เคยรู้สึกแบบนี้บ้างมั้ย???

           วันที่รู้สึกว่า...เป็นอิสระ  ภาคภูมิใจ

           เวลาที่ยืนมองดูบ้านแสนรัก  ที่เราสร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรงตลอดเวลา 5 ปีที่ผ่านมา   มันช่างเหนื่อยเหลือเกิน.....

           ค่อยๆดูการเติบโตของบ้าน....

           กระเบื้องแต่ละแผ่นที่บรรจงวางบนหลังคา....

           เสาแต่ละต้นที่ผ่านการขัดเกลา...

           ลวดลายไม้แกะสลักที่ผ่านการคัดสรรจากความคิดของเรา.....

           การทำงาน  7 วันติดต่อกันมาตลอด 5 ปีผ่านการอดออม...ระมัดระวังเรื่องการใช้จ่ายตลอด....ผ่านอุปสรรคมากมาย

           ในวันนี้...เมื่อได้มองดู    เรือนรักร้อย...น้ำตาแห่งความปลาบปลื้มใจได้ไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว  ความรู้สึกนี้ไม่สามารถพูดออกมาได้

            เป็นวันแรกที่ยืนมองดูหน้าบ้านเป็นเวลานาน...และถ่ายรูปด้านหน้าแบบเต็มๆไว้เป็นครั้งแรก

 

          อยากตะโกนดังๆว่า...วันนี้เราทำได้แล้ว   เราผ่อนบ้านจนหมด...ไม่มีหนี้สินเกี่ยวกับเรื่องบ้านติดค้างอีกต่อไป.....และก็ขอให้กำลังใจทุกท่านที่กำลังผ่อนบ้าน  ได้พบกับความรู้สึกแบบนี้ในเร็ววันค่ะ

          ขอกราบขอบพระคุณคุณพ่อ  คุณแม่ที่อยู่เคียงข้างเรามาตลอดเวลาค่ะ...

          ยิ่งใกล้วันงานมหกรรม km ภูมิภาค  ก็ยิ่งมีแต่เรื่องดีๆ เข้ามาเติมเต็มกำลังใจให้เราได้มีแรงทำงานต่อไป....