ชีวิตครอบครัวกับความสุข

วันนี้คุณรัตติยาเข้ามาเยี่ยมบล๊อกได้มอบการบ้านมาให้ บอกว่าอยากให้เล่าเรื่องครอบครัว เพราะรู้สึกว่าครอบครัวผมอบอุ่น ก็เลยจัดให้ครับ

ผมแต่งงานเมื่อ ๒๐ พฤศจิกายน ๒๕๒๓ วันแต่งงานฝนตก แล้วทำไมมันต้องตกในเมื่อก่อนวันงานฝนไม่ตก เจ้าของสวนอาหารที่ผมไปจัดงานตอนแรกก็เตรียมเต้นท์ไว้ แต่พอใกล้ถึงวันงานก็ยกเลิกเต้นท์เพราะต้องการให้บรรยากาศของงานดูดีแบบจัดงานในสวน งานตั้งแต่เช้าดูดีมาก จนกระทั่งเย็นมีงานเลี้ยง ๕ โมงครึ่งคู่บ่าวสาวถึงบริเวณงานก็ไม่มีท่าทีว่าฝนจะตก     ๖ โมงเย็นคนทยอยเข้ามาในงาน พออาหารเริ่มออกได้ ๓-๔ อย่าง ฝนเจ้ากรรมก็เทลงมา ลองคิดดูแล้วกันครับ งานวันนั้นมีโต๊ะ ๘๔ โต๊ะ อาหารออกมาแล้วแล้วโดนฝน กินก็ไม่ได้อาหารใหม่ก็เหลืออีกไม่กี่อย่าง ผู้ใหญ่ที่มางาน เช่น ผู้พิพากษาและอัยการก็ต้องนั่งกางร่มทานอาหารกัน เจ้าบ่าวเจ้าสาวเปียกม่ะล่อกม่ะแลก ของชำร่วยก็เป็นตะเกียบเพราะผมมีความรู้สึกว่าคู่บ่าวสาวเมื่ออยู่ด้วยกันต้องเท่าเทียมกัน ต้องช่วยกันประคับประคองกันและกัน เหมือนกับตะเกียบ จึงเลือกเอาตะเกียบเป็นของชำร่วย แฟนผมก็ติดโบว์ที่ตะเกียบ ทำกันเองครับซื้อตะเกียบจีนมาจากตลาด มันไม่เหมือนตะเกียบสวยๆในปัจจุบัน ผมทำตราประทับชื่อเจ้าบ่าวเจ้าสาวและวันที่แต่งงานกัน โดนผู้ใหญ่ตำหนิเหมือนกันว่าทำไมไม่หาของชำร่วยให้ดีกว่านี้ ของสวยๆมีเยอะแยะ  แต่ผมดื้อเพราะเราถือว่ามันมีความหมาย แต่เราเป็นเจ้าบ่าวเจ้าสาวเราไม่ได้พูดอธิบายในตอนนั้น ต่อมาผมไปอวยพรคู่บ่าวสาวและเขาทำตะเกียบแจกก็เลยได้พูดปรัชญาชีวิตจากตะเกียบให้ฟังว่า ชีวิตสมรสจะยั่งยืนได้ก็อยู่ที่คนที่เป็นคู่ชีวิตทำตัวเหมือนตะเกียบไหม ตะเกียบจะใช้งานได้ดีต้องคอยประคับประคองอาหารเข้าปากด้วยกันทั้งคู่ หนีบแรงก็ไม่ได้ หนีบค่อยเกินไปก็หลุด และที่สำคัญต้องระลึกเสมอว่าคู่สมรสมีความสำคัญเท่ากัน เสมอกันเหมือนตะเกียบถ้าเป็นคู่ของมันก็จะต้องเท่าเทียมกัน จึงเป็นเรื่องสำคัญที่คู่สมรสจะต้องให้เกียรติซึ่งกันและกัน

เราจึงจำภาพความโกลาหลของงานแต่งงานเราได้เป็นอย่างดี

ภรรยาผมมีวิธีการระลึกถึงวันแต่งงานแบบไม่มีใครเหมือน ผมไม่รู้ว่ามีใครทำแบบนี้บ้าง ก่อนถึงวันครบรอบแต่งงาน ๑ วันของทุกปี ภรรยาผมจะเอาผ้าปูที่นอนผืนที่เราไปเลือกซื้อมาปูที่นอนในวันแต่งงานมาปูที่นอนทุกปี เป็นลายสตอเบอรี่ ยี่ห้อแคนนอน ปีนี้จะครับปีที่ ๒๗ แล้วผ้าปูที่นอนและปลอกหมอนยังใหม่เอี่ยมอยู่เลย เพราะเราใช้ปีละครั้ง แล้วเราก็จะมาทบทวนกันว่าแต่ละ ๑ ปีที่ผ่านมาเป็นอย่างไรกันบ้าง  บางปีผมจะเขียนกลอน บางปีก็จะทำ powerpoint เอาภาพเก่าๆตั้งแต่เริ่มรู้จักกันใหม่ๆ และภาพถ่ายวันครบรอบแต่งงาน(ซึ่งหลังๆจะถ่ายไว้ทุกปี)มาเปิดทิ้งไว้ในห้องแล้วแกล้งขึ้นนอนช้าให้เธอขึ้นไปดูก่อน อิอิ และเราจะมีของขวัญเล็กๆน้อยๆให้กันทุกปี คราวนี้หายสงสัยหรือยังว่าทำไมเบาผมจึงหวาน.. อิอิ (ติดตามตอนต่อไปนะครับ)