น้องหมาชาวบ้านไม่ได้กินอาหารเม็ด เพ็ดดีกรี เหมือนน้องหมาในเมือง ก็ข้าวเหนียวปั้นหนึ่งโยนให้เขาก็คาบไปนอนกินแค่นั้นก็อยู่ได้เป็นวัน

ตายแล้ว ตายแล้ว....โฮ โฮ โฮ..”ไอ้เวรตายแล้ว”.. เสียงพี่สาวผมร้องให้ลั่นที่พักที่เรามาเช่าแฟลตแถวริมคลองประปาทางไปลัดดาแลนด์ สมัยที่ผมยังทำงานที่เชียงใหม่กับสำนักงานเกษตรภาคเหนือ ไอ้เวรคือชื่อหมาที่พี่สาวผมคนนี้ตั้งชื่อให้ แม้ชื่อจะพิลึกกึกกือ พี่สาวก็รักน้องหมาตัวนี้ของเธอมาก  วันหนึ่งเธอถอยรถ Simca คันโปรดของเธอออกจากห้องพักจะไปธุระในเมือง ไปทับไอ้เวรเข้าเพราะเขาไปนอนอยู่ใต้รถ....เธอไม่เป็นอันกินกันนอนไปหลายวันจนในที่สุดต้องย้ายห้องไปที่อื่นเพราะทนไม่ได้กับการที่เห็นบรรยากาศเก่าๆที่ไอ้เวรเคยอยู่อาศัย...ก็เธอรักของเธออ่ะ.. 

<p style="text-align: center" align="center"></p><p>น้องหมาในดงหลวงก็เหมือนๆกับแถวอีสานหลายจังหวัด ที่มักจะมีพ่อค้าเร่มาจับหมาไปขายที่ท่าแร่ สกลนคร แหล่งกินหมา  จนกลายเป็นแหล่งส่งหมาออกนอกไปเวียตนามจำนวนมาก แถบสกลนคร นครพนม ตลอดจนมุกดาหารเป็นแหล่งส่งหมาออกนอก นานๆก็จับเสียที  </p><p align="center"></p><p>นี่หากถูกต้องตามกฎหมายผมว่าการส่งออกน้องหมาอาจจะเพิ่ม GDP ประเทศนี้บ้างก็ได้ เพราะ นอกจากจะส่งหมาเป็นๆยังสามารถส่งเนื้อหมาแห้ง หมาแดดเดียว ตัวเดียวอันเดียว หนังหมา อุ้งตีนหมา ไข่หมา.. โอยสารพัด จะเอาหมาสีไหน พี่ไทยเสาะหาป้อนความต้องการได้หมด ตาม Order ว่างั้นเถอะ เหมือนๆกับไม้ในป่าแหละ หรือรถมอเตอร์ไซด์ จนไปถึงเก๋งและแม้แต่เมอร์ซิเดส เบนซ์ นี่ว่ากันว่าจมกลางแม่น้ำโขงก็หลายคัน.. </p><p align="center"></p><p>น้องหมาดงหลวงนั้นเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตของพี่น้องบรูหรือผู้ไท ยิ่งบรูมีชีวิตอยู่กับป่าเขา ดอยสูง รกชัฏ น้องหมามีบทบาทมาก ขาดไม่ได้เมื่อเข้าป่า เขาจะส่งเสียงเมื่อมีภัยมา เขาจะเห่ากระโชกเสียงดังลั่น  เขาจะวิ่งไปข้างหน้าเพื่อสำรวจทางให้นายเขา เขาจะมองหลัง วิ่งสำรวจข้างๆซ้าย ขวา  </p><p align="center"></p><p>หากเจอะสัตว์ที่เป็นอาหารได้ เขาจะส่งเสียงให้เจ้านายรู้ และเจ้านายก็รู้เมื่อเขาส่งเสียงแบบนั้นแบบนี้ ว่ากันตรงๆก็คือรู้ภาษาหมา และมักจะไม่พลาด เจ้านายจะได้นิ่ม เต่าป่า อีเห็น หมูป่า ไก่ป่า แม้งูป่า </p><p align="center"></p><p>น้องหมาชาวบ้านจะไม่สวยเหมือนน้องหมาที่เราเลี้ยงเหมือนลูกตามบ้านในเมือง น้องหมาชาวบ้านจะผอมๆ สูงๆ เปรียว ขนสั้น หูตั้ง หางยกชันเป็นหางดาบ ซึ่งเหมาะต่อการเคลื่อนไหว และเร็วมาก น้องหมาจะมองว่าวันนี้เจ้านายจะเข้าป่าหรือเปล่า แค่เขาเห็นเจ้านายแต่งตัวมีย่ามห้อยบ่าละก็ น้องหมาเรียกพี่น้องเป็นกลุ่มวิ่งออกหน้าไปแล้ว วิ่งไปสักพักก็มักจะเหลียวหลังมาดูเจ้านายว่าตามไปหรือเปล่า...</p><p align="center"></p><p> น้องหมาชาวบ้านไม่ได้กินอาหารเม็ด เพ็ดดีกรี เหมือนน้องหมาในเมือง ก็ข้าวเหนียวปั้นหนึ่งโยนให้เขาก็คาบไปนอนกินแค่นั้นก็อยู่ได้เป็นวัน </p><p>เจ้าตัวนี้คุณลุงรักมาก เธอชื่อ “นังหวาน” ไปไหนไปด้วย พอคุณลุงสตาร์ทรถนังหวานก็กระโดดขึ้นเบาะแล้ว จะขึ้นเขาลงห้วย นังหวานตามเจ้านายไม่คลาดสายตา แม้ยามนอนก็ต้องอยู่ใกล้ๆนายที่รักของเธอ </p><p align="center"></p><p>ผู้หญิงชาวโซ่ท่านนี้ออกจากบ้านแต่เช้าไปเก็บปลาที่ใช้เครื่องมือดักไว้ที่ลำห้วยบางทราย  “เจ้าลี้” ก็จะตามแม่ท่านนี้ไปตลอด ต่างรักใคร่ซึ่งกันและกัน เนื่องจากถนนสายเปรมพัฒนาวันนี้มีรถยนต์วิ่งมากขึ้น  ไม่ใช่คนบ้านเราสักคันหนึ่ง มันก็วิ่งเร็วซะด้วย แม่ท่านนี้จึงเอาผ้าขาวม้าผูกคอ เจ้าลี้ และจูงไปไหนไปด้วยกัน แม่ยืนยันว่า “แม่กลัวรถชนมันตาย จึงเอาผ้าขาวม้าผูกจูงไปด้วย” ถ้ามันตายไปแม่จะอยู่อย่างไร แม่รักมันค่ะ...   </p><p align="center"></p><p>ถามว่าคนดงหลวงกินหมาไหม  ตอบว่ากินครับ  แต่มิใช่ขนาดท่าแร่ ที่มีเขียงหมาทุกวัน เป็นนานๆพวกวัยรุ่นก็ไปซื้อหมามาฆ่ากินกัน ราคาตัวละเท่าไหร่ ล่ะ  ก็ประมาณ 300-600 บาท ทำอะไรกินกัน ผมไม่บอก ไปถามเองนะครับที่เฮฮาศาสตร์ 3  แต่รับรองว่าเฮฮาศาสตร์ 3 ไม่มีเนื้อหมามาแปดเปื้อนหรอกครับ..อิ อิ </p>