วันนี้ไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลย ตั้งแต่เช้า ผมตื่นขึ้นมาที่เกาะช้าง ฝนตกตลอดทั้งคืน ผมกะว่าจะขึ้นฝั่งตั้งแต่เช้าก็ต้องรอฝนซ่า รอพายุสงบ ในที่สุดก็ต้องมาพร้อมรถโรงพยาบาลให้รถมาส่งบนฝั่ง ผมได้ขึ้นเรือเวลา 11.30 น. ลุ้นกับเรือที่ต้องฝ่าคลื่มลมในทะเล วิ่งอ้อมใช้เวลาประมาณ 1 ชม กว่าจะถึงฝั่ง เมื่อมาถึงฝั่งก็บ่ายโมงกว่าแล้ว แถมยังทำกระเป๋าใส่บัตรต่างๆหล่นไว้ที่รถที่มาส่งอีก พี่ที่โรงพยาบาลจึงไปไปไปรณีย์ส่งมาแบบ EMS คงจะถึงวันพรุ่งนี้

ทำไมช่วงนี้ผมถึงได้ใจลอยขนาดนี้ คิดถึงแต่เธอผู้เดียว ว่าจะทำอย่างไรดี เธอถึงจะหายโกรธผม

มาขึ้นรถที่ขนส่งตราดเที่ยวบ่ายสองโมง เดินทางมาถึงกทม ประมาณ สองทุ่ม และก็นั่งรถเทกซี่ไป รพ สมิติเวช เพื่อไปหาสุดที่รักของผม ไปหาเธอที่ตึก ก้พบครับ เธอขึ้นเวรบ่ายและเอาของฝากไปให้เธอ และก็รีบกลับจะมาทำรายงานต่อ

ปรากฏว่าผมลืมกุงแจห้องอีก ก็เลยโทรไปหาเธอเพื่อขอกุงแจห้องจะมาไขห้อง แต่เธอบอกว่าแค่นี้ทำไมต้องโทรมาหาด้วย ดเองไม่ได้หรือไง งัดห้องไง

-ไม่รู้ซิเมื่อมีปัญหา ก็มักจะนึกถึงเธอเป็นคนแรกเสมอ เราก็ค้นหากุงแจสำรองของเราในกระเป๋า พอดมีกุงแจสำรองใส่ไว้ในกระเป๋าโน๊ตบุคอยู่ 1 ดอก ไม่งั้นต้องงัดกันยกใหญ่

สบายใจไปอีกเปราะที่เธอยอมคุยกับผมบ้าง