วันนี้ได้อ่านบันทึก ปูจิ ปูจิ ของฝากจากแดนไกล โดยน้ำใจชาว GotoKnow ของLittle Jazz \(^o^)/น้องซูซาน(แก้มยุ้ย)...น้อง(รัก.. คน)เล็กศิษย์ตระกูลเรน ที่พูดถึง พี่ไมโต..(Mitochondria)"พ่อดอกมะลิ...พ่อซากุระ...พ่อเพื่อนหมูอ้วน" ของฉัน
....ก็ให้เกิดอารมณ์ฮึกเหิมอย่างแรงเหมือนกัน...เลยเอามาอวดบ้าง..อิ...อิ....
...นั่นคือ...ได้รับพัสดุจาก "น้องสาวแสนดี"
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หนังสือ“พยาบาลไร้หมวก” ที่น้องรองส่งมาให้นั้น เนื้อหาข้างในเป็นเรื่องราวของพยาบาลสาว ของ คุณหยดน้ำ (เพ็ญลักขณา ขำเลิศ) ที่เล่าถึงชีวิตส่วนตัว ชีวิตงานพยาบาล และเพื่อนร่วมวิชาชีพพยาบาล…เธอใช้หลักธรรมในการครองชีวิตและดูแลผู้ป่วย ที่ต้องบอกว่า...เป็น holistic care ที่เป็นรูปธรรมเหลือเกิน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>
</p><p></p><p>เธอมิได้สวมหมวกขาวพยาบาลในการปฏิบัติงาน…. แต่งานของเธอเป็นการดูแลผู้คนในชุมชนซึ่งก็เป็นอีกภารกิจหนึ่งในการดูแลสุขภาพของชาวไทยด้วยกัน….เป็นงานในฐานะ “พยาบาลเยี่ยมบ้าน” ค่ะ</p><p></p><p>นอกเหนือจากการได้เห็นบทบาทของพยาบาลที่ทุ่มเท เสียสละแล้วก็ยังได้เห็นหลักธรรมที่เธอสามารถสอดแทรกเข้าไปในเรื่องเล่าได้อย่างกลมกลืนด้วยค่ะ...ไม่ว่าจะเป็นชีวิตส่วนตัวหรือชีวิตการทำงาน </p><p>ฉันคงไม่สามารถบรรยายได้มากนักในบันทึกนี้… </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่วันนี้แวะมาบอกถึงความภูมิใจ อิ่มเอมเปรมใจ ไม่แพ้กันกับ....น้องซูซาน... </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การได้รับของฝากจากเพื่อนใน GotoKnow อย่าง ดร.กมลวัลย์ …. หรือจากเพื่อนๆหลายๆคนที่ได้รับมาแล้ว….ไม่ว่าจะเป็น…</p><ul>
</ul><ul>
</ul><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">.....นำมาซึ่งกำลังใจที่จะให้พยาบาลทำงานทุ่มเทเพื่อรับใช้ผู้ป่วย...แม้ไม่ได้เป็น "พยาบาลไร้หมวก"(ขาว)อย่างหนังสือที่น้องรองส่งมาให้....แต่ก็ขอเป็น "พยาบาลหมวกเขียว" ที่ไม่ไร้น้ำใจค่ะ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>
</p><p>(ภาพน้องแก้ว..ศศิธร..scrub nurse รพ.ศรีนครินทร์…เธอสวยมากเลยยืมรูปมาลงค่ะ) </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“...ขอบคุณน้องรองเหลือเกิน...ที่เห็นพยาบาล...แล้วนึกถึงพี่...”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> ....คงไม่ต้องบรรยายว่าซาบซึ้งใจแค่ไหนนะคะ.....
