มาถึงวันนี้...คุณค้นหาตัวเองเจอกันหรือยัง ????

อ.ลูกหว้า
เมื่อคุณต้องตอบคำถามเหล่านี้....
  • อยากเรียนต่อคณะอะไร ??
  • จบไปแล้วจะทำงานอะไร ??
  • ชอบงานที่ทำอยู่หรือไม่ ??
  • คิดจะทำอะไรต่อไปในอนาคต ??
  • อยากจะทำอะไรเพื่อสังคมบ้างหรือเปล่า ??

            

          หลายปีที่ผ่านมาต้องตอบคำถามเหล่านั้นมาตลอด    เลือกเรียนเศรษฐศาสตร์เพราะคิดว่าเราคงเหมาะกับเรื่องการเงิน     เคยฝันว่าจะต้องทำงานในบริษัทหลักทรัพย์มีเงินเดือนและโบนัสสูงๆ  เนื่องจากเห็นรุ่นพี่และอาจารย์พูดให้ฟังอยู่ตลอด...(เน้นแต่เรื่องทุนนิยม) 

          

          จึงสนใจเรียนเฉพาะวิชาเกี่ยวกับการเงิน   ส่วนวิชาทางด้านทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมไม่เคยอยู่ในสายตาเลย   ตอนนั้นถ้าเรียนก็เชยจะตาย...

   

           เมื่อจบไปแล้วก็เลือกทำงานการเงินที่บริษัทเอกชน    ทำธุรกิจส่วนตัว  ใช้ชีวิตอย่างที่ใจต้องการ(ฟุ่มเฟือยน่าดู)   จนมาเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย   เมื่อต้องตอบคำถามเหล่านี้อีกครั้ง... ก็ให้นึกแปลกใจ   เพราะคำตอบเริ่มเปลี่ยนไป  วิชาที่เลือกสอนคือ วิชาเศรษฐศาสตร์สิ่งแวดล้อม  หันมาให้ความสนใจเศรษฐกิจชุมชน     น้อมนำปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาประยุกต์ใช้

 

          ความคิดหลายอย่างเริ่มพรั่งพรูออกมาตั้งแต่ได้เข้ามารู้จัก   g2k เหมือนเพิ่งจะค้นพบตัวเอง    เริ่มหาคำตอบให้กับตัวเองได้ว่า...ความสุขที่แท้จริงไม่ใช่สิ่งที่เราพยายามแสวงหามาตลอดคือ เงินทอง  ทรัพย์สิน ความมั่นคงในชีวิต

         

           ในวันนี้...วันที่รู้สึกว่าเราพอแล้ว  หยุดไขว่คว้า  ความรู้สึกแบ่งปันก็เริ่มเกิดมากขึ้น   แบ่งปันความสุข  เติมเต็มสิ่งที่ขาดให้กับคนอื่น   นี่แหล่ะคือ...ความสุขที่แท้จริง  

           

            หลายต่อหลายคนต้องใช้เวลากว่าค่อนชีวิตที่จะค้นพบตัวเอง

         

          แล้วคุณหล่ะ...ค้นพบความต้องการที่แท้จริงของตัวคุณแล้วหรือยัง ???                      

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ผู้หญิงดอกไม้เหล็กและความทรงจำในเรือนรักร้อย

คำสำคัญ (Tags)#เรื่องเล่า#ความสุข#ความรู้สึก#ความคิด#ความทรงจำ

หมายเลขบันทึก: 125101, เขียน: 04 Sep 2007 @ 23:29, แก้ไข, 05 Jun 2012 @ 03:36, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 19, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (19)

