เพราะโดนใจในบางคำ

ยูมิ
จงอยู่อย่างมีชีวิตที่พอเพียงเถิดจะเกิดเบาสบาย...

สวัสดีครับทุก ๆ ท่าน...

คืนวันย่อมล่วงเลยผ่านไปบั ดนี้เราทำอะไรอยู่

 

จงอยู่อย่างมีชีวิตที่พอเพียงเถิดจะเกิดเบาสบาย...สองกลุ่มคำนี้ยังค้างคาจิตใจยูมิอยู่ตลอดช่วงเวลาขับรถแล้วฟังวิทยุ...มาเกาะยอในเช้าวันนี้ 

 พอเข้าไปที่สำนักงานทักทายเพื่อน ๆ รับไหว้แล้วไปที่ฝากลายเซ็นลงวันเวลา...อาจารย์...มีของฝากอยู่ที่รังนกกระจอก...ครับผม...

เหลียวมองหน้าคนพูดแล้วยิ้มตอบ...อย่างมีไมตรีจิตต่อกัน...แล้วผมก็เดินไปจุดนั้น...

ว้าว...เป็นกล่องไปรษณีย์ขนาดกลางยกขึ้นมีเสียงโกรกเกรก..ๆ เมื่อมาถึงยอดเขาที่ทำงานแล้วเปิดออกดู...มีจดหมายน้อยอยู่ข้างบน...

เรื่อง  กราบขอบพระคุณและมอบหนังสือเรื่อง...เพราะศิลปิน...จึงสิ้นหมอง  หนังสือเพิ่งจะเสร็จ  ทางคณะผู้จัดทำ 

 มีคุณหมอบัญชา  พงษ์พานิช  เป็นหัวหน้าคณะได้พิจารณานำคำนิยมของท่านอาจารย์มาไว้เป็นอันดับแรก  คงเพราะโดนใจในบางคำ 

 ขอกราบขอบพระคุณท่านอาจารย์เป็นอย่างสูงอีกครั้ง  ที่กรุณาเขียนคำนิยมให้ 

 ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์จงคุ้มครอง  ขอให้ท่านจงมีสุขภาวะที่ดีตลอดไป  ชั่วกาลนาน...ด้วยความเคารพรักนับถืออย่างสูง

 

ลงชื่อ...นายหนังบุญธรรม  เทอดเกียรติชาติ...อธิการบดีมหาวิชชาลัยชุมชนศิลปินพื้นบ้านศรีวิชัย...จังหวัดนครศรีธรรมราช.

ขอฝากคำขอบคุณตรงหัวใจที่งดงามของอาจารย์บุญธรรม  เทอดเกียรติชาติ...เช่นกันทางนี้...เมื่อใจถึงใจทุกสิ่งคงถึงนะครับ....

  ด้วยไมตรีจิตมิตรภาพ...ฮา ๆ เอิก ๆ...

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน วัฒนธรรมท้องถิ่น

คำสำคัญ (Tags)#คงเพราะโดนใจในบางคำ

หมายเลขบันทึก: 121457, เขียน: 23 Aug 2007 @ 09:23 (), แก้ไข: 11 Feb 2012 @ 20:01 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 10, อ่าน: คลิก


ความเห็น (10)

แวะมาทักทายสวัสดีค่ะ อาจารย์

ดีใจที่เห็นบันทึกของอาจารย์อีกค่ะ

 

สวัสดีครับ  คุณ
P
ยิ้มๆๆ  ยิ้มมาในตาหวานชื่น
ยิ้มนิดชีวิตยั่งยืน  สดชื่นอุรา...อย่ารีรอ...
มายิ้มกันหนอ...พวกเรา...ฮา ๆ เอิก ๆ
ขอบคุณครับที่เข้ามาทักทาย...ด้วยมิตรไมตรีที่ดีงามครับผม...อยู่ไกลเหมือนอยู่ใกล้นะครับ...

สวัสดีค่ะอาจารย์

        อยากบอกว่า คิดถึงมาก ถึงมากที่สุด แต่ไม่ทราบว่าจะติดต่ออาจารย์ได้อย่างไร เลยขอเจอกันในฝันก็แล้วกัน

        ดีใจค่ะ ที่อาจารย์กลับมา ฮา ๆ เอิ๊ก อีกครั้งหนึ่ง

       

สวัสดีครับ  คุณ
P
เช่นเดียวกันครับ...เมืองหาดใหญ่ยังไม่ร้าง...คงได้เจอกันนะครับผม...
ที่จริงเราอาจเดินบนถนนเดียวกันบ่อย ๆ ใน มอ . หาดใหญ่  แต่เราอยู่ในรถเลยเห็นแต่รถ...
ฮา ๆ เอิก ๆ ...ลูกสาวสบายดีนะครับ...
ขอบคุณครับ.

สวัสดีหลังทานข้าวเที่ยงเสร็จค่ะ อาจารย์

            ลูกสาวสองคนสบายดีค่ะ  คนโต ก็เริ่มจะเถียงเก่ง ตามวัยที่โตขึ้น (ไม่รู้เหมือนใครสิเนี่ย)

          ส่วนคนเล็ก  ก็พยายามทำตัวเหมือนเป็นพี่สาว มากกว่าน้องสาว

           อ.อย่าลืมนำเรื่องหนุ่มน้อยทั้งสองคนมาเล่าให้ฟังอีกนะคะ

สวัสดีครับอาจารย์

ดีใจที่เห็นบันทึกของอาจารย์ครับ อาจารย์ได้รับหนังสือธรรมะเล่มน้อยหรือยังครับ

สวัสดีค่ะ  อาจารย์

                ดิฉันเป็นน้องใหม่ขอมาทักทายอาจารย์  เพราะคำโดดใจ  อยู่อย่างพอเพียง  นี่แหล่ะค่ะ

สวัสดีครับ  คุณ

P
น่าชื่นชมนะครับผม...เก่งเหมือนใครนี่...
หนุ่มน้อยสองคน  ตัวเล็กตามตัวโตจัง...
กระโดดก็ทำเหมือนกัน...ครับว่าง ๆ จะเล่าให้ฟังครับผม...

สวัสดีครับ  คุณ

P
ด้วยความคิดถึงครับ...
ยังไม่ได้รับครับผม...คงยังมาไม่ถึงนะครับ
ขอบคุณครับ

สวัสดีครับ  คุณ

P
ด้วยความยินดีที่ได้รู้จักกันครับผม
ขอบคุณครับ