ในห้วงเวลาแห่งรัตติกาล


สังขารของพระธุดงค์กรรมฐานที่ซ่อนกายหลีกเร้น เพียรภาวนาอยู่กลางป่าทึบ


มีเพียงแค่จีวรผืนบาง ๆ กันอากาศหนาวที่จะมากระทบกาย


มีเพียงแค่จีวรผืนบาง ๆ ป้องความอบอุ่นจากกายที่จะคลายหายจากไป

นิ่ง สงบ ไม่ขยับ ไร้จิตปรุง เพื่อต่อสู้กับอากาศอันเย็นยะเยือกกลางป่าเขาลำนำไพร

หนาวก็คือหนาว


ความหนาวก็คือความหนาว


ความหนาวหาใช่ความทุกข์


ตัวหนาวหาใช่ตัวทุกข์


จิตที่ปรุงนั้นเป็นสิ่งที่ทำให้ความหนาวนั้นเป็นตัวทุกข์


เฉย ไม่ขยับจิต ความคิดว่า “หนาว” ก็ไม่มี


เฉย ไม่ขยับจิต ความคิดว่า “ทุกข์” ก็ไม่มี


เฉย ไม่ขยับจิต ความคิดว่า “หนาวเป็นทุกข์” นั้นก็ไม่มี


ตัดใจรำคาญ ตัดใจเสียซึ่งความทุกข์จากความปรุงโดยเหตุภายนอกที่มากระทบ


ใจก็อยู่เป็นสุข กายก็อยู่เป็นสุขอย่างยิ่ง ดังนี้....