ปาดน้ำตาเสร็จแล้ว  แต่ยังไม่หายคิดถึงคุณยาย  มีอะไรหลายๆอย่างที่ครูอ้อยเหมือนคุณยายและคุณแม่  ก็คือ..ความสวย..อิอิ  พูดเป็น...บวกก่อนค่ะ   

นอกจากครูอ้อยจะคิดถึงขนมครกของคุณยาย  แล้ว  ความสวยงามของการแต่งตัว  คุณยายของครูอ้อย สวยไม่แพ้ใครในสมัยนั้น  

คุณยายมีฝาแฝดด้วย  เป็นสาวมอญ  ปทุมธานี  มีเตี่ยเป็นคนจีน   ครูอ้อยจึงเป็นหลานที่สวย  เพราะมีเชื้อจีนมอญลาวแขก..อูย..เสี้ยวผสม..ไม่ใช่ลูกผสม  

ความสวยมันไม่จีรังหรอก  แต่ความที่เหมือนคุณยายของครูอ้อยอีกอย่างหนึ่งคือ..ความรัก   คุณยายมีความรัก  อย่างเหลือเฟือ   คุณยายรักหลานเป็นกำลัง  ครูอ้อยก็คงเหมือนคุณยายในข้อนี้ด้วย.....นี่ยังไม่มีหลาน  ครูอ้อยยังเฝ้า..จะเปิดก้นหลานหอมเลยค่ะ  

ครูอ้อยจำความได้ว่า...ทุกวันเสาร์  เราพี่น้องสามคน  ...จะไปหาคุณยายที่เรียกย่านนั้นว่า...เพิ่มสิน   ทุกวันนี้เป็นตลาดเพิ่มสิน  ใกล้ตลาดยิ่งเจริญ สะพานใหม่   ละแวกนั้นเป็นถิ่นที่วิ่งเล่นของครูอ้อย  มีคลองลำผักชี  ที่ใสสะอาด 

เวลาเช้ามึดคุณยายจะโม่แป้ง...ที่โม่แป้ง  เด็กๆสมัยนี้ไม่รู้จักหรอกค่ะ  แต่ครูอ้อยชำนาญ  เพราะช่วยคุณยายทำบ่อย  และคุณยายก็จะร้องว่า...ไม่ต้องทำลูก   เดี๋ยวมันจะหล่นใส่เท้าลูก...มานี่มานั่งตักยาย 

พอตอนเช้า  คุณยายก็ติดเตาถ่าน  เอาขี้เถ้ากลบถ่านที่แดงๆ  เราสามคนพี่น้องตั้งวง...เล่นขายของ  คุณยายก็บังคับให้น้ามาเป็นคนซื้อ....สนุกมากเลยค่ะ 

ขนมของคุณยายขายดีทีเดียวค่ะ...