ไป KMเชียงใหม่ทั้งที ไม่มีอะไรตลกมาเล่าให้ฟัง....สงสัยเสียชื่อ.....
เอาง่ายๆเป็นว่าขอเล่านิทานจากภาพที่เก็บตกได้จากงานนี้ก็แล้วกันค่ะ.... ไม่งั้น... อ.พิชัยคงผิดหวัง เพราะดูท่าอยากให้ฉันเล่นตลกมากกว่าจะสาระ(ซึ่งฉันเองก็ช้อบชอบ...ไร้สาระ)...
เอ้า..ท่านผู้นำว่าไงว่าตามค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่า.........
เมื่อหลายวันก่อนมีเด็กหญิงและเด็กชายคู่หนึ่ง...หลงทางอยู่กลางป่า....
เขาทั้งสองหาทางออกไม่ได้...
จนกระทั่งพบแหล่งน้ำ....และมาพบเส้นทางเดินเส้นหนึ่ง...
น่าจะเป็นหนทางที่เราค้นหา......
"เอ้า...ข้ามด้วยๆ"......ว่าง้ายง่าย......เดินตามต้อยๆ.....
"ฉันว่าทางนี้นะเธอ"
"ใครว่าทางนั้น...ทางนี้ต่างหาก ตามฉันมา"
"เอ้า...ไม่ใช่ก็ไม่ใช่....ไปด้วยคนค่ะไปด้วย...ไปไหนไปกัน"
"เดินอุ้ยอ้ายๆชักช้าจริง....หนักอะไรเหรอ"
Goto....Know Goto....Know .......GotoKnow.......
แล้วทั้งสองก็ชวนกันเดินไปบนหนทางเส้นนี้.....มันจะใช่ไหมเนี่ย?....
สุดท้ายได้พบผู้ใหญ่ใจดีสองท่านแนะทางให้.....แถมใจดีช่วยพาไป......
...ยัง...ยังไม่เคลียร์ตามประสาเด็กฉลาด...ต้องซัก ต้องถาม......จนสะใจซะก่อน ก่อนจะตามไป
แน่ะ!...ถึงกับท้าวสะเอวเลยรึ...เอาการ....
“เอ้า...พูดกันดีๆคร๊าบ...มีอะไรสงสัยค่อยๆถามก็ได้คร๊าบ”
"หนูสงสัยว่า ทำไมหนูเหนื่อยจังเลยน่ะค่ะ"
"ไม่ต้องวิตกจ้ะหนู..เดี๋ยวเราจะพาหนูไปพบสิ่งดีๆ...."
สุดท้ายก็พบสิ่งที่ตนปรารถนา...ช่างสวยงามและมีความสุขแท้ๆ....นี่เองที่ใฝ่หา
Goto....Know Goto....Know .......GotoKnow.......
อ้อ...คราวนี้ยิ้มออกแฮะ....ท่าจะมีความสุข
........................................
อ้าว....อุ๊ย!...ต๊ายตาย....มีอย่างนี้ด้วยเหรอ
.......ที่เหลือก็จินตนาการเอาเองนะคะ...อิ...อิ......
(ขอขอบพระคุณ :
นิทานภาพสนุกจัง นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า พบผู้ใหญ่ใจดี ให้รีบถาม แหะๆ
ขอบคุณค่ะ <div style="padding-right: 4px; padding-left: 0px; padding-bottom: 4px; padding-top: 0px">
ใบบุญ </div><ul><li><div style="padding-right: 4px; padding-left: 0px; padding-bottom: 4px; padding-top: 0px">วันหลังไปเที่ยวเชียงใหม่กันนะคะ
</div></li></ul>
น่าสนใจค่ะ เอาๆๆ ชอบๆ ค่ะ
นิทานเรื่องนี้คุ้นๆนะครับ
ขอจองพื้นที่ไว้ก่อนนะครับ เดี๋ยวมาต่อ...
อิอิ
ฮาก๊ากๆๆๆๆ....น้องหว้า.....
ก๊ากๆๆๆๆๆ.........
โอ้โห ช่างจินตนาการประกอบภาพได้อย่างเยี่ยมยอดทั้งป้าทั้งหลานเด็ก…อิอิอิ
ต่อนะครับ.....
ป้าติ๋ว : ป้ารู้สึกว่าเอวป้าใช้การไม่ค่อยดี
ด.ญ. หว้า : หนูก็เหมือนกันค่ะ อึดอัดไปหมด ดูเหมือนหนูอ้วนขึ้น กระโดดไม่ขึ้นเลยค่ะ
ป้าสร้อย : ป้ามีวิธีจ๊ะ หลานๆ สูตรนี้ทำให้ป้าสวยอมตะ
ลุงหมอ: ลุงก็มีวิธีรักษา เอวเคล็ด เอวหยอก ป้าติ๋วจะลองดูมั้ย
ป้าติ๋ว: ค่ะๆๆ (เธอตอบแบบรัว เพราะคิดว่าอาการเอวเดี้ยง คงจะหายครานี้)
ด.ญ.หว้า : มีท่าลดสะโพกแบบเร่งด่วนมั้ยค่ะ หนูละกลุ้มกลุ้ม
ลุงหมอ:เอ้า...ลุงหมอจะสาธิตให้นะ ทำตาม 1...2 ...3..
เอ้า อึ๊บ อ้า อัพ แอนท์ ดาวว์ ๆๆ
เอ...นิทานพี่ติ๋ว
เดินชมสวนร้องเพลง gotoknow อยู่ดีๆ ไหงมาจบที่สปาอ่ะ ^ ^
ส่วนของน้อง ด.ญ.หว้า
มาจบที่การวิ่งออกจากสนามgolf
ส่วนของน้องเอก
ยิ่งไปใหญ่มาจบที่ exercise.....
งงค่ะ งง.. อิ อิ
โอย...น้องแผ่นดินจ๋า
ซอย.....ค่อย......แน.....
สวัสดีค่ะพี่ติ๋ว
วันนี้เครียดทั้งวันค่ะ เพราะมัวแต่ทำการบ้าน (ให้ อ.Handy) เพราะมื่อคืนเกเร ไม่ได้ทำ
ทำเสร็จแวะมาอ่านบันทึกนี้ หายเครียดเลยค่ะ
ก๊ากส์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
จินตนาการล้ำเลิศค่ะ อ่านแล้วขำกิ้กเลย ^_^
สวัสดีค่ะ
น้องลูกหว้าขา
ก๊าก.......ตลกดี...เอาอีกค่ะ.....เอาอีกค่ะ....
...
มะเด็กๆ....ป้าเอาnetเร็วมาเล่นแล้ว...รับรอง...สบายชิวๆ....(เหลือแต่ไอ้นิ้วกับสายตาที่แหละที่มันไม่ค่อยจะOKเอาซะเลย...เน๊อะ อ.สร้อย...เด็ก500เหมียนกัล)