ยามใดที่รู้สึกเหนื่อยล้าในการทำงาน   จะยึดถือพระราชดำรัสของในหลวงที่ว่า....  

 

           “งานของครูเป็นงานพิเศษ   ผิดแปลกกว่างานอื่นๆ กล่าวในแง่หนึ่งที่สำคัญ  ก็คือว่า  ครูจะหวังผลตอบแทนเป็นยศศักดิ์  ความร่ำรวยหรือประโยชน์ทางวัตถุเป็นที่ตั้งไม่ได้  ผลได้ส่วนสำคัญจะเป็นผลทางใจ   ซึ่งผู้เป็นครูแท้ก็พึงใจและภูมิใจอยู่แล้ว  

            ความเป็นครูนั้นผูกพันใจคนไว้ได้โดยอัตโนมัติ   ไม่ต้องซื้อหาหรือใช้อำนาจราชศักดิ์ข่มขู่เอามา  ขึ้นชื่อว่าครูกับศิษย์แล้วที่จะลืมกันได้นั้นยากนัก   ผู้ที่จะไม่รู้จัก  ไม่เอื้อเฟื้อครูดูเหมือนจะมีแต่คนที่กำลังลืมตัวมัวเมาในลาภยศอย่างใดอย่างหนึ่งอยู่เท่านั้น 

           ฉะนั้น ครูจึงไม่มีเหตุอันใดที่จะต้องแสวงหาความพอใจในประโยชน์ทางวัตถุให้มากเกินความจำเป็น  เพราะหากหันมาหาประโยชน์ทางวัตถุเกินไปแล้ว  ก็จะทำหน้าที่ครูหรือเป็นครูได้ไม่เต็มที่  ”