ขจิต ฝอยทอง
เขียนเมื่อ 04 Sep 2007 @ 23:37
  • เคยอยากเป็นคุณครูแล้วก็ได้เป็นจริง
  • แม่อยากให้เป็นตำรวจไปเป็นให้แม่สักพักแล้วกลับมาเป็นครูต่อ
  • กลัวแม่เสียใจ
  • ดีแล้วที่กลับมาเป็นคุณครูที่ได้ทำประโยชน์มากกว่า
  • ชอบสอนมากกว่าทำอย่างอื่น
  • เมือชาติที่แล้วเป็นพระ
  • น้องหว้าก็คงใช่
  • แต่
  • คงเป็นพระสังกะจาย
  • ฮ่าๆๆๆ

สวัสดีค่ะอาจารย์ลูกหว้า

  เมื่อคืนแอบปลื้มที่อาจารย์เข้าไปชื่นชมในบล็อกคุณพลเดช วันนี้เลยตามมาเยี่ยมอาจารย์บ้าง เริ่มค้นพบตัวเองแล้วเหมือนกัน ชอบทำอะไรเกี่ยวกับชุมชน ทำกับคนเยอะๆ ชอบทำงานที่ท้าทาย ใช้ความสำเร็จของงานหล่อเลี้ยงหัวใจค่ะ

  ขอบคุณความคิดดีๆของอาจารย์ค่ะ

อ.ลูกหว้า
เขียนเมื่อ 04 Sep 2007 @ 23:45
  • P   คุณพี่...
  • พี่มาเป็นคนแรกของหนูอีกแย้ว
  • ไหนว่างานยุ่งไงหล่ะ
  • ไม่วายๆๆ
  • เวลาเราเริ่มค้นพบตัวเองได้นี่  รู้สึกดีจริงๆค่ะ
  • พี่ขจิต..อย่าเล่นของสูงค่ะ  ไม่ดีจ้ะ
อ.ลูกหว้า
เขียนเมื่อ 04 Sep 2007 @ 23:53
  • P  คุณตันติราพันธ์...
  • สวัสดีค่ะ...พอดีเมื่อวานเหนื่อยๆค่ะเลย หยุดทำงานมีเวลาไปดูบล็อกอื่น
  • เวลาหว้าไปทำงานชุมชน  ผลพลอยได้คือน้ำหนักลดค่ะ
  • ตอนนี้งานใหม่ล่าสุดคือ การทำสื่อวิทยุชุมชนค่ะ  เป็นการให้บริการความรู้สู่ชุมชน เข้าถึงท้องถิ่น
  • ขอบคุณค่ะที่แวะมาเยี่ยมเยียนกัน   นึกไว้นะคะเวลาทำความดียังมีหว้าเป็นเพื่อนอีกคนนึงค่ะ
  • เราอาจเป็นเพียงจุดเล็กๆในสังคม  แต่เมื่อรวมกันแล้วก็จะเป็นชุมชนคนดี  สร้างสรรค์สิ่งดีๆให้สังคมค่ะ

สวัสดีค่ะอาจารย์ลูกหว้าคนสวย

ขยันจังเลยค่ะ ทำโน่นทำนี่ไม่ได้หยุด ..  ปิ๊กนอนไม่หลับอ่ะคืนนี้  

ไม่มีคำตอบให้อาจารย์ลูกหว้าอ่ะค่ะ  ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าชอบที่จะทำอะไร   รู้แต่ว่า ก็ทำงานไปเรื่อยๆอ่ะค่ะ (ดูไม่ค่อยมีอนาคตเนอะ อิอิ )

แผ่นดิน
เขียนเมื่อ 05 Sep 2007 @ 06:44
  • สวัสดีครับ  อ.ลูกหว้า
  • ผมค้นพบตัวเองเจอตั้งแต่เรียน ม.ปลาย
  • ตนเองเรียนสายวิทย์  แต่รู้ดีว่าชอบอะไรในแนวศิลปะมาก
  • พอจบ ม. 6  ก็สมัครสอบเข้ามหาวิทยาลัยในสายศิลป์เลย
  • นั่นคือ สิ่งที่ตนเองบอกกับตนเองเสมอมาว่า  โชคดีนะที่ค้นหาตัวเองเจอเสียก่อน
  • .....
  • ขอบคุณครับ
  • .....
nokky
เขียนเมื่อ 05 Sep 2007 @ 09:27

