วันเวลาของคนเป็นไปตามธรรมชาติที่มีทั้งเริ่มต้นและสิ้นสุด ขอกลับสู่ฐานะคนสามัญทั่วไป

อีก 30 นาทีเวทีชีวิตแห่งราชการก็จะได้สิ้นสุดลงแล้ว  จากการเริ่มต้นเมื่อปี 2509 มาถึงปัจจุบันครบ 40 ปี ในฐานะข้าแผ่นดิน  มาทบทวนตัวเองว่าทำอะไรให้กับแผ่นดินแห่งนี้บ้าง  เท่ากับแผ่นดินนี้ให้เรา
ตอบได้ว่ายังไม่คุ้มค่า  เพราะบางเวลาไปหลงมัวเมากับสิ่งเสพติดชีวิต  ศาสดาสอนว่าอย่าไปหลงแม้แต่นั่งสมาธิบอกว่ามีความสุขแล้วหลงอยู่กับความสุขนั้นๆ  แม้แต่เข้าสู่รวมพลคนรักบล็อกก็เตือนตัวเองเสมอว่าอย่าหลง

ถึงเวลาที่เราจะต้องถอดหัวโขนแล้วล่ะ  อาจจะเรียกว่าลิเกโรงนี้ที่มีเราเป็นตัวแสดงจะต้องปิดลง  แม้ยามมีหัวโขนก็เตือนตัวว่าบางเวลาก็ถอดได้ ไม่ต้องใส่ตลอดเวลาหรอก
ถอดหัวโขนมากอง 

เวลามาถึงแล้วอย่ายึดติด

อยากจะสื่อผ่านบล็อกนี้ว่าในชีวิตการทำงานถือว่าทุกคนมีคุณค่า  เพียงแต่อยู่คนละสถานะ  หากยังหลงกับยศศักดิ์จะไม่ได้รับความรู้และปัญญาเลย  ผมมีครูที่เป็นตั้งแต่ลูกจ้าง  พลทหาร ถึงนายพล  และไม่เคยอายที่จะถามชีวิตเรายังโง่อีกมาก  ไม่เปิดแล้วจะรับได้อย่างไร  จึงต้องเปิดใจ  เปิดกบาล  ทุกคนที่ร่วมงานคือเพื่อนเปรียบคนดังฝรั่งแม้เน่าเสียก็ไม่เคยทิ้งไปทั้งลูก  แม้จะเหลือส่วนดีน้อยก็ยังใช้ประโยชน์ต่อชีวิตเราได้

วันพร่งนี้คงต้องเก็บชุดโขนเข้าตู้ในพิพิธภัณฑ์ในบ้านไว้ระลึกถึงต่อความสำเร็จและความล้มเหลวในชีวิตที่ผ่านมา