มีน้องคนใหม่

                    อาชีพของแม่.. แคงเล่าให้ฟังว่า เมื่อพ่อแต่งงานกับแม่ที่มะกรูด… อาชีพของแม่ที่เริ่มต้นชีวิตก็คือค้าขายตามตลาดนัดต่างตำบล…. ซื้อผักและผลไม้จากชาวสวนที่นำมาขาย แล้วเอามาขายต่อกับพ่อค้าแม่ค้าที่ตลาดโคกโพธิ์…..ได้กำไรจากส่วนนี้มาใช้จ่ายจุนเจือในครอบครัว….. ต่อมาเมื่อมีลูกเริ่มไม่สะดวก… จึงเริ่มอาชีพใหม่ (เนื่องจากประสบอุบัติเหตุขณะนั่งรถไปตลาดนัด) เป็นแม่ค้าขายขนมหวาน…. โดยการหาหม้อเคลือบสีนำเงินมีหูหิ้ว ๒ ใบ(ทุกวันนี้หม้อแบบนี้ก็เห็นยังมีวางขายอยู่) ใบหนึ่งใส่ขนม ๑ อย่าง  อีกใบหนึ่งใส่ถ้วยและช้อน…. ส่วนน้ำดื่มและน้ำล้างถ้วยก็อาศัยจากบ้านที่กินขนมนั่นแหละ แล้วเดินขายไปตามบ้าน… จากนั้นก็พัฒนาเป็นใช้กระด้งขนาดใหญ่เทินหรือทูน(ภาษาถิ่น)บนหัว... โดยวิธีการนำผ้าคลุมหัวมาจับชายข้างหนึ่งรวมกัน แล้วนำมาขดให้เป็นวงกลม…. วางบนหัวแล้วค่อยๆ ยกกระด้งที่มีหม้อขนม ถ้วย ช้อน ผ้าเช็ดถ้วย น้ำ… ขึ้นวางบนผ้าที่ขดไว้(จะเห็นได้ตามชนบทที่ยังใช้วิธีนี้อยู่)แล้วเดินไปขายตามบ้าน.. วิธีนี้อาจได้ขนมเพิ่มเป็น ๒ อย่าง…. จากนั้นก็มีการพัฒนาต่ออีก คือใช้วิธีการหาบ... แบบนี้ได้ขนมถึง ๔ อย่าง ใส่หาบทั้งคู่…. แล้วใช้คานหาบหาบไปขายตามบ้าน…. ซึ่งจะขายได้ระยะไกล ๆ รายได้ก็เพิ่มมากขึ้น (ซึ่งแคงเมื่อโตแล้วลองหาบดูก็หาบไม่ได้ เพราะหนักมากๆ แม่คงหนักมากเพราะเห็นไหล่แม่ด้านท้งสองข้าง จะช่วยได้เฉพาะตอนแม่ขายหมดแล้วหาบกลับบ้าน) เมื่อถึงตอนนี้เองแม่ก็ตั้งท้องน้องอีกหนึ่งคน แม้ตั้งท้องแม่ก็ยังหาบขนมขายทุกวัน(๓๖๕ วันไม่เคยหยุด)….. จนวันแม่คลอดน้อง…เช้านั้นแคงไปโรงเรียน แม่ไปส่ง… แล้วแม่ก็กลับมาทำขนมจนเสร็จประมาณ ๑๑ โมง แล้วหาบออกไปขายในตลาด… เมื่อวางหาบเสร็จเรียบร้อยแล้วเตรียมตัวขาย ก็เจ็บท้องคลอดคนต้องช่วยกันนำแม่กลับบ้าน…. ตามหมอตำแยชื่อยายชุมมาช่วยทำคลอดโดยปลอดภัย…. แคงกลับมาจากโรงเรียนผ่านตลาดเห็นหาบขนมแม่ เปิดดูยังมีขนมเต็มอยู่…. ยายแดงที่ขายข้าวยำบอกว่าแม่ไปคลอดน้องที่บ้าน…. จึงรีบวิ่งกลับบ้านไปดูแม่ เห็นน้องคนใหม่เป็นผู้ชายตัวแดงอ้วนน่ารัก(น้องคนนี้ของแคงทุกวันนี้ต้องประกอบอาชีพด้วยการทำงานประเภทหนักๆ)….. ส่วนหาบขนมพ่อกลับมาจากทำงานตอนเย็นก็มาหาบกลับบ้าน…..แม่ของแคงช่างเป็นผู้หญิงที่ทรหดเหลือเกิน