งานนี้กลายเป็นว่า คนที่สลบคือผม เพราะพี่พิชัยออกไปวิ่งออกกำลังกายต่อ ฮ่า ฮ่า

วันที่ 3 พฤศจิกายน 2550

วันนี้เป็นวันเสาร์ของสัปดาห์ที่ 26 และเหลืออีก 11 วันผมก็จะได้กลับบ้านอย่างถาวรแล้ว ไม่อยากจะบอกเลยว่า ยิ่งใกล้กลับกลับยิ่งเบื่อ เดือนก่อน เท้ง เพื่อนผมจะกลับเหมือนกัน เขาบอกผมว่าเบื่อเหลือเกิน ผมก็หัวเราะไปไม่เพราะไม่อยากเชื่อ ตอนนี้ผมก็เป็นเหมือนเท้ง ฮ่า ฮ่า <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                เช้าวันนี้ผมต้องไป round กับอาร์เธอ เพราะเฮงฟุกจะมาพรุ่งนี้พร้อมลุปน่า ลุปน่าเธอกลัวอาร์ลันจะเบี้ยวอีกครับเลยเรียกเฮงฟุกไป ส่วนผมก็ไม่มีปัญหาอีกเช่นเคย round กับใครก็ได้ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal"></p>เนื่องจากไปเช้าไปหน่อย ครูหาญมาพอดีเลยได้ round ไปกับท่าน ท่านถามผมว่าจะไปดูคนไข้แพ้ท้องกับท่านไหม ผมไม่ตอบแต่เดินตามไปแล้วรออยู่นอกม่าน บอกเป็นนัยๆว่า ยังไงธนพันธ์ก็ไม่ดู ให้ตายเหอะ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">                </p>กว่าผมจะเสร็จ round ก็ปาเข้าไป 10 โมงครึ่ง กลับมาบ้านนั่งเปิด net อยู่จนบ่ายโมงก็ชวนพี่พิชัยออกไป Golden Mile หรือ Little Thailand ของผม เพราะว่าวันนี้อยากกินส้มตำ เราก็เดินกันไป ได้แวะผ่าน Sultan Mosque ถ่ายรูปบ้าง ชมตึกรามบ้านช่องบ้าง ใช้เวลาราว 20 นาทีก็ถึงได้กินส้มตำสมใจ จากนั้นก็พาออกเดินไปยังตึก Suntec City แล้วออกไปตึกทุเรียน ขาเริ่มล้าแล้ว แต่ต้องพาเดินต่อไป นัยว่าเป็นการรับน้องใหม่เหมือนเมื่อครั้งที่ผมถูกรับเมื่อแรกมาที่นี่เช่นกัน ผมพาลอดสะพานข้ามแม่น้ำสิงคโปร์ผ่านไปทางหน้าพิพิธภัณฑ์ Asian Civilisations Meseum ตอนนี้แม่น้ำหน้า Boat Quay กำลังมีการแข่งขันเรือพายอยู่พอดี เลยแวะหยุดดูกัน เรือที่นี่เป็นเรือไฟเบอร์ อุตส่าห์ใส่ส่วนหัวเป็นมังกร เรือที่เห็นท่าทางพายหนัก ไม่กินน้ำเหมือนบ้านเรา สรุปว่าบ้านเราดีกว่าเห็นๆครับผม ตอนนี้แดดเริ่มเผาขนจึงตัดสินใจออกเดินต่อเพื่อไปขึ้นรถที่ Clarke Quay แล้วแวะซื้อผลไม้ก่อนกลับที่พัก งานนี้กลายเป็นว่า คนที่สลบคือผม เพราะพี่พิชัยออกไปวิ่งออกกำลังกายต่อ ฮ่า ฮ่า