ฤาว่าฝนไม่ทันซา ก็จะหนาวเสียแล้ว

วันนี้ ที่ปางมะผ้า ..อากาศเริ่มเย็น ๆ จนนึกสงสัย หรือว่านี่จะเริ่มหนาว ..ฝนยังไม่ทันขาดเม็ดดี..ก็จะหนาวแล้วหรือ ... คงถึงเวลา... ต้องได้หยิบเสื้อกันหนาวมาปัดฝุ่น เสียแล้ว ..สิ่ง ดี ๆ ที่มากับความหนาว มีหลายอย่าง ... เมฆ หมอก ดอกไม้ยามหนาว สวย ๆ ...และผองเพื่อน ซึ่งตีตั๋ว จองคิวมาให้เป็น เจ้าภาพนำเที่ยว ..

เมื่อเช้า ได้ขึ้นไปทำงานบนดอย บ้านลาหู่ ชื่อบ้านดงมะไฟ ( แต่ไม่มีมะไฟซักต้นเลยงับ) ก่อนขึ้นอากาศก็ครึ้ม ๆ แต่พอทำงานกันไป ใกล้ ๆเที่ยง ฝนเม้ดใหญ่ ๆ ก็สาดเม็ด ..ผสมกับลม เอื่อย ๆ พวกเราในทีมก็ออกอาการสะท้าน ..หนาวสิคะ ..พอหนาวเราก็สุมไฟ บนเตาของเจ้าของบ้านผู้อารีย์ ...ทักษะการสุมไฟที่ยอดเยี่ยมของพวกเรา ก็ทำให้เกิดควันระอุเต็มบ้าน...แสบหู แสบตาโกลาหล .. อ่อ  พวกเรานั่งทำงานอยู่ตรงห้องครัวของ เจ้าของบ้านค่ะ  ที่บ้านชาวเขาเผ่าลาหู่ เนี่ย ...ห้องรับแขกที่เจ้าของบ้านภูมิใจเสนอจะเป็น ห้องครัวนี่แหล่ะค่ะ .. ห้องครัวมักจะเป็นห้อง ปูพื้น และปิดผนังด้วยฟาก (ทำจากไม้ไผ่ตีจนเป็นแผนบาง ๆ ) หลังคาเป็นหญ้าคา หรือ วัสดุอื่น ๆ แล้วแต่ฐานะของเจ้าของบ้าน

เราทุกคนบ่นหนาว  และ ปรารภถึงความน่ากลัวของความหนาวที่จะมาเยือน ...ผู้เขียนไม่ได้กลัว ความหนาวอย่าปากพูดเท่าไหร่นัก เพราะจริง ๆ แล้วไม่ชอบอากาศร้อนมากกว่า ค่ะ   ....

แต่เห็นเค้าแววของ ความเย็นแล้วนึกหวั่นใจ ...และสงสารโรงเรียนเล็ก ๆ ที่บ้านดงมะไฟ ชื่อโรงเรียนบ้านสบป่อง-แม่อูมอง สาขาดงมะไฟ ที่นี่เป็นโรงเรียนเล็ก ๆ นิดเดียวเพราะเป็นโรงเรียนสาขา มีนักเรียนรวมกัน..ไม่น่าจะถึง 50 คน.. แต่ต้องพูดว่าเป็นโรงเรียน เล็ก ๆ ที่มีชีวิต ชีวามาก ...โรงเรียนทั้งโรงไม่มีอาคารที่สามารถเรียกว่า อาคารถาวรได้เลย .. นักเรียนปูเสื่อกันนั่งเรียนหนังสือ แต่ขออภัยค่ะ  อ่านหนังสือออกได้เหมือนกัน ...คุณครู ที่นี่สอนได้มีชีวิตชีวา มากค่ะ ไม่ได้สอนไปบ่นไป ขู่ไป คำราม ไปเหมือนหลาย ๆ ที่ที่เคยเห็น ..

ความจริง มีอะไรหลายอย่างอยากนำมาเล่า  แต่งานเต็มหน้า และเวลาก็งวดเข้ามาแล้ว ..เลยขอแวะมาเล่าแค่นี้ก่อน ครั้งหน้า จะนำภาพ และความประทับใจของ โรงเรียนน้อยแห่งนี้มาฝากค่ะ

ตอนนี้ ฝากได้รูปถ่ายที่ถ่ายไว้แต่ปีที่แล้ว เงาไม้ในม่านหมอกมาให้ดูก่อนแล้วกัน เอาไว้ยั่วน้ำลาย มิตรผู้กระหายความเย็น นะคะ

..สวัสดีค่ะ..