ครูจึงต้องเป็นทั้งผู้ที่ให้ความรู้ "ทางโลก" คือความรู้ด้านวิชาการ...อีกทั้งเป็นผู้ให้ความรู้ "ทางธรรม" คือความรู้ที่เป็นดั่ง "เข็มทิศ" เพื่อชี้ทางในการดำเนินชีวิตที่ถูกต้อง

  <h5 style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">เรามักตั้งคำถาม</h5><h5 style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">กับตัวเองบ่อย ๆ ว่า</h5><p>ภายใต้ระบบการศึกษาที่เป็นอยู่ของสังคมไทยและสังคมโลก ณ ปัจจุบันนี้ จะสามารถนำพามนุษยชาติไปสู่ความสุขและสันติภาพได้อย่างไร </p><p>เราจะมีขบวนการศึกษาทั้งในระบบและนอกระบบที่จะสร้าง “คนเก่งและดี” หรือ “คนดีและเก่ง” ที่มี “ความสุข” ได้อย่างไร </p><p>“ความรู้ด้านวิชาการ หากเกิดกับคนพาล มีแต่จะนำความฉิบหายมาให้ เพราะจะใช้ความรู้ไปในทางที่ผิด” เป็นคำสั่งสอนของครูบาอาจารย์ที่เรายังจดจำรำลึกในใจได้ตลอดมาเสมอ </p><p>แต่เดิมมา… “คุณธรรมนำหน้าวิชาการ” เนื่องเพราะผู้คนในสังคมไทยเคารพนับถือกันด้วยคุณธรรมและความดีงาม……หากทว่าจากผลพวงของการศึกษาภายใต้ขบวนการ “พัฒนา” ที่เรียกกันว่า “Modernization” ได้ทำให้ “คุณค่า” ของคุณธรรมและความดีงามถูกลดทอนลง… “คุณธรรมคู่วิชาการ” …และในที่สุด…สังคมไทยในทุกวันนี้… "วิชาการนำหน้าคุณธรรม"... </p><p>เราจึงพบเห็นผู้คนมากมายในสังคมที่ยิ่ง “เรียนมาก” ยิ่ง “รู้มาก” ก็ยิ่ง “เห็นแก่ตัวมาก” และยิ่ง “เอาเปรียบมาก”</p><p>ผู้คนที่มี “คุณวุฒิ” สูงส่ง แต่มี “ภูมิธรรม” ต่ำเตี้ย </p><p>ที่สำคัญ ผู้คนเหล่านี้นี่เองที่ได้กลายมาเป็น “ตัวอย่าง” ให้กับเยาวชนที่กำลังเติบใหญ่… </p><p>ท่ามกลางสังคมวัตถุนิยมที่ละเลยมิติแห่งจิตวิญญาณ “คนรุ่นใหม่”ซึ่งเป็น “Next Generation” ของสังคมไทยได้ “เรียนรู้” และได้ “ซึมซับ” อะไรบ้างจากผู้คนและสิ่งต่าง ๆ รอบตัว  </p><p>คงคาดเดากันได้ว่า สังคมไทยภายภาคหน้าจะอยู่ในสภาพใด… </p><p>แล้วเราจะสามารถ “หยุด” ขบวนการและกลไกการเปลี่ยนผ่านทางสังคมที่กำลังดำเนินไปสู่ “หายนะธรรม” นี้ได้หรือไม่ อย่างไร </p><p>จากประสบการณ์การทำงานในแวดวงการศึกษาและการพัฒนาสังคม เราคิดว่า “ครู” เป็นคำตอบสำคัญคำตอบหนึ่ง</p><p> “ครู” มาจากคำว่า “ครุ” ซึ่งมาจากคำว่า “คารวะ” หมายความถึง “เคารพ”ดังนั้น การจะเป็น“ครู” ซึ่งได้รับความเคารพและการ “ยอม” การ “รับ” การ “นับ” และการ “ถือ” นั้น…ลำพังวิชาการความรู้ที่มีอยู่คงไม่ “เพียงพอ” ที่จะเป็น “ครู” ของใครได้ </p><p>โดยเฉพาะภายใต้สังคมแห่งการเรียนรู้ในยุคเทคโนโลยีสารสนเทศ เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส ข่าวสารข้อมูลและความรู้ในสาขาวิชาต่าง ๆ จากทุกมุมโลกก็ปรากฏขึ้นหน้าจอคอมพิวเตอร์ ในทุกที่… ทุกเวลานาทีที่ปรารถนา </p><p>หาก “ครู” ไม่สามารถเป็น “ต้นแบบ” ที่ดีให้แก่ลูกศิษย์ ไม่สามารถสร้าง “แรงบันดาลใจ” และ “กระบวนการเรียนรู้” เพื่อบ่มเพาะ นำพา และพัฒนา“นิสัยที่ดี”ให้กับลูกศิษย์ </p><p>ก็แล้ว “ครู” จะดีกว่า “คอมพิวเตอร์” ได้อย่างไร… </p><p>ก็แล้ว “ลูกศิษย์” จะต้องมาเรียนรู้จาก “ครู” ทำไม... </p><p>ครูจึงต้องเป็นทั้งผู้ที่ให้ความรู้ “ทางโลก” คือความรู้ด้านวิชาการเพื่อให้ศิษย์นำไปใช้ในการประกอบวิชาชีพเพื่อเลี้ยงชีวิต อีกทั้งเป็นผู้ให้ความรู้ “ทางธรรม” คือความรู้ที่เป็นดั่ง “เข็มทิศ” เพื่อชี้ทางในการดำเนินชีวิตที่ถูกต้อง  </p><p>เราคิดว่าสังคม “อุดมธรรม” ที่พวกเราใฝ่ฝันถึงนั้น จะบังเกิดขึ้นมิได้เลย หากครูซึ่งเป็นผู้สร้างเยาวชนที่จะต้องเติบใหญ่และสร้างสรรสังคมในอนาคต มีเพียงความรู้และความเข้าใจด้าน “วิชาการ” …ทว่าขาดความรู้และความเข้าใจที่ถูกต้องในเรื่องราวความจริงของ “โลกและชีวิต”  </p><p>คำถามที่เรายังหาคำตอบไม่ได้ในวันนี้ก็คือ…แล้วเราจะมีขบวนการในการสร้าง “แรงบันดาลใจ” และ “กระบวนการเรียนรู้”ให้กับ “ครู” เพื่อที่จะให้ครูได้ “ปฏิบัติตน” เพื่อเป็น “ต้นแบบ” ให้กับลูกศิษย์ได้อย่างไร  </p><p>เพลงที่เราชอบฟังดังแว่วมาในมโนสำนึกอีกครั้ง……</p><p>ต้องเก่งและดี</p><p>ต้องมีทั้งสองอย่าง</p><p>จึงจะพาโลกไป</p><p>สู่จุดหมายปลายทาง...</p>