รักเจ้าดึงรั้งดั่งคันศร
The Bow : รักเจ้าดึงรั้งดั่งคันศร
ผลงานการกำกับ เรื่องที่ 12 ของ Kim Ki - Duk
ผลงานซึ่งได้รับเกียรติให้เข้าฉาย ณ Festival de Cannes - 2006
ผลงานซึ่งนำเสนอมุมมองของความรัก
ในนิยามความหมายของเรื่องราว สัญญะของลูกศร คันธนู ลูกธนู และความรักของคนสามคน เรื่องราวของเรือ ท้องทะเล แสงแดดวันเวลา และทะเลในใจผู้คน ที่ดำเนินไป ท่ามกลางความรักที่เดินทางไปร่วมกับคนทั้งสาม
งานชิ้นเยี่ยม ที่ใช้ชื่อ The Bow
ไม่ได้ใช้ความงามของภาคภาษาไทย ว่า รักเจ้าดึงรั้งดั่งคันศร
แต่กลับเป็น ชื่อบทวิจารณ์และบทแนะนำภาพยนตร์ ในส่วนศิลปะวัฒนธรรม ของหนังสือพิมพ์มติชน เมื่อเดือนเมษายน 2549
แค่เพียงสรุปชื่อของงานเขียน ก็แทบจะสรุปหัวใจของเรื่องราว
งดงาม กระชับ และจับใจ
อธิบายความจริงและความหมายที่ปรากฎในเรื่องราว เสมือนบอกเนื้อในใจของผู้คน ว่าความรักทรงพลังเพียงใด เปล่งปลั่งอานุภาพที่ดึงดูดผู้คน ให้วนเวียนผ่านไปผ่านมาได้เช่นไรบ้าง
ภาพยนตร์ที่นำเสนอเรื่องราว นำเสนอความหมายในแต่ละย่างก้าวของชีวิต
ไม่ได้บอกเพียงว่า ความรักงดงามเช่นไร
แต่บอกว่า ความรักมีอานุภาพใด
ใครที่มีความรัก เคยมีความรัก มักรับรู้ได้ดีถึงพลังแห่งรัก
โดยเฉพาะเมื่อถามถึงพลังแห่งการเหนี่ยวรั้ง
ไม่อยากจากพราก
ไม่อยากเดินจากไปจากอ้อมกอดของคนที่เรารัก ไม่อยากพรากจากกัน จากใบหน้า ดวงตา และรอยยิ้ม ทุกอย่างพาลจะพาให้น้ำตาไหลออกมาได้ ยามต้องปล่อยมือ
เหมือนเราไปส่งใครสักคน เพื่อออกเดินทาง
บรรยากาศของท่ารถ ท่าเรือ ท่าเรือบิน และทุกทีของความพลัดพราก
ล้วนซึมซับความหมายของการพลัดพรากให้เรารับรู้เสมอ ไม่เฉพาะความรักของหนุ่มสาว แต่ในทุกความรักและความผูกพัน ล้วนมีพันธนาการ และการเหนี่ยวรั้ง เป็นเครื่องบอกกล่าวต่อเราเสมอ
ใช่เพียงความรักจะปลดปล่อยเรา
ความรักล้วนเหนี่ยวรั้งเรา
ดุจที่คันธนูเหนี่ยวรั้งลูกศร
และความจริงของการเหนี่ยวรั้งก็จะปรากฎขึ้น เมื่อเวลาที่เราปลดปล่อยลูกศรออกไป ความจริงของความรักและการเหนี่ยวรั้งก็ดุจเดียวกัน สำหรับการเดินเคียงคู่ หรือสำหรับคำตอบแห่งการประคับประคองรักนั้น
คาลิล ยิบราน เปรียบบุตรหลานดั่งลูกธนู และบิดามารดาดั่งคันธนู
ในบทที่ว่าด้วย บุตร
บุตรของเธอ ไม่ใช่บุตรของเธอ
