ขอบคุณมากครับ  ผมติดดินและเดินดินมานานจนเคยชิน เผลอตัวทำตามธรรมชาติบ่อยๆ  เพราะมีหัวโขน เวลาผมไปเที่ยวกับเพื่อนๆนักเรียนมัธยมไม่ว่าเขาจะเป็นจ่า  นายสิบหรือนายพัน  ลูกจ้าง  อะไรก็แล้วแต่ผมเป็นนายพลดูแลหมดทั้งยกเก้าอี้  อาหารการกินการนอน ลืมตัวนึกว่าเป็นพลทหาร

ส่วนใหญไปไหนจะเดิน  หรือขึ้นรถเมล์  เรือด่วน เรือข้ามฟากและรถไฟฟ้ามันได้เห็นชีวิตผู้คนที่แปลกดี

การพักผ่อนเมื่อสองอาทิตย์ที่ผ่านมา  นุ่งกางเกงขาสั้นขี่จักรยาน  ใส่เสื้อซอมส้อหน่อยวันนั้นนึกแผลงขี่จากบ้านแถวโรงเหล้าเก่าบางยี่ขัน  ข้ามสะพานพระราม 8  ไปทางบางลำพู ขี่เข้าซอยโน้นซอยนี้ตั้งแต่แบ๊งค์ชาติไป มาสะดุดใจทำไมมันเย็นๆข้างล่างผิดปกติ   ก้มดูที่ไหนได้เป้ากาวเกงขาดไม่เหลอหลอ  ต้องขี่ไปหนีบไปกลับบ้าน  นี่คือวิถีปกติของนายพลเพี้ยนๆ