สวัสดีค่ะ อ.ลูกหว้า

  • พยายามค้นหาตัวเองนะคะ
  • แต่ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เป็นอยู่เนี๊ยะ ใช่ตัวเองจริงๆรึเปล่า
  • เพราะบางครั้งก็รู้สึกดีกับมันมากๆ แต่บางครั้งก็เป็นอะไรที่ไม่ใช่เลย
  • ........
นายหมู
เขียนเมื่อ 05 Sep 2007 @ 09:36

ทุนนิยมหรือ ถามเพื่อ ใครดีเด่นกว่าใคร

หรือว่าสังคมนิยม

ตอนนี้หมูเรียน เศรษฐศาสตร์ทั่วไป คับพี่หว้า

มาติวให้ม่างจิ่ อิอิ

 

เนปาลี
เขียนเมื่อ 05 Sep 2007 @ 10:24
  • สวัสดีค่ะ  อ.ลูกหว้า ..

คำถามเหล่านั้น  ต้อมถามตัวเองอยู่บ่อย ๆ ค่ะ
- อยากเรียนต่อคณะอะไร?  ชอบภาษา  ชอบการออกแบบ  ชอบเขียนกลอน  ชอบวาดรูป   แต่ด้วยความที่ตัวเองเป็นคนขี้อายและมีดลกส่วนตัวค่อนข้างสูงลิบลิ่วเลยไม่กล้าปรึกษาใคร   และที่สำคัญได้โควต้าในสาขาที่เกี่ยวกับภาษาแต่สอบตกเอาตอนสัมภาษณ์  เพราะบอกแล้วเป็นคนขี้อาย  ตอนนั้นไม่กล้าคุยกับคนแปลกหน้า   แต่ไหงไปเรียนไฟฟ้าได้ก็ไม่รู้  คงเพราะที่เทคนิคฯ คนน้อย  ไม่มีสายตาผู้หญิงมองเรามากนัก  ดีจัง!! 
- จบไปแล้วทำงานอะไร?  รับจ๊อบพิเศษ  ดร๊าฟแบบ  ทำรายงาน  ทำอะไรก็ได้ที่ไม่ขึ้นอยู่กับเวลาแบบคนอื่นที่ต้องเข้า 8 โมงเช้า ออก 4 โมงเย็น   อ๋อ..ตอนเรียนจบมีโรงงานรับเข้าทำงานแล้ว 2 - 3 แห่ง  ด้วยความที่ขี้อายและไม่มีความมั่นใจก็เลยไม่เอา   แบบกลัวว่า..เอ  ให้ฉันเป็นหัวหน้าแต่ฉันไม่เคยทำมาก่อน  จะทำได้ไหม ((วะ))  แบบกลัวว่า..เอ  ให้ฉันไปคุมเครื่อง  ถ้าเกิดเครื่องเสียขึ้นมา  ฉันจะทำไง((วะ))   แบบกลัวว่า..จะส่งฉันไปฝึกงานญี่ปุ่น  ฉันพูดไม่เก่ง  แล้วฉันจะทำไง  ฮือ ๆ ๆ    เคยทำงานออฟฟิศแต่ก็ทำได้ไม่ถึง 2 เดือน  ทำงานที่ไหนไม่ถึง 2 เดือน  เลยเลิกทำ   ทำงานของตัวเองและเพื่อนก็พออยู่ได้แต่ไม่นานก็มีปัญหา   กลับมาตั้งสติที่บ้านแล้วก็ได้งานที่ทำในปัจจุบันนี้  3 ปีกว่าแล้วค่ะ
- ชอบงานที่ทำอยู่หรือไม่?   ตอนแรก เกลียดมากกกกกกก    ไม่ชอบคน  ไม่ชอบสถานการณ์  ไม่ชอบไปหมด  แต่ก็เกรงใจผู้ใหญ่   เพราะเขาเลือกเราเข้ามาเอง    แต่พออยู่ ๆ ไปก็เริ่มปรับตัวได้พอสมควร   ตอนนี้ก็เฉย ๆ ค่ะ  อยู่ได้สบาย ๆ   และที่สำคัญ..ทำงานที่นี่  ทำให้มีเวลาทำงานอดิเรกที่รักได้ไม่จำกัด   มีเวลาได้ขีด ๆ เขียน ๆ  ได้วาดรูป  ได้อ่านหนังสือ  ได้ทำกิจกรรมเยอะแยะไปหมด  ก็เลยพอหยวน ๆ ไปได้
- คิดจะทำอะไรต่อไปในอนาคต?   ก็..อยากมีร้านอาหารเล็ก ๆ ขนาด 2 - 3 โต๊ะ เป็นของตัวเอง  ในสไตล์ที่ชอบ  ร้านน่ารัก ๆ อาหารอร่อย ๆ วางขายของที่เราได้ทำเองจากมือทุกชิ้น  หรือไม่ก็มีสวนเล็ก ๆ  ได้ทำงานอยู่ในสวน   อยากจะมีความมั่นคงในระดับที่ตัวเองไม่เดือดร้อน  ถ้าแม่หรือน้องไม่สบายก็มีเงินพาไปรักษา  มีเวลาให้กับคนที่รัก    เพราะไม่เคยอยากได้  อยากมี  เราถึงได้ละทิ้งโอกาสดี ๆ ในชีวิตไปมากมาย   หลายครั้งที่ถูกต่อว่าต่อขานก็รู้สึกแย่   ก็ทำไมล่ะ.. ดีออกจะตาย   และรู้สึกดีกับการไม่อยากได้ ไม่อยากมีอะไรของตัวเองชะมัด   แต่พอมองในแง่ของความเป็นจริง  เฮ้ย!! ต้องคิดถึงวันข้างหน้าบ้าง
-  อยากจะทำอะไรเพื่อสังคมบ้างหรือเปล่า?  ถ้ามีโอกาสก็จะทำ  และงานในตอนนี้ก็เกี่ยวกับสังคมอยู่แล้ว

