สบาย ๆ หลังสอบกลางเทอม

กลุ่ม "ทองหลาง"
ธรรมชาติชุมชน

 

ลุ่มน้ำตาปีในยามเย็น

เส้นทางเข้าชุมชน

ธรรมชาติชุมชนสายน้ำ  "ทรัพย์ในดินสินในน้ำ"

เส้นทางคมนาคมในอดีตเหลือเพียงความสงบนิ่ง

เส้นทางสายใหม่แม้ไม่สมบูรณ์แต่นำพาความสะดวกรวดเร็ว

สะพานข้ามลำคลองอีกไม่นานก็จะกลายเป็นสะพานคอนกรีต

ที่บ้านไม่มีขอเก็บไปปลูกที่บ้านหน่อย  "สาวเชียงใหม่" 

โครงการอนุรักษ์  "วังปลา" 

"ต้นจาก" ริมแม่น้ำลำคลองสามารถกันตลิ่งพัง,ใบจากใช้เย็บมุงหลังคา,ห่อขนม, ลูกจากรับประทานอร่อยรสชาดคล้าย  ลูกตาล-มะพร้าวก่อน  แต่เก็บกินค่อนข้างลำบากแต่ถ้าได้ชิมใคร  ๆ  ก็ต้องติดอกติดใจขอบอก

        ด้วยความปรารถนาดีจาก 

              นางสาวชนิตา  ช่วยส่ง  &  นางสาวธัชพร  เทพพิทักษ์

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน  "ทองหลาง" กลุ่มการจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาชุมชนท้องถิ่น ศูนย์เรียนรู้อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี

คำสำคัญ (Tags)#การจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาชุมชน ท้องถิ่น#ศูนย์เรียนรู้สุราษฎร์ธานี#ทองหลาง

หมายเลขบันทึก: 122222, เขียน: 26 Aug 2007 @ 21:01 (), แก้ไข: 06 Sep 2013 @ 18:17 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 5, อ่าน: คลิก


ความเห็น (5)

สวยครับ  สวยมากๆเลยครับ  อยากไปชมบรรยากาศจริงๆจังเลย  ว่างๆพาแสงเทียนไปเพิ่มบรรยากาศไต้ต้นทองหลางบ้างซิครับ
"ลูกจาก" นอกจากอร่อยแล้วยังมีกลิ่นหอมตามธรรมชาติด้วย ได้กลิ่นแล้วชื่นใจและอยากทานมาก ๆ ถ้ากลุ่มแสงเทียนอยากไปชมบรรยากาศก็ยินดีเลยค่ะ  เที่ยวแบบธรรมชาติ เพลินตาและเพลินใจดีนะคะ
  • ลงรูปได้สวยงามและให้บรรยาศได้น่าสนใจ
  • ธรรมชาติเป็นบ่อเกิดของชีวิต ธรรมชาติหล่อเลี้ยงชีวิต และธรรมชาติก็เป็นที่สุดของชีวิตเช่นกัน
  • รักธรรมชาติก็คือรักชีวิตครับ

ขอบคุณค่ะอาจารย์  ถ้าอาจารย์มีโอกาสมาเที่ยวจะพาล่องลำคลองด้วยเรือพาย  แต่ตั้งแต่มีถนนหนทางเข้ามา  การสัญจรทางเรือแทบหมดความหมายเหลือไว้เพียงนึกคิดของอดีตเท่านั้นแถมเรือก็หายาก  ลำคูเล็กน้อยที่ชาวบ้านเคยพายเรือเข้าสวนก็ตื้นขืนไปเยอะเพราะสะพานข้ามลำคูไม่ได้ยกสูงทำให้กระแสน้ำนิ่งไหลเวียนไม่เต็มที่เป็นภาวะจำยอมที่เกิดขึ้นไปแล้วเป็นที่น่าเสียดาย  แต่ที่สำคัญสุด  มีข่าวลือจากชาวบ้านว่ามี  จระเข้  หลุดเข้าอาศัยอยู่เป็นเพื่อนในลำคลอง  แม้แต่ผู้เขียนยังเลี่ยงที่จะลงเรือพายเล่นกลัว  เพื่อนคนใหม่  ขึ้นมาทักทาย

สภาพบริบทชุมชนแต่ละท้องที่  แต่ละภาคนั้นก็แตกต่างกันไป  แต่สิ่งที่ไม่แตกต่างกันของคนไทยคือ ความมีน้ำใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่  เป็นเสน่ห์ของคนไทย  ที่เป็นจุดแข็งที่ดำรงความเป็นไทมาช้านาน  ขอบคุณสำหรับทุเรียนกวนมาก ๆ เราชาวรุ่งอรุณอิ่มกันถ้วนหน้า    หมดฤดูกาลนี้แล้วเราค่อยแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันอีกนะครับ พี่น้องกลุ่มทองหลางผู้น่ารักทุกคน  หมดกลิ่นหอมของทุเรียน  กลิ่นหอมเสื้อครุย  ก็คงจะตลบอบอวล  เหมาะสำหรับบัณฑิตผู้ประพฤติตนที่เหมาะสม และสมควรที่จะได้เป็นบัณฑิตมหาวิทยาลัยชีวิต  เพราะความมุมานะ บากบั่น มุ่งมั่นในการศึกษาเรียนรู้จนครบหลักสูตร