มาถึงวันนี้...คุณค้นหาตัวเองเจอกันหรือยัง ????

อ.ลูกหว้า
เมื่อคุณต้องตอบคำถามเหล่านี้....
  • อยากเรียนต่อคณะอะไร ??
  • จบไปแล้วจะทำงานอะไร ??
  • ชอบงานที่ทำอยู่หรือไม่ ??
  • คิดจะทำอะไรต่อไปในอนาคต ??
  • อยากจะทำอะไรเพื่อสังคมบ้างหรือเปล่า ??

            

          หลายปีที่ผ่านมาต้องตอบคำถามเหล่านั้นมาตลอด    เลือกเรียนเศรษฐศาสตร์เพราะคิดว่าเราคงเหมาะกับเรื่องการเงิน     เคยฝันว่าจะต้องทำงานในบริษัทหลักทรัพย์มีเงินเดือนและโบนัสสูงๆ  เนื่องจากเห็นรุ่นพี่และอาจารย์พูดให้ฟังอยู่ตลอด...(เน้นแต่เรื่องทุนนิยม) 

          

          จึงสนใจเรียนเฉพาะวิชาเกี่ยวกับการเงิน   ส่วนวิชาทางด้านทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมไม่เคยอยู่ในสายตาเลย   ตอนนั้นถ้าเรียนก็เชยจะตาย...

   

           เมื่อจบไปแล้วก็เลือกทำงานการเงินที่บริษัทเอกชน    ทำธุรกิจส่วนตัว  ใช้ชีวิตอย่างที่ใจต้องการ(ฟุ่มเฟือยน่าดู)   จนมาเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย   เมื่อต้องตอบคำถามเหล่านี้อีกครั้ง... ก็ให้นึกแปลกใจ   เพราะคำตอบเริ่มเปลี่ยนไป  วิชาที่เลือกสอนคือ วิชาเศรษฐศาสตร์สิ่งแวดล้อม  หันมาให้ความสนใจเศรษฐกิจชุมชน     น้อมนำปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาประยุกต์ใช้

 

          ความคิดหลายอย่างเริ่มพรั่งพรูออกมาตั้งแต่ได้เข้ามารู้จัก   g2k เหมือนเพิ่งจะค้นพบตัวเอง    เริ่มหาคำตอบให้กับตัวเองได้ว่า...ความสุขที่แท้จริงไม่ใช่สิ่งที่เราพยายามแสวงหามาตลอดคือ เงินทอง  ทรัพย์สิน ความมั่นคงในชีวิต

         

           ในวันนี้...วันที่รู้สึกว่าเราพอแล้ว  หยุดไขว่คว้า  ความรู้สึกแบ่งปันก็เริ่มเกิดมากขึ้น   แบ่งปันความสุข  เติมเต็มสิ่งที่ขาดให้กับคนอื่น   นี่แหล่ะคือ...ความสุขที่แท้จริง  

           

            หลายต่อหลายคนต้องใช้เวลากว่าค่อนชีวิตที่จะค้นพบตัวเอง

         

          แล้วคุณหล่ะ...ค้นพบความต้องการที่แท้จริงของตัวคุณแล้วหรือยัง ???                      

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ผู้หญิงดอกไม้เหล็กและความทรงจำในเรือนรักร้อย

คำสำคัญ (Tags)#เรื่องเล่า#ความสุข#ความรู้สึก#ความคิด#ความทรงจำ

หมายเลขบันทึก: 125101, เขียน: 04 Sep 2007 @ 23:29 (), แก้ไข: 05 Jun 2012 @ 03:36 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 19, อ่าน: คลิก


ความเห็น (19)

  • เคยอยากเป็นคุณครูแล้วก็ได้เป็นจริง
  • แม่อยากให้เป็นตำรวจไปเป็นให้แม่สักพักแล้วกลับมาเป็นครูต่อ
  • กลัวแม่เสียใจ
  • ดีแล้วที่กลับมาเป็นคุณครูที่ได้ทำประโยชน์มากกว่า
  • ชอบสอนมากกว่าทำอย่างอื่น
  • เมือชาติที่แล้วเป็นพระ
  • น้องหว้าก็คงใช่
  • แต่
  • คงเป็นพระสังกะจาย
  • ฮ่าๆๆๆ

