ทำให้นึกเสียดาย ถ้าคนนับหมื่น นับแสน ที่ยืนอยู่ในพื้นที่เดียวกัน จะปล่อยให้คนไม่กี่คน กำลังวิ่งหาวิธีกอบกู้ ให้G2K คงอยู่ต่อไป

  ****เคยคิดแบบเข้าข้างตัวเองว่า การที่ได้มาอยู่ในG2k นั้น คงไม่มีผลกระทบต่อพื้นที่นี้มากนัก เราเข้ามาก็โดยบังเอิญ เนื่องจาก ต้องการตามหาเพื่อนคนหนึ่ง ว่าเขาอยู่ที่ไหน ทำอะไรบ้าง หาใน Google แต่พอใส่ชื่อนามสกุลลงไป ปรากฏว่า เขาขึ้นโชว์ว่า อยู่ในบล็อกหนึ่งของ Gotoknow ทำให้ผู้เขียนติดตามต่อไปอีก ก้บระบบต่างๆ ที่ให้เราสมัครเป็นสมาชิก ง่ายๆ ฝึกเอารูปลง ก็เป็นอีก มีบล็อก มีแพลนเน็ต เอาไว้ทำอะไร ก็รู้ เข้าใจอย่างง่ายๆอีก ภายใน 1 สัปดาห์ ก็ทำให้ผู้เขียนมีบล็อกเป็นของตนเอง  มีแพลนเน็ตรวบรวมบล็อกที่สนใจ การท่องเที่ยวตามหาเพื่อน เข้าไปต่อกระทู้ ก็ทำให้ได้รับการตอบกลับมา รู้สึกดีจัง จะเข้าไปดูของคนอื่นๆ ที่มีหัวเรื่องน่าสนใจ ก็ไม่มีใครหวงห้าม ซ้ำ แต่ละคน ยังเปิดเผยตัว ทำให้เราสามารถเข้าไปรู้จักคนระดับไหนก็ได้ หมอ ครู นักธุรกิจ พยาบาล นักวิชาการหลายอาชีพ ช่างเทคนิก นักคอมพิวเตอร์ นักการทูต ฯลฯ เวลาล่วงเลยมา ผู้เขียนไม่รู้ตัวว่า ได้ใช้ทรัพยากรของ G2K ไปเท่าไหร่ ก็ยังคิดว่า ตนเป็นจุดเล็กๆ ที่ไม่มีผลต่อใคร จะเข้า จะออก จะหยุดเขียน ล้วนมีอิสระภาพ ไม่เคยรู้ว่า พื้นที่ที่เรายืนอยู่นี้ เป็นมาอย่างไร ไม่เข้าใจ ใครเป็นเจ้าของ รู้สึกใจกว้างจัง พอเห็นยอดสมาชิกถึงกับอึ้ง และแต่ละวันจะมีคนใหม่ ที่เข้ามาแบบตั้งใจ และแบบพลัดหลงเหมือนผู้เขียนอีกไม่น้อย

     *****วันนี้กับระยะเวลา 10 เดือน ที่ผู้เขียนคิดว่าเราไม่ใช่คนที่นี่ก็เปลี่ยนไป ทุกวันนี้ บทความของผู้เขียน ที่มักจะเขียนเรื่องเล่า ประสบการณ์ แนวคิดตามที่ตนถนัด กลับมีผู้มาล้อมฟังกันอย่างหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ บางวันวงสนทนาของผู้เขียน"เล่าสู่กันฟัง" มีจำนวนเกือบร้อย ลองหลับตานึกภาพดู คนเป็นร้อย นั่งล้อมวงคุยกัน อย่างไม่ขัดคอ แสดงความคิดเห็นตามอัธยาศัย ร่วมกันแก้ปัญหา ส่งหนังสือต่างๆ มาสนับสนุน  ผู้เขียนเองก็แลกเปลี่ยส่งหนังสือบ้าง เอาบทความที่น่าสนใจ มาพิมพ์แจกจ่าย ในสังคมที่อยู่บ้าง แล้วผู้เขียนก็เริ่มรู้สึกตัวว่า เราคือ คนเชื้อชาติ gotoknow เต็มสายเลือด ทำตัวเป็นเจ้าของพื้นที่ต้อนรับคนใหม่ แนะนำ ให้กำลังใจ แก่ผู้ที่กำลังจะหมดกำลังใจ ทอดทิ้งชุมชนG2k ต้องเข้ามาดูสถานการณ์ทุกวัน ความรู้สึกที่ว่า จะมาจะไปเมื่อไหร่ก็ได้เริ่มหายไป บทความที่เคยเขียน แล้วหาคนอ่านสัก 5 คนยังไม่ได้ กลายเป็นโพสเมื่อไหร่ ตัวเลขก็จะขึ้นทันที เป็นความรู้สึกมีคุณค่าขึ้นมาทันที

  *****ใครจะมีความคิดแบบนี้บ้างไหมผู้เขียนไม่ทราบ แต่วันนี้ผู้เขียนนึกเลยไปไกลกว่านั้น ทำอย่างไร เราจะรักษาพื้นที่ที่เรามายืนอยู่นี้ให้มีความมั่นคง เหมือนแผ่นดินเกิดของพวกเรา มันไม่แตกต่างกันเลย โดยเฉพาะประชาชนใน G2K นี้ มีจิตใจที่ดีงาม มีคุณภาพ รักกันได้ อย่างไม่มีข้อแม้และเงื่อนไข มองโลกในแง่ดี ถามว่ายังมีสังคมไหนสร้างได้ขนาดนี้ ทำให้นึกเสียดาย ถ้าคนนับหมื่น นับแสน ที่ยืนอยู่ในพื้นที่เดียวกัน จะปล่อยให้คนไม่กี่คน กำลังวิ่งหาวิธีกอบกู้ ให้G2K คงอยู่ต่อไป ก็ไม่แน่ใจว่า เขาเหล่านั้น อาจจะหมดแรงลงต่อหน้าเราก็ได้ มาช่วยกันเสนอแสนความคิด กับการจัดการสังคมนี้ ให้คงอยู่เถิด

      รักgotoknow เสมอ...............

    .........................  จากผู้พลัดหลง