ตามจนพบ

  เขาว่ากันว่า คนเราเกิดมาในแต่ละชาติ จะต้องมีผู้ที่เกิดมาคู่กับเราด้วย ไม่ได้หมายถึงคู่รักกันอย่างเดียว บางครั้งก็เป็นคู่บุญ คู่บารมี คู่ค้ำคูณกัน ตลอดจนถึงคู่รัก คู่แค้น ล้างผลาญกันไปจนสุดชาติ หรืออาจตามกันไปอีก ถ้ากรรมรุนแรงมีกำลังส่งพอ

    กาลเวลาที่คู่เหล่านี้จะมาพบกัน ก็ต้องเรียกว่า เหมาะเจาะพอดี พอได้ช่วยเหลือในยามคับขันพอดี ได้เกื้อกูลในยามที่กำลังขาดที่พึ่ง และหรือมาซ้ำให้เจ็บหนักขณะ กำลังเพรี่ยงพร้ำพอดี และสิ่งที่ผู้เขียนที่เล่าต่อไปนี้ มันก็ช่างบังเอิญ หรือพิสดารพันลึก ไม่น่าเชื่อ แต่ถ้าเราเป็นผู้ศรัทธา ในกฎแห่งกรรม เราก็คงหาบทสรุปได้ ไม่ยากนัก

    วันหนึ่ง ผู้เขียนได้รับโทรศัพท์ จากเพื่อน ซึ่งไม่พบกันมานาน แจ้งว่า กำลังทำธุระให้ผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง ซึ่งมีความประสงค์ จะบริจาคทำขาเทียม ข้างขวา(เท่านั้น) ให้กับคนสักคน นี่ก็ส่งข่าวไปทั่ว แต่ก็ยังไม่ได้  เวลาก็ล่วงเลยมาหลายวันแล้ว ไม่พบคนขาขาดข้างขวาเลย ผู้เขียนเอง ก็ไม่รู้จะไปหาคนไข้ได้ที่ไหน ดูทะเบียนคนพิการที่ขึ้นไว้ ก็ไม่มีด้วนข้างขวาเลย แต่ก็รับปาก ถ้าพบจะรีบบอก เย็นวันนั้น ได้อยู่ปฏิบัติงานที่ทำงานจนมืด ขณะจะกลับอยู่แล้ว ก็มีป้าคนหนึ่ง พาหญิงสาวท่าทางไม่สมประกอบขึ้นมาหา และแจ้งว่าเธอป่วย ตัวร้อน แล้วป้าก็บรรยายอาการเองเสียเสร็จสรรพ เราก็มองด้วยความแปลกใจ ทำไมไม่ให้คนไข้บอกอาการ ป้ารู้เลยรีบบอกว่า มันพูดไม่รู้เรื่องหรอก มันบ้า ที่บ้านนี่มีแต่คนป้า คนป่วยไข้ คนพิการทั้งนั้น ป้าพูดแล้วก็ทำท่าจะร้องไห้ แต่คำว่าคนพิการทำให้เราแว่บขึ้นมาเพื่อจะถามว่า พิการเป็นอะไรหรือ ป้าบอกว่า ขาด้วนข้างขวา! ถุกรถชนขาขาดมา10 กว่าปีแล้ว เราตะลึง เออหนอ บทจะเจอ ก็เจอเสียง่ายอย่างนี้ จากนั้นได้เล่าให้ป้าทราบถึงเรื่องผู้ต้องการบริจาคขาเทียม ป้าดีใจ ในระหว่างสัปดาห์นั้น ข้าพเจ้า เฝ้าเวียนแต่เป็นธุระเรื่องนี้ เดี๋ยวติดต่อทางผู้บริจาค เดี๋ยวติดต่อญาติผู้ป่วย เดี๋ยวให้ผู้ป่วยโทรหา เจ้าภาพ จนในที่สุด เขาก็ได้ติดต่อ นัดแนะกัน คู่ของเขาได้พบเจอกันแล้ว รู้สึกปิติใจมิใช่น้อย ทั้งๆที่ อย่างไร เขาก็ต้องมาตามค้ำคูณกันจนได้อยู่แล้ว

  วันหนึ่ง ขณะที่ผู้เขียนนั่งทำงาน และไม่ได้สนใจเรื่องดังกล่าวแล้ว ก็มีกลุ่มคน 2-3 คน เดินขึ้นมาหาจนถึงชั้นบน ในนั้น มีคนพิการขามาด้วยด้วยคนหนึ่ง ใช้ไม้เท้าค้ำยัน อย่างชำนิชำนาญ ขาข้างขวาที่ขาด ใส่ท่อเอสลอน(ท่อน้ำประปา) สีฟ้า ขนาดพอดีกับขา  ผู้เขียนมองอย่างแปลกใจ เมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ ก็ได้ถอดท่อจากขาเพื่อจะได้นั่งได้ เขาทรุดตัวลงนั่ง แล้วขยับเข้ามากราบเท้าผู้เขียน สร้างความตกตะลึงอยู่พัก ก่อนจะสอบถามกัน จึงรู้ว่า นี่คือคนพิการคนนั้น ซึ่งระหว่างที่เป็นธุระติดต่อนี้ ผู้เขียน ไม่เคยเห็น ทั้งสองฝ่ายเลย จนเขาติดต่อกันสำเร็จ และวันพรุ่งนี่เขาจะมาลาไปใส่ขาเทียม และมาขอกราบขอบคุณเรา

   นี่คือตัวอย่างของคนเกิดมาคู่กัน แม้จะอยู่สุดหล้าฟ้าดิน ด้วยบุพกรรมที่ทำกันมา ในที่สุดก็ต้องมาพบกัน มาช่วยเหลือเกื้อกูล มาต่อความหวัง ความสุขให้กันต่อไปจนได้ ถ้าตรึกตรองให้ดี เราก็จะพบคนที่เกิดมาคู่กับเราเช่นกัน และขอให้พบแต่คู่ที่ดี เช่นบุคคลทั้งสองนี้ ......สวัสดีค่ะ