ความต้องการของชีวิต ..  มันก็เปลี่ยนไปตามยุคสมัยและแต่ละปัจจัย   ในช่วงชีวิตที่ผ่านมา..ทำให้ได้คิดอะไรมากมาย    เกิดคำถามขึ้นในใจเสมอว่า ทำไมเราจึงได้ละทิ้งเงินทอง  ละทิ้งโอกาสอันดีในการศึกษา  การงาน และชีวิตคู่    ทำไมเราถึงได้เป็นคนที่เรื่อยเปื่อยได้ขนาดนี้ทั้ง ๆ ที่อายุก็ไม่น้อยแล้วนะ    คำตอบก็คือ..ก็ทำแบบนั้นแล้วเรามีความสุขไงล่ะ
ถ้าย้อนกลับไปได้ก็คงจะดี   จะย้อนกลับไปแก้ไขตั้งแต่ต้น    แต่ความจริงก็คือเราย้อนวันเวลากลับไปแก้ไขบริบทใด ๆ ไม่ได้    ที่เป็นอยู่นี้ก็คือต้องดำเนินชีวิตต่อไป  และแน่ล่ะ  ต้องใช้ความคิดมากกว่าเดิม

naree suwan
เขียนเมื่อ 05 Sep 2007 @ 11:23
  • กำลังค้นหาอยู่คะ
  • อยากเป็นไปหมดทุกอย่าง
  • ทำมาหลายอย่าง
  • กำลังตัดออกทีละอย่างคะว่าสิ่งไหนชอบที่สุด
  • มนุษย์นี่หนอ...วุ่นวายจริงๆคะ

เข้ามาแลกเปลี่ยนครับ อาจารย์ลูกหว้า...

