนบอร์ด
  • ไฟฉาย ไม้ขีด เทียนไข
  • ยาแก้ปวดลดไข้
  • มีดยาว สำหรับถางป่า
  • เชือกไนลอนยาวๆ
  • เสื้อผ้าเท่าที่จำเป็น และเครื่องใช้ส่วนตัวอื่นๆ  เช่น สบู่ลายใช้ได้ทุกอย่างทั้งซักบางครั้งจำเป็นก็ต้องใช้อาบครับ
  • ที่สำคัญครับ อาหารหลักและอาหารสำรอง (อาหารหลักคือปลาทูเค็ม/อาหารสำรองคือปลากระป๋องและมาม่าครับ)
  • สมุดบันทึก
  • พิเศษสำหรับหน้าฝน คือผ้ากันฝนและโซ่สำหรับผูกล้อรถมอเตอร์ไซค์ เพราะถนนลื่น

          ที่เขียนมาทั้งหมดนี้เป็นกิจวัตรและของใช้จริงๆ ในชีวิตการทำหน้าที่ครูนิเทศก์ของผมนะครับ  ลองมาดูภาพการทำงานจริงๆ ในบางส่วน และในบางเส้นทางนะครับว่าเป็นอย่างไรบ้าง

          ภาพนี้เป็นบางศูนย์ที่จะต้องเดินเท้าเท่านั้น  ต้องข้ามลำห้วยหลายๆ จุด ช่วงหน้าฝนจะลำบากหน่อยเพราะน้ำมาก บางแห่งก็ลึกและเชี่ยว (เหตุที่ต้องเตรียมเชือกไนลอนยาวๆครับ)

                                     

 

         ศูนย์ฯ ไหนที่มีถนนเข้าถึงก็จะสบายหน่อย  อาศัยรถวิบากในการเดินทาง

                                      

   

           ศศช.บ้านสันปูเลย ตอนนี้น่าจะเป็นตำบลบางหินฝน  ศูนย์นี้เปลี่ยนครูบ่อยมากผมต้องอยู่สอนเองที่ศูนย์นี้หลายครั้ง (ตอนนี้เด็ก ในภาพน่าจะเป็นผู้ใหญ่และมีครบครัวกันหมดแล้ว)

                                      

 

           กับเด็กๆ ณ ศศช.บ้านกองบอด จุดนี้ต้องจอดรถไว้กลางป่า  แล้วจึงเดินเท้าจากบ้านแม่ศึกเลาะตามลำห้วยขึ้นไป ( บางครั้งจะเจอช้างบ้าน ที่ชาวบ้านปล่อยไว้ให้หากินเอง ทำให้ต้องได้วิ่งออกกำลังกันบ้าง)

                                      

 

           ศศช.บ้านถวน ตอนนั้นเด็กและผู้ใหญ่ที่มาเรียนเยอะมาก  ภาพถัดไปถ่ายภาพก่อนเตรียมเดินทางไปบ้านกองกาย

 

         นี่เป็นส่วนหนึ่งในบันทึกประสบการณ์ชีวิตของผม ในเส้นทางและ "การเดินทางกับโรงเรียนชุมชน" ครับ

(ภาพเหล่านี้ผมได้ใช้กล้องดิจิตอลถ่ายจากภาพเก่าๆ เมื่อเกือบ 20 ปีที่แล้ว แล้วนำมาบอกเล่าผ่านบันทึกนี้อีกครั้งหนึ่งครับ)

วีรยุทธ  สมป่าสัก   8 พ.ย.2550