เมื่อเช้านี้  ครูอ้อยออกจากบ้านเกือบแปดโมงเช้า  คิดว่าจะแวะซื้อของที่ร้านค้าแห่งหนึ่ง ซึ่งจะเปิดร้าน.... เก้าโมง 

เมื่อเช้านี้ถนนไม่คับคั่งอย่างทุกวัน.....  เพราะเป็นวันหยุด 

ครูอ้อยถึงร้านเร็วกว่าที่กำหนดไว้  ต้องนั่งรอร้านเปิด  นั่งรอที่หน้าป้ายรถประจำทาง  ซึ่งมีที่นั่งและมีร้ายขายขนมครกด้วย 

ครูอ้อยดูคนขายขนมครก หยิบโน่นหยิบนี่  จนทำให้คิดถึง....คุณยาย  

คุณยายของครูอ้อยเป็นคนที่น่ารักและน่าสงสารมากที่สุดในโลก...โลกของครูอ้อย 

คนที่น่าสงสารคนต่อมาก็คือ  คุณแม่  และคนที่น่าสงสารคนที่สามของโลกครูอ้อยก็คือ...ครูอ้อยเอง 

ทั้งสามคน  คุณยาย  คุณแม่  และครูอ้อย  มีความเหมือนกันคือ....ลำบากก่อนแล้วสบายทีหลัง 

ครูอ้อยเอามือซ้ายปาดน้ำตาที่ไหลออกมา  ปาดให้แห้ง  แล้วล้วงกระเป๋า หยิบเหรียญออกมาซื้อขนมครกร้อนๆกินรอ....ร้านเปิด 

ครูอ้อยกลืนขนมครกไม่ลงคอ  ขนมครกของแม่ค้าอร่อยมาก  หวานมัน  กลมกล่อม   ทำไมจิตใจของครูอ้อยไหวหวั่นง่ายอย่างนี้  คุณยายตายไปตั้งนานแล้ว...ครูอ้อยสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ  สะกดกลั้นอารมณ์ของตนเองให้นิ่งไว้....

ครูอ้อยกินขนมครกได้แค่ฝาเดียว   ร้านก็เปิด  ครูอ้อยเดินเข้าร้าน  หยิบตะกร้า  และวางถุงขนมครกในตะกร้า  เลือกซื้อสินค้าตามใจชอบ 

ครูอ้อย...ซื้อของได้เดี๋ยวเดียวก็พอใจ  ขับรถออกมาถึงโรงเรียน  ทำใจให้นิ่ง...เปิดห้องทำงาน  ..เน็ตของโรงเรียนใช้ไม่ได้  จึงต้องใช้เน็ตของตนเอง....จะเริ่มทำงานหลังจากกินข้าวเช้าแล้ว....

อ่านบันทึกของมิตรรัก  ทีละคน  ทีละคน  แต่ไม่ได้ทักทาย....

ตอบกับมิตรรักที่เข้ามาอ่านและแสดงความคิดเห็นกับครูอ้อยเท่านั้น....เพื่อไม่ให้เสียกำลังใจ....

นี่คือบันทึกขนมครกของคุณยาย..จะมีตอน 2 อีก ขอเวลาปาดน้ำตาก่อน..