คิดถึงครับ
สวัสดีค่ะพี่หญิงใหญ่ ^ ^
เห็นสมญานามตัวเอง "น้องรองตระกูลเรน" แล้วนึกถึงชายหนุ่มจีนถือกระบี่ ยืนอยู่ในป่าไผ่ มีลมโชยมาเบาๆ ผมยาวปลิวไสวเลยค่ะ 55555
เอามาเขียนบันทึกขนาดนี้ เล่นเอาน้องรองเขินไปเลยค่ะ อิอิ
หนังสือเล่มนี้น้องลูกหว้าเป็นผู้เริ่มต้นให้มาค่ะ อ่านแล้วประทับใจมากในความเป็นผู้ให้ และเมตตาของผู้เขียน (พี่หยดน้ำ) ก็เลยโทรไปสั่งซื้อหนังสือมาแจกต่อและ เพื่อร่วมทำบุญกับพี่เขา
ได้คุยกับพี่หยดน้ำ ซึ่งใจดีมาก สั่งวันเดียวได้เลย มีคนมาส่งให้ถึงที่ .. หลังจากนั้นก็เริ่มส่งให้พี่ๆ น้องๆ ที่พอจะหาที่อยู่ได้ทันที (ไม่ได้ให้น้องเล็กเพราะไปสืบมาแล้วว่าได้จากลูกหว้าแล้ว)
จริงๆ แล้วอยากส่งให้อีกหลายคนเลย บางคนน้องลูกหว้าก็ส่งให้แล้ว เพียงแต่ไม่ค่อยแน่ใจว่าผู้ัรับจะต๊กกะใจไหม อยู่ๆ ส่งหนังสือไปให้ อิอิ
ป้าแดงคะ เดี๋ยวจะส่งไปให้อีกคนนะคะ ตามที่อยู่ในประวัติ (ถ้ามี) ถ้าไม่มีเดี๋ยวจะเขียน email ไปถามค่ะ ^ ^
ขอบคุณพี่ติ๋วมากค่ะ ที่เขียนถึงของฝากชิ้นเล็กๆ ชิ้นนี้ ตอนนี้รู้สึกหัวใจพองโตมาก ต้องไปลดขนาดหัวใจเสียหน่อยแล้วค่ะ ^ ^
สวัสดีค่ะ คุณขจิต
สวัสดีค่ะพี่ติ๋ว
ดีใจค่ะที่มิตรภาพก่อเกิดได้ทุกสารทิศ เพียงมีห้วงจิตไว้คิดถึงกัน ก็มีความสุขแล้วค่ะ
มีความสุขในวันหยุดนะคะ
สวัสดีค่ะ ป้าแดง
สวัสดีค่ะ พี่ <div style="padding-right: 4px; padding-left: 0px; padding-bottom: 4px; padding-top: 0px">
Handy ..พี่ชายที่แสนดี</div><ul>
</ul>
แวะมาบอกป้าแดง
ว่า ไม่ต้องเกรงใจนะคะ จะส่งไปให้ค่ะ คงเป็นวันจันทร์ค่ะ อ่านเสร็จแล้วถ้าเห็นว่าใครสนใจที่รพ.ท่าบ่อ (ใช่ไหมคะ) ค่อยให้เขายืมอ่านกันต่อๆ ไปก็ได้ค่ะ ^ ^
พี่ติ๋ว
กับป้าแดงอยู่ใกล้ๆ กันหรือคะ ^ ^ ดีจัง
ขำพี่ติ๋วที่บอกว่าเป็นพยาบาลเฝ้าบ้านน่ะค่ะ น่ารักจริงๆ อิ อิ นึกว่าเฝ้าคนไข้ในห้องผ่าตัดเสียอีก ^ ^
น้องรอง
ที่รัก
น้องรอง…บ้านพี่ติ๋วกับป้าแดงไม่ใกล้กันจ้ะ…ไกลกันแต่ป้าแดงเธอพูดดูว่าใกล้…ก็ชาวอิสานเหมือนกันน่ะค่ะ…แต่นี่ก็ยังไม่เคยพบตัวเป็นๆกันเลยนะคะเนี่ย…
อ่านๆเพลิน อยากอ่าน บทสรุป ค่ะ
ชอบภาพพยาบาลเดิน..เข้าไปในชุมชน
นึกถึงตอนพี่ไปฝึกงาน สพานขาด ก็ต้องลุย น้ำท่วมก็ต้องนั่งเรือไป
แต่สนุกค่ะ
สวัสดีค่ะ พี่แก้ว
สวัสดีครับ
ได้เห็นความผูกพันของคนที่นี่แล้วรู้สึกดีจังครับ อยากให้เป็นอย่างนี้ทั่วประเทศเลยครับ