" เป็นคนที่ดีงามทางความคิด

              มีชีวิตสะอาดและสดใส

              มีน้ำใจไมตรีเต็มหัวใจ

              ทำอะไรมุ่งมั่นขยันเอย "

กับลูกสาวคนนี้มีเรื่องให้ประทับใจเรื่อยมา ตั้งแต่เธอโดนเพื่อนสนิทวางแผนให้เขียนBlogให้ได้ พอหลวมตัวเข้าแล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาเขียนแบบเอาเป็นเอาตาย ต้องเหยียบเบรกไว้แทบแย่ นอกจากเขียนสะท้อนความคิดเห็นของตนเองอย่างยอดเยี่ยมแล้ว เธอยังบุกไปอ่าน ไปให้ความเห็นกับBlogท่านอื่น สักพักเธอก็หายไปจากจอเรดาร์เฉยเลย ทุกคนกู่หา ..ราณีหายไปไหน 

  

(เลี้ยงอำลามื้อสุดท้าย แล้วตามมาเรียงคิวกอดที่สนามบิน ประเภทไม่กอดไม่กลับ)

เธอกับลูกหว้าเป็นเพื่อนรักกัน ช่วงที่ทำงานอยู่ด้วยกันก็ไปรับไปส่งกันเช้า-เย็น ผมรู้จักเธอผ่านBlog หลังจากนั้นก็ใช้บล็อกสื่อสารความรู้ระหว่างกัน เธอสนใจเรื่องธรรมมะ มังสวิรัติ สอนวิชาบัญชี มีงานส่วนตัวทางด้านสถาบันความงาม และธุรกิจอื่นๆ เธอส่งหนังสือมาให้ ของเล็กๆน้อยที่คิดว่าวิทยากรต้องใช้ แต่ก็ยังไม่เคยเห็นหน้า ช่วงจัดKM.เชียงใหม่ นึกว่าเธอจะไป คำแรกที่เจอหน้าลูกหว้า ถามว่า..อาจารย์ราณีละ เพราะได้ข่าวว่าเธอจะมานี่หน่า ก็คงด้วยภาระที่รุมล้อมที่จะมีเวลาว่างไปไหนมาไหน2-3วัน อาจจะเป็นเรื่องง่ายสำหรับคนอื่น แต่แม่หนูคนนี้มีชีวิตอยู่กับงาน งาน งาน และงาน 

ช่วงที่รู้ว่าผมจะไปร่วมงานที่พิษณุโลก เธอส่งข่าวอาสาที่จะเป็นไกด์ตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่  พ่อมานอนบ้านหนูไหมละ จะรับประทานอาหารอะไรจะเตรียมไว้คอย และจะพาเที่ยว อยากไปไหนขอให้บอก นี่คือโปรแกรมของคนที่ดูว่าไม่มีเวลาจัดให้เรา ก่อนจะมา3วัน ส่งข่าวผ่านBlogว่าเธอเดี๊ยง!!เอาละสิ ตาบอดจะหาใครจูงละทีนี่ คุณหมอนักวิ่งแซวบอก 

แต่แล้วสวรรค์ก็เข้าข้างเรา เธอหายจากการปวดหลัง วันที่เดินทางไปถึงจึงเห็นเธอยืนยิ้มแป้น ตรงมากอด เธอเก็บไปคุยอวดเพื่อนๆว่านี่คือกอดแรกของพิษณุโลก มีเรื่องเดี๋ยวที่เหนือความคาดหมาย ในการพบกันครั้งแรก ตัวเธอสูงใหญ่ไซด์XLขนาดฝรั่งนั่นแหละ จะถ่ายรูปกับเราต้องย่อตัวลงมา ไม่งั้นก็จะสูงโด่งไปยืนอยู่ข้างหลัง  

น้ำใจลูกคนนี้พอๆกับแม่น้ำน่านบวกแม่น้ำอะเมซอน แยงซีเกียง และแม่น้ำโขงมารวมกัน ติดตามดูแลควักกระเป๋าเลี้ยงคณะเราหลายมื้อ คอยประกบไปไหนไปด้วย เนื่องจากไม่ค่อยมีเวลา บางสถานที่เธอสารภาพว่าเพิ่งจะเคยมาเป็นครั้งแรกพร้อมๆกับเรานี่แหละ ที่สำคัญเธอรับเอาธรรมเนียมเฮฮาศาสตร์เข้าไว้เต็มๆ ผมค่อยๆปูทางให้เธอรู้ตัวในการที่จะเฮฮากับเพื่อนๆรุ่นพี่ เธอทำได้ดีมาก โดยเฉพาะการเสนอความคิดเห็นสดๆ เธอยื่นมือมาให้จับ..หนูมือเย็นไปหมด แต่เธอก็ผ่านการสะท้อนคิดในฐานะลูกสาวชาวเฮฮาศาสตร์ไปได้อย่างเป็นธรรมชาติ ตามธรรมเนียมของชาวเฮฮาศาสตร์จะไม่มีการเตี๊ยมกันล่วงหน้า ไมค์โครโฟนอยู่ที่ใคร คนนั้นต้องพูดเสนอความเห็นหรืออธิบายงานเฉพาะหน้า เข้าวงแชร์ความคิดได้ปัจจุบันทันด่วน ถ้าอิดออดยังไม่ใช่เฮฮาศาสตร์   

ใบหน้ารูปไข่ จมูกโด่ง ตาคม รูปร่างสูงใหญ่แต่ก็สมส่วน ที่สำคัญขนตางอนเช๊ง!! นาทีแรกที่เห็นหน้า จึงบอกพวกเราว่าคนนี้แหละ เจอตัวแล้ว แม่สาวนัยน์ตาสีโศก ที่แท้ก็ลูกสาวคนนี้นี่เอง เธอวางตัวได้ดีกับเพื่อนๆที่เพิ่งเคยรู้จักกันครั้งแรก แต่ด้วยอิทธิพลของBlog ทำให้ไม่เสียเวลาอิดออดใดๆ เจอหน้าก็ส่งภาษาใจให้กันอย่างคุ้นเคย เธอประทับใจอาจารย์แสวง และใครๆต่อใคร คราวนี้ได้เจอตัวเป็นๆกันแล้ว เธอคงจะเป็นกำลังช่วยคุณหมอนักวิ่ง ช่วยกันปั้นดินให้เป็นดาวในฐานะสมาชิกสามัญของเฮฮาศาสตร์สาขาพิษณุโลก

ฝากท่านประธานสาขาเฮฮาศาสตร์สาขาเมือง2แคว ดูแลเธอด้วย เอ๊ะ! รึ จะฝากแม่ลูกสาวคนนี้ดูแลท่านประธาน เพราะเธอมีทุกอย่าง ไม่ว่าอาหาร สถาบันเสริมความงาม จะได้หล่อขึ้น แข็งแรงขึ้น จัดเวลากาแฟคุยกันเป็นเรื่องเป็นราว ผมเชื่อว่าด้วยพลังของลูกหลานพระนเรศวร เฮฮาศาสตร์สาขานี้จะไปได้ดีอย่างชื่นมื่น ขอขอบใจสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอมอบให้ จะจำ..จดใจไว้ ว่ามีลูกสาวตัวใหญ่ตาคม เก่ง และแสนดี อยู่ที่เมือง 2 แควนี้ อิอิ..