การเดินทางอันแสนเข็ญ ...ที่อยากให้ท่านอ่านเล่น ๆ ประเทืองอารมณ์

วันทั้งวันของวันที่  27  กันยายน   ผมเต็มไปด้วยความว้าวุ่นใจ   …

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ประการแรกคือปรากฏการณ์การรวมตัวของนิสิตกลุ่มหนึ่งที่ลุกขึ้นมาพูดถึงเรื่องราวบางประการที่เขามองว่า “ไม่ถูกต้อง”   และนัดหมายรวมพลเพื่อจัดกิจกรรมตามวิถีการต่อสู้   ซึ่งขุนพลหลักทั้งปวงก็ล้วนเป็นน้องนุ่งที่ผมมักคุ้นแทบทั้งสิ้น</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ประการที่สองก็คือ  ปรากฏการณ์ดังกล่าวนั้น   ส่งผลให้ผมไม่สบายใจที่จะทิ้งบ้านทิ้งเมืองมาร่วมงานมหกรรม KM  ภูมิภาค ครั้งที่  1  ที่จัดขึ้น ณ  มหาวิทยาลัยนเรศวร </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">มิ่งมิตรหลายท่าน  หรือแม้แต่ผู้หลักผู้ใหญ่ที่ผมให้ความเคารพบางท่าน  ก็กรุณาโทรมาสอบถามถึงโอกาสที่ผมจะได้มางาน  KM  อย่างเป็นห่วง  และทุกคนก็รู้ดีว่า  โอกาสนั้นน้อยนิดและริบหรี่อย่างเห็นได้ชัด</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>….</p><p>    </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">(๒)</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นั่นนะสิครับ,  ผมมักอาภัพในเวทีเช่นนี้เสมอ  …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นั่นคือวาทกรรมที่ผมเคยเปรยบ่นอย่างอาภัพมาเนิ่นนาน  และคราวนี้ก็กลัวเหลือเกินว่าจะซ้ำรอยประวัติศาสตร์เดิม ๆ  อีกครั้ง  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">รถทัวร์เที่ยวสุดท้ายเคลื่อนตัวออกจากมหาสารคามมุ่งหน้าไปยังขอนแก่นในเวลาทุ่มครึ่ง …ขณะที่ผมยังจ่อมจมเกาะติดสถานการณ์มวลชนอย่างใกล้ชิด  รวมถึงการเข้าไปพุดคุยกับแกนนำของนิสิต </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>รถทัวร์เที่ยวสุดท้ายจากขอนแก่นเคลื่อนตัวมุ่งหน้ามายังเชียงใหม่ในตอนสามทุ่มเศษ   โดยที่ผมยังคงปักหลักทำหน้าที่ของตนเองอยู่อย่างตรึงเครียด  พร้อม ๆ กับแบตเตอรี่โทรศัพท์ก็ไม่เป็นใจหมดไฟไปอย่างหน้าตาเฉย    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมถูกตัดออกจากโลกภายนอกท่ามกลางสาธารณะที่เกลื่อนกล่นไปด้วยผู้คนจำนวนมาก –</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>….</p><p></p><p></p><p></p><p>(๓)     </p><p> </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สามทุ่มครึ่งเวทีของนิสิตปิดตัวลง    ผมไม่ลังเลเลยที่จะพาตนเองมายัง บขส. อย่างเร็วรี่   ทันทีที่ยืนตัวได้ก็กระโดดขึ้นรถทัวร์เที่ยวแห่งความหวังเพื่อมุ่งหน้ามายังจุดหมายปลายทางที่ผมปรารถนา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p></p><p>รถทัวร์แห่งความหวังออกจากมหาสารคามในเวลา  ๔ ทุ่มเศษ …  และมาเทียบชานชลาอำเภอบ้านไผ่  ในราว  ๕  ทุ่มเศษ  จากนั้นผมก็กระโจนขึ้นรถทัวร์ที่เพิ่งมาจากกรุงเทพฯ  เพื่อไปลงที่  “ขนส่งขอนแก่น”   อย่างร้อนรน   </p><p> </p><p>เวลาเกือบ ตี ๑  … ผมพาตัวเองที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อไคลแห่งความอ่อนล้าลงจากรถทัวร์   พร้อมกับเดินโงนเงนมาซบนั่งอยู่ในม้านั่งของ “บขส ขอนแก่น”  ราวกับคนกำลังไร้ลมหายใจ     </p><p></p><p></p><p></p><p>(๔) </p><p>    </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">อีกนานและนานกว่าจะถึงเวลา ๐๓ : ๔๕  นาฬิกาอันเป็นเวลาของรถทัวร์เที่ยวแรกที่จะออกเดินทางไปยังเชียงใหม่</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>ผมปักหลักอย่างอ่อนแรงอยู่ในชานชลาขนส่งขอนแก่น …   เดิน  นั่ง หรือแม้แต่ซบหลับอย่างไร้รูปแบบ  ขณะที่ผู้คนจำนวนน้อยนิดที่มีอยู่บ้างก็นอนหลับเหยียดยาวอย่างไม่เคอะเขิน  </p><p></p><p>ขณะที่บางคนก็ลุก ๆ  เดิน ๆ  ไปมาราวกับกำลังคิด  หรือรอคอยอะไรสักอย่าง   </p><p></p><p> แต่สำหรับผมแล้ว…  ไม่มีแรงพอแม้แต่จะเที่ยวเดินและลุกไปไหนมาไหนอย่างที่ใจหวังมากนัก   บอกกับตัวเองว่าให้นั่งหลับ  หรือแม้แต่เอนกายหลับเยี่ยงคนเหล่านั้นโดยไม่ต้องกลัวว่าจะเสียภาพพจน์ …   </p><p></p><p></p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ครับ, .. มีบ้างแหละที่ผมปล่อยวางให้สังขารได้พับหลับไปอย่างไร้รูปแบบ  และการหลับนั้นก็เป็นแต่เพียงห้วงสั้น ๆ  … เพราะในความเป็นจริงนั้น  ผมกลับสะดุ้งตื่น  และลืมตาอยู่อย่างถี่ครั้ง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ชีวิตอันเงียบเหงาแต่ไม่เคยปราศจากฝูงยุงในขนส่งขอนแก่น   คือบรรยากาศและรสชาติชีวิตที่แสนเข็ญ  แต่เมื่อหัวใจนึกถึงงานสัมมนา KM  อันเป็นจุดหมาย… ปีกแห่งความฝันก็กระพือปีกพัดโบกเรียกกำลังใจให้กำลังตนเองได้เป็นอย่างดี …     </p><p> </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">(๕)</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>     <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">รถทัวร์เคลื่อนตัวออกจากชานชลาในเวลาเกือบตีสี่ …   โดยมีผู้โดยสารเพียงสองคน  คือผมและชายหนุ่มนิรนามท่านหนึ่ง  (แท้จริงเราต่างเป็นหนุ่มนิรนามต่อกันและกัน)</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การเดินทางเต็มไปด้วยความหวัง  แต่ความหวังก็ถูกห่มคลุมด้วยความเงียบเศร้าอย่างแน่นหนา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่มีโทรศัพท์ติต่อใครได้.. ผมไม่รู้ว่าต้องเข้าพักที่ไหน  พักกับใคร และต้องเดินทางไปร่วมสัมมนาอย่างไรบ้าง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>การเดินทางครั้งนี้… เหนื่อยยาก แสนเข็ญ และช่างหนาวเหน็บอย่างบอกไม่ถูก … เนิ่นนานและร้าวลึกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน    </p><p></p><p></p><p></p><p></p><p>(๖)  </p><p></p><p></p><p>เก้านาฬิกาเศษ  ..  ผมมาถึงขนส่งจังหวัดพิษณุโลก   หัวใจกลับมารี้ระริกอีกครั้ง   ผมนั่งอยู่ในชานชลาชีวิตนั้นอย่างมีชีวิต  หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน  สักพักใหญ่รถตู้มหาวิทยาลัยก็มารับผมอย่างไม่แสนเข็ญ     </p><p> </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ทันทีที่ขึ้นนั่งบนรถตู้คันงามนั้น   ผมราวกับกำลังได้เข้าไปอยู่ในโลกใบใหม่ที่แตกต่างอย่างลิบลับกับโลกของวันที่ผ่านมา   ..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ผมไม่มีโอกาสเข้าที่พัก  แต่ก็ได้พาตัวเองเข้าไปชำระร่างกายในปั๊มน้ำมันราคาถูกแห่งหนึ่ง   จากนั้นก็จัดองค์ทรงเครื่องให้กับตัวเองแล้วรีบเร่งเข้าสู่เวทีของงานดังที่ใจดั้นด้นมา  </p><p></p><p>   </p><p></p><p></p><p>(๗)  </p><p></p><p></p><p>ผมพบเจอใครหลายท่านที่ “ใจ”  อยากพบเจอ…  </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หลายท่านเห็นแววตาอันอิดโรยของผมก็เข้าใจดีว่าผมได้ขับเคี่ยวกับความแสนเข็ญมาอย่างหน่วงหนัก</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นี่นะหรือ … KM   อยู่ที่ใจ …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แหละนี่หรือคือหัวใจของผมที่มี ต่อ KM</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ใยมันช่างเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเหนื่อยล้าแสนสาหัสเช่นนี้ ….    </p><p></p><p></p><p></p><p></p><p>(๗)   </p><p> </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">มิตรภาพของมิ่งมิตร ณ ที่นี่ … คือ  กำลังใจอันสูงสุดที่ปลุกปลอบให้ผมหยัดยืนอยู่ในงานอย่างมีชีวิต ….</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">๒๘ พิษณุโลก</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ร้านเน็ตใกล้ที่พัก</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> 