สวัสดีค่ะอาจารย์ลูกหว้า

  เมื่อคืนแอบปลื้มที่อาจารย์เข้าไปชื่นชมในบล็อกคุณพลเดช วันนี้เลยตามมาเยี่ยมอาจารย์บ้าง เริ่มค้นพบตัวเองแล้วเหมือนกัน ชอบทำอะไรเกี่ยวกับชุมชน ทำกับคนเยอะๆ ชอบทำงานที่ท้าทาย ใช้ความสำเร็จของงานหล่อเลี้ยงหัวใจค่ะ

  ขอบคุณความคิดดีๆของอาจารย์ค่ะ

  • P   คุณพี่...
  • พี่มาเป็นคนแรกของหนูอีกแย้ว
  • ไหนว่างานยุ่งไงหล่ะ
  • ไม่วายๆๆ
  • เวลาเราเริ่มค้นพบตัวเองได้นี่  รู้สึกดีจริงๆค่ะ
  • พี่ขจิต..อย่าเล่นของสูงค่ะ  ไม่ดีจ้ะ
  • P  คุณตันติราพันธ์...
  • สวัสดีค่ะ...พอดีเมื่อวานเหนื่อยๆค่ะเลย หยุดทำงานมีเวลาไปดูบล็อกอื่น
  • เวลาหว้าไปทำงานชุมชน  ผลพลอยได้คือน้ำหนักลดค่ะ
  • ตอนนี้งานใหม่ล่าสุดคือ การทำสื่อวิทยุชุมชนค่ะ  เป็นการให้บริการความรู้สู่ชุมชน เข้าถึงท้องถิ่น
  • ขอบคุณค่ะที่แวะมาเยี่ยมเยียนกัน   นึกไว้นะคะเวลาทำความดียังมีหว้าเป็นเพื่อนอีกคนนึงค่ะ
  • เราอาจเป็นเพียงจุดเล็กๆในสังคม  แต่เมื่อรวมกันแล้วก็จะเป็นชุมชนคนดี  สร้างสรรค์สิ่งดีๆให้สังคมค่ะ

สวัสดีค่ะอาจารย์ลูกหว้าคนสวย

ขยันจังเลยค่ะ ทำโน่นทำนี่ไม่ได้หยุด ..  ปิ๊กนอนไม่หลับอ่ะคืนนี้  

ไม่มีคำตอบให้อาจารย์ลูกหว้าอ่ะค่ะ  ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าชอบที่จะทำอะไร   รู้แต่ว่า ก็ทำงานไปเรื่อยๆอ่ะค่ะ (ดูไม่ค่อยมีอนาคตเนอะ อิอิ )

  • สวัสดีครับ  อ.ลูกหว้า
  • ผมค้นพบตัวเองเจอตั้งแต่เรียน ม.ปลาย
  • ตนเองเรียนสายวิทย์  แต่รู้ดีว่าชอบอะไรในแนวศิลปะมาก
  • พอจบ ม. 6  ก็สมัครสอบเข้ามหาวิทยาลัยในสายศิลป์เลย
  • นั่นคือ สิ่งที่ตนเองบอกกับตนเองเสมอมาว่า  โชคดีนะที่ค้นหาตัวเองเจอเสียก่อน
  • .....
  • ขอบคุณครับ
  • .....
nokky
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ อ.ลูกหว้า

  • พยายามค้นหาตัวเองนะคะ
  • แต่ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เป็นอยู่เนี๊ยะ ใช่ตัวเองจริงๆรึเปล่า
  • เพราะบางครั้งก็รู้สึกดีกับมันมากๆ แต่บางครั้งก็เป็นอะไรที่ไม่ใช่เลย
  • ........

ทุนนิยมหรือ ถามเพื่อ ใครดีเด่นกว่าใคร

หรือว่าสังคมนิยม

ตอนนี้หมูเรียน เศรษฐศาสตร์ทั่วไป คับพี่หว้า

มาติวให้ม่างจิ่ อิอิ

 

  • สวัสดีค่ะ  อ.ลูกหว้า ..

