ถ้าใครว่าผมบ้าBlog..ผมก็จะหัวเราะฮ่าๆๆๆ..ด้วยความขอบคุณที่มองออกและให้เกียรติและตอบว่า “บ้าก็บ้าวะ” ในBlogมีคนมาสอน มาคุย มาให้ความรู้ ให้ความคิดดีๆ มาตักเตือน มาเสนอแนะ มาช่วยเหลือ ที่สำคัญมากอดด้วยนี่สิ..ถามหน่อยเถอะ มีห้องเรียนที่ไหนเขาจัดคุณครูที่ดีที่สุดในโลกให้คุณอย่างนี้ ครูแต่ละท่านก็ธรรมดาที่ไหนเล่า ไปอ่านประวัติดูเถอะ บางคนจอหงวนเรียกเฮียได้อย่างไม่เคอะเขิน ศักยภาพและวิทยาการอัดแน่นเต็มพุง สะกิดหน่อยเดียวบึมส์ออกมารับแทบไม่ทัน ที่สำคัญผมไม่เสียค่าหน่อยกิตสักบาท แถมครูผู้สอนยังเลี้ยงข้าวเลี้ยงน้ำดูแลยิ่งกว่าจงอางหวงไข่ พาเที่ยว พาสอนอย่างสนุกสนาน วันนี้คืนดียังนวดขาให้อีกแน๊ะ   

ตกลงว่า เอาเรื่องหัวอกคนบ้าBlog(4)นี่แหละ เป็นคำตอบสุดท้ายในเข้าร่วมขบวนว่า เจ้าเป็นไผ ดีไหมแป๊ด.. เริ่มเลยน๊ะ..ขอเปิดผ้ากั๊งออกมานั๊งซกหมก..ผมเป็นคนเรียนมาน้อยแค่ม.6 ตอนจะจบแทบจะจกมีดน้อยแทงครู ดีว่ามีไก่อู อุ้มไปให้ครูแกล้มเหล้า จึงได้ใบวุฒิการศึกษากับเขา เมื่อต้นทุนการเรียนในระบบมันกระรุ่งกระริ่งอย่างนี้ ก็ยากที่จะไปสมัครสอบสมัครเรียนต่อที่ไหนกับใครเขาได้ แต่ผมก็เห็นว่าคนที่เรียนในระบบก็มีทั้งได้ดี และที่โอดกาเหว่ากันก็มาก ดูจากพวกลูกชายผมนี่แหละ เจ้าเอกเดินออกจากการทำราชการเฉยเลย ส่วนเจ้าคนจะไปโอเรกอนชอบพูดให้นักการศึกษาหมั่นไส้ ว่าอกหักกับระบบการศึกษา ตอนนี้กำลังร้อนวิชา ถามหาคนให้ทุนวิจัยเรื่องระบบเฮฮาศาสตร์ 

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ท่านเข้าใจได้ใช่ไหมว่า ผมยุ่งยากลำบากใจ อยู่ท่ามกลางความโง่เซ่อถาวรตนเองสักเพียงไหน จะเรียนอะไรสักเรื่องต้องใช้ความพยายามและเสียเวลามากกว่าคนอื่นหลายเท่า ยกตัวอย่างเช่น การใช้อินเตอร์เน็ท นึกออกไหมว่าคนที่ไม่กระดิกภาษาอังกฤษ ศัพท์แสงเฉพาะทางด้านนี้ไม่รู้เรื่อง แถมยังไม่เคยเข้าอบรมหรือเรียนเรื่องนี้แม้สักครั้งเดียว หลับหูหลับตากดจิ้มแป้นพิมพ์โง่ๆบ้าๆไปอย่างนั้นเอง ถ้าท่านไปอ่านในส่วนแสดงความคิดเห็น จะมีคนเขียนถึงว่า..

  • ตอนที่ไปปลูกขมิ้นชันที่มหาชีวาลัยฯ
  • "คนแก่คนหนึ่งกำลัง งกๆ เงิ่นๆ อยู่แต่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์" 
  • ก็นึกขำอยู่ในใจ...แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร (กลัวถูกตะเพิดกลับ) หึหึ..
  • ตอนนี้ก็เข้าใจแล้วครับ เพราะมันเกิดขึ้นกับเราซะแล้ว!.. ฮาฮา..

เมื่อผมกำหนดตัวเองเป็นนักเรียน ผมก็ต้องเข้าห้องเรียนสิครับ ไม่อย่างนั้นดร.แสวง เอาผมตาย..ไปเรียนเล่นๆได้ที่ไหนกับเล่าฮูระดับนี้ ไม่มีทางอื่นหรอก นอกจากดับเครื่องชนอย่างเดียว..ผมเข้าห้องเรียนทุกวัน เปิดหน้าจอก็เจอหน้าครูเรียงล่ายซ่าย ขนาดตั้งใจเรียนหนักเอาเบาสู้แล้วนะ ผมยังก้าวไม่ถึงไหน ถ้ามีการจับสอบก็คงจะอยู่แถวๆเส้นยาแดงผ่าแปดนั่นแหละ คราวนี้มิต้องอุ้มนกกระจอกเทศไปแลกคะแนนครูอีกรึ

ผมคิดอย่างนี้ครับ : ผมเอาทุกเรื่องเป็นการเรียน 

  • การจัดหาทุนให้G2K พวกเราได้เรียนกระบวนการจิตอาสาในบริบทของสมาชิกชาวBlog จะเห็นว่าเกิดหลักสูตรการคิดค้นวิธีหาทุนกันอย่างสนุก กำลังก่อหวอดกระบวนการร่วมทุกข์ร่วมสุขทางสังคม
  • การจัดเฮฮาศาสตร์ดงหลวง เป็นการเรียนวิธีออกไปสัมผัสความรู้เพื่อชีวิตในชุมชนลาวโซ่ง ที่บทเรียนอัดแน่นภายใต้มิติของการศึกษา วัฒนธรรม การเมือง การปกครอง
  • การชี้ชวนให้เขียนประวัติ เป็นอุบายให้ทบทวนที่ไปที่มาของตนเอง หมายถึงให้ระลึกรู้ไว้บ้าง ว่าเกิดมาทำไม จะทำอะไร ชีวิตตกหล่นอะไร จะวางชีวิตตนเองไว้ตรงไหน

จะเบื่อจะเอียนกันไหมนี่ ถ้าจะขออนุญาตต่ออีกสัก1-2ตอน เพราะกดเท่าไหร่มันก็ไม่ยอมจม หายไปสักพักก็โผล่ขึ้นมาอีก ผมไม่รู้จะเขียนให้หวานชื่นได้ยังไง ติดจะไปเข้าข้างอวดดีขี้คุยให้หมั่นไส้ แต่พวกเราก็พูดกันแล้ว ว่ามีอะไรอภัยกันได้ ให้อภัยจริงๆนะจ๊ะตาหวาน ไม่ใช่ลับหลังบ่นอุบอิบ อีตาบ้าเพ้อเจ้อไม่จบสักที อิอิ.