เขาเหล่านั้น เป็นบุตรและธิดา แห่งชีวิต
เขามาทางเธอ แต่ไม่ได้มาจากเธอ
และแม้ว่าเขาอยู่กับเธอ แต่ก็ไม่ใช่สมบัติของเธอ
เธออาจให้ความรักแก่เขา แต่ไม่อาจให้ความนึกคิดได้
เพราะว่าเขาก็มีความคิดของตนเอง
เธออาจจะให้ที่อยู่อาศัย แก่ร่างกายของเขาได้ แต่มิใช่แก่วิญญาณของเขา
เพราะว่าวิญญาณของเขานั้น อยู่ในบ้านของพรุ่งนี้ ซึ่งเธอไม่อาจเยี่ยมเยือนได้ แม้ในความฝัน
เธออาจจะพยายามเป็นเหมือนเขาได้ แต่อย่าได้พยายามให้เขาเหมือนเธอ
เพราะชีวิตนั้นไม่เดินถอยหลัง หรือห่วยใยอยู่กับวันวาน
เธอนั้นเป็นเสมือนคันธนู แลบุตรหลานเหมือนลูกธนูอันมีชีวิต ผู้ยิงเล็งเห็นที่หมายบนทางอันมิรู้สิ้นสุด
พระองค์จะน้าวเธอเต็มแรง เพื่อว่าลูกธนูจะวิ่งเร็วและไปไกล
ขอให้การโน้มงอของเธอในอุ้งหัตถ์ของพระองค์ เป็นไปด้วยความยินดี เพราะว่า เมื่อพระองค์รักลูกธนูที่บินไปนั้น พระองค์ก็รักคันธนูซึ่งอยู่นิ่งด้วย
หมดจดและงดงาม
สำหรับความจริงแห่งรัก
และความจริงแห่งการก้าวย่างเดินทาง เมื่อวันสุดท้ายของความรักอันเหนี่ยวรั้งซึ่งรุนแรง มักเปล่งพลังแห่งการวิ่งสู่เป้าหมาย
พลังแห่งการเหนี่ยวรั้ง ล้วนบ่งบอกได้ เมื่อลูกธนูออกเดินทาง
ความจริงของรัก ล้วนบ่งบอกความจริงสองด้าน
ในท่ามกลางกาลเวลา ชีวิต การเดินทาง สายน้ำ คืนวัน ทุกเรื่องราวล้วนสัมพันธ์กับความเปลี่ยนผ่าน ทุกคำตอบในชีวิตผู้คน ล้วนสัมพันธ์กับความเปลี่ยนแปลง
ไม่ใช่สิ่งอันมั่นคงถาวร ไม่ใช่นิรันดร์ดั่งใจปรารถนา แม้เราปรารถนาเพียงใด คำตอบของวันคืนก็ยังเป็นพื้นที่ซึ่งเรามิอาจคาดเดา
สุดท้ายผมก็ยังรักประโยคดังกล่าว
เสมือนหนึ่งคำตอบแห่งชีวิต
ฤา รักเจ้าดึงรั้งดั่งคันศร
เป็นชื่อเรื่อง ที่น่ารักมากครับ "รักเจ้ารั้งดั่งคันศร"
รักนี้คงมีพลัง และมีชีวิตชีวานะครับ
ดีใจครับที่เห็นพี่มาเขียนอีกครั้งหลังจากที่หายไประยะหนึ่ง ผมเองเดินเที่ยวเเถวๆท่าพระจันทร์ แอบคิดว่าคงเดินสวนกับพี่อยู่บ้าง แต่ไม่รู้จักกัน
ขอบคุณครับสำหรับการแนะนำหนังสือ และ อื่น ติดตามมาโดยตลอดครับ
อดใจหายไม่ได้เมื่อหายไป
สบายดีนะครับ???
เข้ามาอีกครั้งครับ
...........
ช่วงนี้ผมอยู่ที่ปายส่วนใหญ่ เพราะเป็นช่วงท่องเที่ยวแล้ว หากมีโอกาสก็มาที่ "ปาย" ได้เลยครับ
มาจิบกาแฟด้วยกันที่นี่..
ดีมั้ยครับ!!!