ยิ่งในยุคนี้ น้องๆ นักศึกษาหลายๆ คนที่เรียนกำลังจะจบแล้วยังตั้งคำถามเหล่านี้อยู่เลย ซึ่งจริงๆ แล้ว คงต้องช่วยกันในทุกๆ ภาคส่วน เพื่อให้เกิดกระบวนการ "คิดเป็น" แล้วตัดสินใจได้ อย่างเมื่อเช้านั่งคุยกับ อาจารย์ท่านหนึ่ง เรื่องละครหลังข่าว ซึ่งเข้าใจว่าน่าจะมีแฟนประจำอยู่ไม่น้อยทีเดียว แต่คำถาม คือ คนดูได้เรียนรู้อะไรมากน้อยขนาดไหน? ถ้านำตรงนี้มาเป็นประโยชน์ได้ก็น่าจะดี....

ส่วนตัวเองแล้ว ก็ยังค้นหาตัวเอง (ที่ชัดเจน) ต่อไปครับ

ด้วยความเคารพรัก

อ.ลูกหว้า
เขียนเมื่อ 05 Sep 2007 @ 19:28
  • P   น้องปิ๊กคะ...
  • แสดงว่าน้องมีความสุขในงานที่ทำแล้วสิคะ
  • ถึงไม่ได้มองว่าเราต้องการอะไร  ดีใจด้วยค่ะ
  • แต่ว่างๆก็ลองทบทวนดูบ้างว่า "นี่คือสิ่งที่เราต้องการจริงๆหรือเปล่า"
อ.ลูกหว้า
เขียนเมื่อ 05 Sep 2007 @ 19:42
  • P น้องพนัส..
  • ความจริงแล้วพี่ก็ค้นพบตัวเองกลายๆตอนจะสอบเข้ามหา'ลัยเช่นกันค่ะ
  • ตอนนั้นเรียนสายวิทย์เช่นกัน   แต่เลือกเศรษฐศาสตร์   อาจารย์งงๆกันใหญ่
  • เราก็บอกว่าถึงเราจะเรียนสายวิทย์ได้ดี  แต่เราดูแล้วถึงอาชีพในอนาคต  ถ้าสอบคะแนนก็ประมาณเทคนิคการแพทย์  แต่เราไม่อยากทำงานด้านนี้
  • เลยเลือกคณะพวกบริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์  รัฐประศาสนศาสตร์   ก็คิดว่าตัวเองตัดสินใจถูกต้องนะคะ
  • เรียกว่า โชคดีมากๆค่ะ   ที่สวนกระแสของบรรดาอาจารย์ที่บอกว่า ผลการเรียนของเราต้องสอบเข้าหมอ  เภสัช .....
  • เลือกในสิ่งที่เราชอบที่สุดดีกว่านะคะ
อ.ลูกหว้า
เขียนเมื่อ 05 Sep 2007 @ 19:47
  • P  คุณ nokky
  • ลองค้นหาตัวเองดูนะคะ
  • พี่จะถามตัวเองอยู่ตลอด  เพราะพี่เป็นคนเบื่อง่าย...
  • ยิ่งค้นหาตัวเองได้เร็ว  ยิ่งเป็นผลดีกับเราค่ะ
  • ขอบคุณค่ะที่แวะมาเยี่ยมกัน
  • หวัดดีครับ
  • เอ....
  • หัวใจอยู่ไหนน้า......
อ.ลูกหว้า
เขียนเมื่อ 05 Sep 2007 @ 22:19
  • P  น้องหมู...
  • อยากให้ติวหรือคะ  ติดต่อมาสิ
  • มาให้ติวที่พิดโลกสิ จะเลี้ยงข้าวมื้อนึง
อ.ลูกหว้า
เขียนเมื่อ 05 Sep 2007 @ 22:26
  • P   คุณต้อม..
  • สมัยก่อนหว้าก็ได้โควต้าเรียนด้านภาษาอังกฤษค่ะ