[ตันติราพันธ์]

สวัสดีค่ะ

  กว่าจะได้ อ่าน ก็ คงมีความสุขไปแล้ว กับมิตรชาวบล็อก G2K ขอให้มีความสุขมากๆ สมกับที่ตั้งใจค่ะ

[บัวชูฝัก]

• สวัสดีครับอาจารย์พนัส
• เข้าใจท่านอาจารย์นะครับว่าการเดินทางไกลลำบากเหนื่อยและหน่ายอย่างไร
• ผมเองช่วงกลับบ้านที่เชียงใหม่บางครั้งการเดินทางก็ไม่เป็นไปดั่งตั้งใจ เหนื่อยและท้อ แต่ก็ต้องเดินทาง เพราะมีคนปลายทางเขากำลังรอเราอยู๋
• วันนี้หลายๆท่านก็รอที่จะพบกับท่านอาจารย์ อยากที่จะมีเวลาได้สนทนากันนานๆ เพราะช่วงเวลาที่จะได้พบตัวจริงๆของแต่ละท่านนั้นน้อยมากๆในรอบปี
• มามหกรรมฯครั้งนี้คุ้มค่าจริงๆครับ หลายท่านพึ่งจะพบกันครั้งแรก แต่ก็เหมือนว่าเรารู้จักกันมานานแล้ว
• เป็นกำลังใจให้อาจารย์นะครับ ฝันดีครับ

[Ranee]

สวัสดีค่ะคุณพนัส

เข้าใจถึงความอิดโรยจริง ๆ  แต่ดีใจสุด ๆ เลยค่ะที่เจอ surpriseมาก ๆ เลยค่ะ คิดว่าจะคลาดกันเสียแล้ว  นี่ละค่ะเขาเรียกว่าคนมาด้วยใจจริง ๆ ขอบคุณค่ะ

[แผ่นดิน]

สวัสดีครับ...

ตันติราพันธ์

การเดินทางครั้งนี้สาหัสจริง ๆ ครับ...  ต้องต่อรถหลายขบวน  สำคัญคือต้องมานั่ง ๆ นอน ๆ ใน ขบส..  จะเปิดโรงแรมก็เสียดายตังค์เกินเหตุ ..

ครั้งนี้...  ชีวิตได้เรียนรู้หัวใจของตนเองอย่างมหาศาล

ขอบพระคุณครับ

[Sasinand]

สวัสดีค่ะ

อ่านอย่างลุ้นมากค่ะ กลัวว่า จะหลับพับไปเสียก่อน กว่าจะต่อรถมาพิษณุโลกได้

เฮ้อ...ถึงแล้ว ..

จะคอยอ่านจากคุณพนัสค่ะ

[จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร]

สวัสดีครับคุณพนัส

ผมมาถึงเชียงใหม่โดยปลอดภัยแล้วครับ และพรุ่งนี้ต้องเดินทางไกลอีก ว่าจะลงไปกรุงเทพฯ เลย

ผมมาถึงเชียงใหม่ ก็เพลียเอาการแต่คิดถึงบรรยากาศเเช่มชื่นที่ เมืองสองแคว อดยิ้มกับตัวเองไม่ได้ ประทับใจมิตรภาพ Gotoknow ครับ

และขอบคุณที่เอาใจใส่ดูแลผมเป็นอย่างดีครับ

[อ.ลูกหว้า]

• 
•                                                           อิอิอิ....

[Little Jazz]

อ้าว พี่พนัสปิดหน้าข้างนั้นทำไมอ่ะ ปิดรอยลิปสติกเหรอ ใครแอบหอมอ่ะ เอ…หรือคนข้างๆ แกล้งเอา ^ ^ กลับบ้านงานนี้เจอศรีภรรยาซูเพล็กซ์ ตามด้วยสองพลังดินกะแดนช่วยคุณแม่กัดขา 555

ล้อเล่นเน้ออ้าย น้องคิดถึงและอิจฉาคนที่เขาได้เจอกันไง อิ อิ

[ใบบุญ]

• อ่านแล้วได้รสชาดดีค่ะ
• เหนื่อย แต่ พบเจอใครหลายท่านที่ “ใจ”  อยากพบเจอ...  แล้ว
• มีรูป มาให้แอบยิ้ม แถม Little Jazz \(^o^)/  แซวด้วย
• และแล้ว ในที่สุด คนอาภัพในเวทีนี้ ก็กลายเป็นเราเอง โถ

