...ไม่อยากเอ่ยคำลา กลัวสูญเสียน้ำตาหยดรินไหล กลัวว่าหากไม่มีเธอจะอยู่อย่างไร กลัวหัวใจเจ็บปวดร้าว...

.....ไม่อยากเอ่ยคำลา

กลัวสูญเสียน้ำตาหยดรินไหล

กลัวว่าหากไม่มีเธอจะอยู่อย่างไร

กลัวหัวใจเจ็บปวดร้าว.....

.....แต่ต้องเอ่ยคำลา

ดีกว่าอยู่อย่างไร้ค่าและว่างเปล่า

ก็เพราะเธอมีฉันเพียงบางคราว

ในวันที่เจ็บร้าวเศร้าเพราะรัก.....

.....จึงต้องเอ่ยคำลา

แม้น้ำตารินร่วงอย่างหน่วงหนัก

จากเธอไปทั้งที่ใจมั่นในรัก

เหลือเพียงเศษซากพังหักจากรักลวง.....

.............ลาก่อน....................

ทั้งที่ใจยังอาวรณ์และหวงห่วง

แต่ในเมื่อไม่ได้ใจเธอทั้งดวง

จึงยอมเจ็บช้ำทรวงเพียงลำพัง....

...นับจากนี้เป็นต้นไป

ระหว่างเรา-ไม่มีเยื่อใย-ไม่มีหวัง

เหลือเพียงใจเปลี่ยวเหงาเศร้าเพพัง

ที่จะอยู่เพื่อสร้างหวังครั้งต่อไป....

 

...ฝากให้ผองมิ่งมิตรทุกท่านด้วยความระลึกถึงนะครับ ที่ผ่านมาต้องขอโทษเป็นอย่างสูง ที่ไม่มีงานกวีขึ้นบล็อกให้ทุกท่านได้เสพ เนื่องจากภารกิจของชีวิต ฝากงานกวีชุดนี้ไว้แทนกาย แทนใจ และแทนความคิดถึงนะครับ

 ด้วยจิตคารวะ