คำถามเหล่านั้น  ต้อมถามตัวเองอยู่บ่อย ๆ ค่ะ
- อยากเรียนต่อคณะอะไร?  ชอบภาษา  ชอบการออกแบบ  ชอบเขียนกลอน  ชอบวาดรูป   แต่ด้วยความที่ตัวเองเป็นคนขี้อายและมีดลกส่วนตัวค่อนข้างสูงลิบลิ่วเลยไม่กล้าปรึกษาใคร   และที่สำคัญได้โควต้าในสาขาที่เกี่ยวกับภาษาแต่สอบตกเอาตอนสัมภาษณ์  เพราะบอกแล้วเป็นคนขี้อาย  ตอนนั้นไม่กล้าคุยกับคนแปลกหน้า   แต่ไหงไปเรียนไฟฟ้าได้ก็ไม่รู้  คงเพราะที่เทคนิคฯ คนน้อย  ไม่มีสายตาผู้หญิงมองเรามากนัก  ดีจัง!! 
- จบไปแล้วทำงานอะไร?  รับจ๊อบพิเศษ  ดร๊าฟแบบ  ทำรายงาน  ทำอะไรก็ได้ที่ไม่ขึ้นอยู่กับเวลาแบบคนอื่นที่ต้องเข้า 8 โมงเช้า ออก 4 โมงเย็น   อ๋อ..ตอนเรียนจบมีโรงงานรับเข้าทำงานแล้ว 2 - 3 แห่ง  ด้วยความที่ขี้อายและไม่มีความมั่นใจก็เลยไม่เอา   แบบกลัวว่า..เอ  ให้ฉันเป็นหัวหน้าแต่ฉันไม่เคยทำมาก่อน  จะทำได้ไหม ((วะ))  แบบกลัวว่า..เอ  ให้ฉันไปคุมเครื่อง  ถ้าเกิดเครื่องเสียขึ้นมา  ฉันจะทำไง((วะ))   แบบกลัวว่า..จะส่งฉันไปฝึกงานญี่ปุ่น  ฉันพูดไม่เก่ง  แล้วฉันจะทำไง  ฮือ ๆ ๆ    เคยทำงานออฟฟิศแต่ก็ทำได้ไม่ถึง 2 เดือน  ทำงานที่ไหนไม่ถึง 2 เดือน  เลยเลิกทำ   ทำงานของตัวเองและเพื่อนก็พออยู่ได้แต่ไม่นานก็มีปัญหา   กลับมาตั้งสติที่บ้านแล้วก็ได้งานที่ทำในปัจจุบันนี้  3 ปีกว่าแล้วค่ะ
- ชอบงานที่ทำอยู่หรือไม่?   ตอนแรก เกลียดมากกกกกกก    ไม่ชอบคน  ไม่ชอบสถานการณ์  ไม่ชอบไปหมด  แต่ก็เกรงใจผู้ใหญ่   เพราะเขาเลือกเราเข้ามาเอง    แต่พออยู่ ๆ ไปก็เริ่มปรับตัวได้พอสมควร   ตอนนี้ก็เฉย ๆ ค่ะ  อยู่ได้สบาย ๆ   และที่สำคัญ..ทำงานที่นี่  ทำให้มีเวลาทำงานอดิเรกที่รักได้ไม่จำกัด   มีเวลาได้ขีด ๆ เขียน ๆ  ได้วาดรูป  ได้อ่านหนังสือ  ได้ทำกิจกรรมเยอะแยะไปหมด  ก็เลยพอหยวน ๆ ไปได้
- คิดจะทำอะไรต่อไปในอนาคต?   ก็..อยากมีร้านอาหารเล็ก ๆ ขนาด 2 - 3 โต๊ะ เป็นของตัวเอง  ในสไตล์ที่ชอบ  ร้านน่ารัก ๆ อาหารอร่อย ๆ วางขายของที่เราได้ทำเองจากมือทุกชิ้น  หรือไม่ก็มีสวนเล็ก ๆ  ได้ทำงานอยู่ในสวน   อยากจะมีความมั่นคงในระดับที่ตัวเองไม่เดือดร้อน  ถ้าแม่หรือน้องไม่สบายก็มีเงินพาไปรักษา  มีเวลาให้กับคนที่รัก    เพราะไม่เคยอยากได้  อยากมี  เราถึงได้ละทิ้งโอกาสดี ๆ ในชีวิตไปมากมาย   หลายครั้งที่ถูกต่อว่าต่อขานก็รู้สึกแย่   ก็ทำไมล่ะ.. ดีออกจะตาย   และรู้สึกดีกับการไม่อยากได้ ไม่อยากมีอะไรของตัวเองชะมัด   แต่พอมองในแง่ของความเป็นจริง  เฮ้ย!! ต้องคิดถึงวันข้างหน้าบ้าง
-  อยากจะทำอะไรเพื่อสังคมบ้างหรือเปล่า?  ถ้ามีโอกาสก็จะทำ  และงานในตอนนี้ก็เกี่ยวกับสังคมอยู่แล้ว