  • แต่พอดีติดเศรษฐศาสตร์ที่ม.ช.ด้วยเลยเลือกเรียนที่ม.ช.
  • เลือกทำในสิ่งที่เราทำแล้วมีความสุขค่ะ
  • ถึงแม้บางครั้งสิ่งที่เราทำ อาจมีคนมองแปลกๆไปบ้าง  แต่หว้าก็จะเลือกทำต่อไป ถ้าเราคิดว่าเป็นสิ่งที่ดีและเราสบายใจค่ะ
  • ขอบคุณค่ะ มาให้ความเห็นยาวมากเลย...
  • มองจากการตอบของคุณต้อมแต่ละครั้ง  รู้เลยว่าเป็นคนใส่ใจในเรื่องละเอียดอ่อน...ชื่นชมค่ะ
อ.ลูกหว้า
เขียนเมื่อ 05 Sep 2007 @ 22:34
  • P  คุณ naree suwan
  • ก็แหม...ชีวิตของเรานี่คะ   ก็ต้องค้นหากันหน่อย
  • ลองดูนะคะ  ว่าจริงๆแล้วเราชอบอะไร 
  • สำหรับหว้านะ เราเกิดมาชีวิตหนึ่งก็ควรจะลองทำในสิ่งที่เราอยากทำให้มากที่สุดค่ะ
  • ขอบคุณที่แวะมาเยือนกันค่ะ   หว้าอาจจะแวะเวียนไปได้บางครั้งนะคะ   เพราะภารกิจเยอะเหลือเกิน
อ.ลูกหว้า
เขียนเมื่อ 05 Sep 2007 @ 22:46
  • P   คุณ กิตติพงศ์ พลเสน
  • เห็นด้วยค่ะว่าทุกฝ่ายต้องช่วยกันแนะนำเด็กๆค่ะ
  • สมัยก่อนอาจารย์แนะแนวก็ เชียร์แต่ แพทย์  พยาบาล  เภสัช   แต่พอเราถามถึงบางคณะท่านก็อธิบายไม่ค่อยชัดเจน
  • ดีแต่ว่าคุณพ่อเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัย  ท่านเลยแนะนำว่าเป็นอย่างไร   ทำให้หว้าฉีกแนวจากเพื่อนๆออกมาได้
  • เคยเจอคำพูดหนึ่งจากอาจารย์ฟิสิกส์  ท่านบอกว่า "อุตส่าห์เรียนสายวิทย์แทบตาย  แต่ไปเลือกเรียนคณะทางศิลป์"
  • ก็แหม...เราก็ใช้สายวิทย์สอบนะ   เพียงแต่เรามองข้ามไปถึงการทำงานเลยมากกว่า   ว่าถ้าเราเรียนเศรษฐศาสตร์แล้ว  เราสามารถนำไปประยุกต์กับงานได้หลากหลายมากกว่า
  • สำหรับเรื่องละครหลังข่าว....ไม่อยากบ่นอะไรมากค่ะ  เพราะเห็นที่บ้านก็ดูกัน   แต่หว้าเองรู้สึกดูมากๆแล้วหงุดหงิดค่ะ  คือดูแล้ว มีแต่บทผู้หญิงแย่งผู้ชาย   นางเอกโดนกลั่นแกล้งซ้ำแล้วซ้ำอีก    
  • แต่ก็พูดยากนะคะ  พอผู้จัดทำละครสาระมากๆออกมา  คนก็ว่าเครียด ไม่อยากดู  สุดท้ายก็แย่งกันทำแต่ละครเอาใจตลาด
  • หว้าเองก็เลือกดูบางเรื่องค่ะ  ถือว่าเป็นการผ่อนคลาย....
  • หว้าดูจากประวัติคุณกิตติพงศ์แล้ว  ทำงานมาหลากหลาย   แสดงว่ายังสนุกกับการค้นหาตัวเองต่อไป  ขอให้มีความสุขในการทำงานค่ะ