ผมเหลือบเห็นคนตัวเล็กๆนอนหลับอุตุอยู่ในห่อผ้า นอนหลับแบบไม่รู้สึกรู้สาแม้ถูกฝูงยุงริ้นมาไต่ตอม

สองสามวันมานี้ที่ดงหลวงฟ้าหม่นเทา เศร้าเหงา

ลมหนาวพัดความเย็นจากทางเหนือ ลมฝนยังคงต่อสู้ปะทะ

ทำให้ทั้งหนาว ทั้งฝน ราวกับจะทดสอบความอดทนของพี่น้องอีกครั้งอย่างไม่รู้จักพอ

พี่น้องชาวโซ่ ต่างรีบเร่งเก็บเกี่ยวข้าวเบา(ข้าวดอ)ในนา

ที่นี่เกี่ยวข้าวเร็วกว่าแห่งอื่น เพราะน้ำน้อย พี่น้องต้องเลือกปลูกข้าวอายุสั้น อีกเหตุผลหนึ่งก็คือ ข้าวในเล้าพี่น้องหมดไปนานแล้ว ต้องปลูกข้าวที่ได้กินเร็วๆ

ระยะนี้ไปเยี่ยมพี่น้องที่พังแดง พร้อมกับเก็บข้อมูลสำหรับสรุปบทเรียนการใช้ประโยชน์จากโรงสูบน้ำก่อนจากลา

ใช้วิธีที่รบกวนพี่น้องให้น้อยที่สุด ต้องเดินไปคุยในไร่ในนา ช่วยคุณป้าคุณตาเกี่ยวข้าวไปด้วยถามไปด้วย หากไปที่บ้านต้องไปเวลากลางคืนหรือหัวค่ำ

ที่เถียงนาแห่งหนึ่ง ท่ามกลางสายฝนยามบ่าย ผมวิ่งเข้าไปหลบฝน ขณะที่สองสามีภรรยากำลังสาละวนเก็บกู้ข้าวที่ตากในลานไม่ให้ถูกฝน

ผมเหลือบเห็นคนตัวเล็กๆนอนหลับอุตุอยู่ในห่อผ้าบนเปล นอนหลับแบบไม่รู้สึกรู้สาแม้ถูกฝูงยุงริ้นมาไต่ตอม โดยแม้แม่เด็กจะเดินมาไกวเปลเป็นครั้งคราว เพื่อไล่ยูง 

เลยจัดการร้องขอให้ผู้ช่วยผม ไปช่วยพี่น้องกู้ข้าว ส่วนผมในฐานะคนป่วย เขาปล่อยให้นั่งไกวเปลไล่ยูงริ้นในคนตัวน้อย

เป็นช่วงเวลาที่มีความสุข ท่ามกลางสายฝนครับ

แอบถ่ายรูปคนตัวน้อยมาฝากด้วยครับ

มาช่วยกันเลี้ยงเด็กที่ดงหลวงครับ