ความต้องการของชีวิต ..  มันก็เปลี่ยนไปตามยุคสมัยและแต่ละปัจจัย   ในช่วงชีวิตที่ผ่านมา..ทำให้ได้คิดอะไรมากมาย    เกิดคำถามขึ้นในใจเสมอว่า ทำไมเราจึงได้ละทิ้งเงินทอง  ละทิ้งโอกาสอันดีในการศึกษา  การงาน และชีวิตคู่    ทำไมเราถึงได้เป็นคนที่เรื่อยเปื่อยได้ขนาดนี้ทั้ง ๆ ที่อายุก็ไม่น้อยแล้วนะ    คำตอบก็คือ..ก็ทำแบบนั้นแล้วเรามีความสุขไงล่ะ
ถ้าย้อนกลับไปได้ก็คงจะดี   จะย้อนกลับไปแก้ไขตั้งแต่ต้น    แต่ความจริงก็คือเราย้อนวันเวลากลับไปแก้ไขบริบทใด ๆ ไม่ได้    ที่เป็นอยู่นี้ก็คือต้องดำเนินชีวิตต่อไป  และแน่ล่ะ  ต้องใช้ความคิดมากกว่าเดิม

  • กำลังค้นหาอยู่คะ
  • อยากเป็นไปหมดทุกอย่าง
  • ทำมาหลายอย่าง
  • กำลังตัดออกทีละอย่างคะว่าสิ่งไหนชอบที่สุด
  • มนุษย์นี่หนอ...วุ่นวายจริงๆคะ

เข้ามาแลกเปลี่ยนครับ อาจารย์ลูกหว้า...

ยิ่งในยุคนี้ น้องๆ นักศึกษาหลายๆ คนที่เรียนกำลังจะจบแล้วยังตั้งคำถามเหล่านี้อยู่เลย ซึ่งจริงๆ แล้ว คงต้องช่วยกันในทุกๆ ภาคส่วน เพื่อให้เกิดกระบวนการ "คิดเป็น" แล้วตัดสินใจได้ อย่างเมื่อเช้านั่งคุยกับ อาจารย์ท่านหนึ่ง เรื่องละครหลังข่าว ซึ่งเข้าใจว่าน่าจะมีแฟนประจำอยู่ไม่น้อยทีเดียว แต่คำถาม คือ คนดูได้เรียนรู้อะไรมากน้อยขนาดไหน? ถ้านำตรงนี้มาเป็นประโยชน์ได้ก็น่าจะดี....

