ผมยังมีลำนำว่าด้วยความรักอีกหลายบทที่ยังไม่ได้นำมาลงในบันทึก   ซึ่งแต่งขึ้นในห้วงเดียวกับหลายบทที่นำมาบอกกล่าวไปแล้วก่อนหน้านี้...

ผมไม่อยากให้อารมณ์ที่ซ่อนตัวอยู่ในลำนำเหล่านั้นแห้งผากและตายด้านไปเพียงเพราะถูกทิ้งไว้เสียเนิ่นนาน   ด้วยเหตุนี้จึงตัดสินใจนำมาลงในบันทึกนี้ให้เสร็จสมบูรณ์

 

๑

 

ความรัก

ซ่อนตัวอยู่ในสายลม

และแสงแดด

ของทุกฤดูกาล

 

๒

 

ความรัก

น่ารักน่าชังเสมอ

จะไป จะมา

ไม่มีปี่ ไม่มีขลุ่ย

 

๓

 

ความรัก

เป็นเหมือนนักเดินทาง

บ้างอยู่กับที่อย่างยาวนาน

ขณะที่บางครั้ง -

ก็อยู่กับที่เพียงชั่วอึดใจเดียว

 

๔

 

ความรัก

ปรากฎตัวอยู่ในทุกเส้นทางของชีวิต

 

๕

 

สุขและทุกข์

เป็นปรากฏการณ์ของความรัก

 

๖

 

โปรดอย่าบอกคำว่ารัก

จนกว่าจะมั่นใจ

ว่า "รัก"

 

๗

 

ความรัก

เกิดขึ้นจากหัวใจ

และดำเนินไป

ด้วยหัวใจ, อย่างไม่รู้จบ

 

๘

 

โปรดอย่าด่วนสรุป

ว่าในเส้นทางของความรัก

จะปราศจากความทุกข์โศก

แต่ขอให้เชื่อมั่นว่า

ความทุกข์โศกนั้น

อยู่กับเราไม่ยาวนานนักหรอก

เพราะในไม่ช้า

ความรักย่อมพาเรา

ก้าวไปสัมผัสความสุขได้ในเร็ววัน

 

 

๙

 

ความเข้าใจ

และการให้อภัย

คือหัวใจของการอยู่ร่วมกัน

 

๑๐

 

ความรัก

ทำให้เรารู้สึกปวดร้าว

เมื่อรู้ว่า

คนที่เรารัก

กำลังพับพ่ายกับชีวิต

ความรัก

สอนให้เรารู้สึกอิ่มเอม

เมื่อรู้ว่า

คนที่เรารัก

กำลังรื่นรมย์กับชีวิต

เพราะความรัก

เป็นสิ่งเดียว

ที่มีอานุภาพเพียงพอ

ต่อการหลอมรวมคนสองคน

เป็นหนึ่งเดียว ...

 

๑๑

 

เธอและฉัน

ต่างมีพิพิธภัณฑ์ความรักด้วยกันทั้งนั้น

จงมั่นเข้าไปดูแล

ป้ดกวาด

และซ่อมแซมอยู่เป็นระยะ ๆ

 

๑๒

 

อาณาจักรของความรัก

กว้างใหญ่

และไม่รู้จบ

 

๑๓

 

แปลกแต่ก็จริง

หลายคนร้องทักว่า

ความรักทำให้คนตาบอด

แต่คนที่มีความรัก

กลับบอกว่าโลกเต็มไปด้วยสีชมพู

 

 

๑๔

 

ความรัก

ทำให้คนเรา

มีบันทึกประจำวัน

ที่เป็นส่วนตัว

อย่างน่ามหัศจรรย์

 

 

 

๒๕  สิงหาคม

o๔ :  ๔๕  น.

ขนส่งมหาสารคาม....