[คนไกลบ้าน]

• อาจารย์แผ่นดินค่ะ
• มาชื่นใจด้วยนะค่ะ วันที่สองตามโปรแกรมดูรายชื่อแล้ว อยู่ห้องบรรยายเดียวกันกับอาจารย์ ไม่อยากเอ่ยอะไรว่าเสียดายโอกาสอย่างนี้มาก
• มีความสุขทุกคนนะค่ะ 

[กฤษณา สำเร็จ (Krisana Sumret)]

เห็นแต่หัวใจที่พองโตของน้องแผ่นดิน…ออกมาเต้นข้างนอกให้ผู้คนเห็นว่า…ตอนนี้มีความสุขเหลือเกินค่ะ

[ธนพันธ์ ชูบุญ]

สุดยอดครับอาจารย์

[สะ-มะ-นึก]

• เนี่ยแหละน้องที่เขาเรียกว่าพลัง KM 
• อย่าลืมทานข้าวเยอะๆนะครับ แล้วดื่มน้ำตามมากๆ ก่อนนอนยาพารา สัก 2 เม็ดก็ดี
• แป๊บเดียวก็หายเหนื่อยครับ
• ดีใจอย่างแรงที่น้องแผ่นดินได้ไปงาน สมความตั้งใจ

[น้ำผึ้งหวาน]

สวัสดีค่ะ เยี่ยมยอดมากค่ะ 

มีความพยายามอย่างที่สุด...อุตส่าห์ดั้นด้นไปจนสำเร็จเลยค่ะ ลุ้นจนระทึกมากเลย สำเร็จจนได้เลยนะคะ

พักผ่อนเต็มที่ได้แล้วนะคะ

 

[เนปาลี]

สวัสดีค่ะ ..

มาดูท่า “เขินอาย “ ค่ะ ^_^

[จันทรรัตน์ เจริญสันติ]

ยกนิ้วให้กับคุณน้องแผ่นดินค่ะ

เอามือปิดแก้ม??....อิอิ...กลัวนิ้วของน้องอาจารย์ลูกหว้าแทงเอาหรือคะ

[sirirat]

• อ่านแล้วลุ้นน่าดูเลยว่าจะถึงที่หมายอย่างที่ตั้งใจไว้หรือเปล่า
• ดีใจที่จบอย่างHappy
• เสียดายที่ไม่ได้ไปงานนี้ทั้งที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม..เหตุเพราะงานในหน้าที่ต้องรับผิดชอบ
• น่าจะมีโอกาสดีๆที่เป็นของเราบ้าง

 

[Lioness_ann]

สวัสดีค่ะ

• อ่านไปลุ้นไปเหมือนกันค่ะ
• แต่อ่านไปก็กำลังนึกว่า  เอ...เนี่ยระดับมือโปรเลยนะเนี่ย  เหมือนกำลังอ่านซีไรท์  เรื่อง  โลก..ในดวงตาของข้าพเจ้า  ที่กวีเขียนจนผู้อ่านจินตนาการแบบเห็นภาพเลย  และอาจารย์ก็ทำให้ดิฉันรู้สึกว่าเห็นภาพบรรยากาศที่อาจารย์กำลังอยู่ตรงนั้น  แบบเดียวกับที่เหมือนเห็นภาพต่างๆ บนถนนละม้ายสงเคราะห์ของกวีซีไรท์เล่มปัจจุบันเลยนะคะเนี่ย  สุดยอดแห่งการเขียนจริงๆ ค่ะ...ภาษาใต้ต้องบอกว่า  ซุด-หย๊อด
• และสุดยอดแห่งความมุ่งมั่น....ในการไปสู่จุดหมายที่ยิ่งใหญ่ในการทำหน้าที่ที่ดีที่สุดเลยค่ะ

 

[คนขับช้า]

แวะมาทักทายชาวเฮฮาศาสตร์ครับ

[แผ่นดิน]

สวัสดีครับ...

บัวชูฝัก

• การเดินทางอันลำบาก  นั่นแสดงว่าจุดหมายปลายทางย่อมมีค่าต่อเรามาก
• งานนี้ไม่ค่อยได้คุยกับคนอื่น ๆ นัก...
• อาจเพราะว่าเราไปในฐานะคนร่วมงาน
• แต่ก็ได้เจอกับหลาย ๆ ท่านที่เราอยากเจอและไม่คิดมาก่อนว่าจะได้เจอ...
• มีความสุขมาก ๆ ... และไม่เสียใจเลยที่หอบหิ้วตัวเองไปอย่างทุลักทุเล
• ...
• ขอบคุณครับ