ส่วนตัวเองแล้ว ก็ยังค้นหาตัวเอง (ที่ชัดเจน) ต่อไปครับ

ด้วยความเคารพรัก

  • P   น้องปิ๊กคะ...
  • แสดงว่าน้องมีความสุขในงานที่ทำแล้วสิคะ
  • ถึงไม่ได้มองว่าเราต้องการอะไร  ดีใจด้วยค่ะ
  • แต่ว่างๆก็ลองทบทวนดูบ้างว่า "นี่คือสิ่งที่เราต้องการจริงๆหรือเปล่า"
  • P น้องพนัส..
  • ความจริงแล้วพี่ก็ค้นพบตัวเองกลายๆตอนจะสอบเข้ามหา'ลัยเช่นกันค่ะ
  • ตอนนั้นเรียนสายวิทย์เช่นกัน   แต่เลือกเศรษฐศาสตร์   อาจารย์งงๆกันใหญ่
  • เราก็บอกว่าถึงเราจะเรียนสายวิทย์ได้ดี  แต่เราดูแล้วถึงอาชีพในอนาคต  ถ้าสอบคะแนนก็ประมาณเทคนิคการแพทย์  แต่เราไม่อยากทำงานด้านนี้
  • เลยเลือกคณะพวกบริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์  รัฐประศาสนศาสตร์   ก็คิดว่าตัวเองตัดสินใจถูกต้องนะคะ
  • เรียกว่า โชคดีมากๆค่ะ   ที่สวนกระแสของบรรดาอาจารย์ที่บอกว่า ผลการเรียนของเราต้องสอบเข้าหมอ  เภสัช .....
  • เลือกในสิ่งที่เราชอบที่สุดดีกว่านะคะ
  • P  คุณ nokky
  • ลองค้นหาตัวเองดูนะคะ
  • พี่จะถามตัวเองอยู่ตลอด  เพราะพี่เป็นคนเบื่อง่าย...
  • ยิ่งค้นหาตัวเองได้เร็ว  ยิ่งเป็นผลดีกับเราค่ะ
  • ขอบคุณค่ะที่แวะมาเยี่ยมกัน
  • หวัดดีครับ
  • เอ....
  • หัวใจอยู่ไหนน้า......
  • P  น้องหมู...
  • อยากให้ติวหรือคะ  ติดต่อมาสิ
  • มาให้ติวที่พิดโลกสิ จะเลี้ยงข้าวมื้อนึง
  • P   คุณต้อม..
  • สมัยก่อนหว้าก็ได้โควต้าเรียนด้านภาษาอังกฤษค่ะ
  • แต่พอดีติดเศรษฐศาสตร์ที่ม.ช.ด้วยเลยเลือกเรียนที่ม.ช.
  • เลือกทำในสิ่งที่เราทำแล้วมีความสุขค่ะ
  • ถึงแม้บางครั้งสิ่งที่เราทำ อาจมีคนมองแปลกๆไปบ้าง  แต่หว้าก็จะเลือกทำต่อไป ถ้าเราคิดว่าเป็นสิ่งที่ดีและเราสบายใจค่ะ
  • ขอบคุณค่ะ มาให้ความเห็นยาวมากเลย...
  • มองจากการตอบของคุณต้อมแต่ละครั้ง  รู้เลยว่าเป็นคนใส่ใจในเรื่องละเอียดอ่อน...ชื่นชมค่ะ
  • P  คุณ naree suwan
  • ก็แหม...ชีวิตของเรานี่คะ   ก็ต้องค้นหากันหน่อย
  • ลองดูนะคะ  ว่าจริงๆแล้วเราชอบอะไร 
  • สำหรับหว้านะ เราเกิดมาชีวิตหนึ่งก็ควรจะลองทำในสิ่งที่เราอยากทำให้มากที่สุดค่ะ
  • ขอบคุณที่แวะมาเยือนกันค่ะ   หว้าอาจจะแวะเวียนไปได้บางครั้งนะคะ   เพราะภารกิจเยอะเหลือเกิน
  • P   คุณ กิตติพงศ์ พลเสน
  • เห็นด้วยค่ะว่าทุกฝ่ายต้องช่วยกันแนะนำเด็กๆค่ะ
  • สมัยก่อนอาจารย์แนะแนวก็ เชียร์แต่ แพทย์  พยาบาล  เภสัช   แต่พอเราถามถึงบางคณะท่านก็อธิบายไม่ค่อยชัดเจน
  • ดีแต่ว่าคุณพ่อเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัย  ท่านเลยแนะนำว่าเป็นอย่างไร   ทำให้หว้าฉีกแนวจากเพื่อนๆออกมาได้
  • เคยเจอคำพูดหนึ่งจากอาจารย์ฟิสิกส์  ท่านบอกว่า "อุตส่าห์เรียนสายวิทย์แทบตาย  แต่ไปเลือกเรียนคณะทางศิลป์"
  • ก็แหม...เราก็ใช้สายวิทย์สอบนะ   เพียงแต่เรามองข้ามไปถึงการทำงานเลยมากกว่า   ว่าถ้าเราเรียนเศรษฐศาสตร์แล้ว  เราสามารถนำไปประยุกต์กับงานได้หลากหลายมากกว่า
  • สำหรับเรื่องละครหลังข่าว....ไม่อยากบ่นอะไรมากค่ะ  เพราะเห็นที่บ้านก็ดูกัน   แต่หว้าเองรู้สึกดูมากๆแล้วหงุดหงิดค่ะ  คือดูแล้ว มีแต่บทผู้หญิงแย่งผู้ชาย   นางเอกโดนกลั่นแกล้งซ้ำแล้วซ้ำอีก    
  • แต่ก็พูดยากนะคะ  พอผู้จัดทำละครสาระมากๆออกมา  คนก็ว่าเครียด ไม่อยากดู  สุดท้ายก็แย่งกันทำแต่ละครเอาใจตลาด
  • หว้าเองก็เลือกดูบางเรื่องค่ะ  ถือว่าเป็นการผ่อนคลาย....
  • หว้าดูจากประวัติคุณกิตติพงศ์แล้ว  ทำงานมาหลากหลาย   แสดงว่ายังสนุกกับการค้นหาตัวเองต่อไป  ขอให้มีความสุขในการทำงานค่ะ