มี blogger หลายท่านเป็นห่วงว่า... ครูอ้อยกับพ่อบ้านเดินทางถึงบ้านหรือยัง ก็ขอตอบในบันทึกนี้เลยนะคะ ถึงบ้านเมื่อเวลา 10.00 น. ขอบคุณที่ทุกท่านเป็นห่วงและส่งใจตามมาถึงบ้าน ครูอ้อยเห็นหลังไวๆ เดินจากไป....
ครูอ้อยไปถึงโรงเรียนเวลา 11.00 น ได้พัก และกินข้าว และมีเพื่อนฝูงมาทักทาย
ครูอ้อยเอาลำไยกระโหลกจากเชียงใหม่ไปวางที่โต๊ะกินข้าว ชักชวนเพื่อนๆกิน
แล้วก็หนีมาทำงานที่ค้าง เน็ตไม่ดีเลยวันนี้ กว่าจะเขียนได้ก็บ่ายแก่ๆ คิดถึงทุกคนเนอะ
อยากจะถามว่า...ใครนะ ร้องไห้..กันตอนไหนบ้าง
ครูอ้อยแอบเห็น..ประมาณว่า..น้ำตาซึม ก็ถือว่า..ร้องไห้นะคะ
บางคนร้องไห้ตอนที่ ครูบาฯ พูด
บางคนร้องไห้ตอนที่ อ.พิชัยพูด
บางคนร้องไห้ตอนที่ คุณเอกพูด....
บางคนร้องไห้ตอนที่ร้องเพลง GotoKnow ....
บางคนร้องไห้ตอนที่จะต้องลาจากกัน...
บางคนร้องไห้ตอนกอดกัน....
สำหรับครูอ้อยนะหรือ.....มานั่งร้องไห้คนเดียว..ตอนที่อยู่คนเดียว ไม่มี blogger ที่นี่เลย
ขนาดคนนั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ยังน้ำตาไหลเลยค่ะ แบบว่า หนูอินมาก TT_TT
นี่ก็เช็ดน้ำตาตาม ต้อยๆ อยู่เนี่ย ทำไมไม่ทราบ
สวัสดีค่ะครูอ้อย สิริพร กุ่ยกระโทก
ทำงานหนักมากเลยค่ะ มาถึง 10.00 น. แล้วทำงาน 11.00 น. หวังว่าคงได้พักผ่อนบ้างนะคะ ^ ^
น่าเสียดายที่ไม่ได้อยู่วันสุดท้าย ตอนที่ตัวเองลามา อารมณ์ต่างกันมาก เพราะคิดว่าเดี๋ยวก็ได้เจอกันอีก (อย่างน้อยบนบล๊อก) แต่ถ้าอยู่ถึงวันจบสงกะสัยอารมณ์จะเปลี่ยนเยอะเหมือนกัน ^ ^
แล้วพบกันใหม่ค่ะ ^ ^
ครูอ้อย หยุดร้องไห้แล้วใช่ไหมครับ
ผมเองก็เพิ่งหยุดร้องไห้เมื่อไม่นาน ...
ที่นี่
สวัสดีค่ะครูอ้อย
ทุกวันนี้ น้องแป๊ด ก็ยังไม่หยุดร้องค่ะ แต่ไม่ใช่การร้องที่เกิดจากการกลั่นออกมาจากบ่อน้ำตานะคะ
แต่เป็นการ (ร่ำ) ร้อง ของหัวใจ ที่กระสันต์รอวันที่จะได้พบเจอ พูดคุย โอบกอด และอื่น ๆ อีกมากมายค่ะ
ต้องมีสักวัน ต้องมีสักวัน ใช่ไหมค่ะครูอ้อย
สวัสดีค่ะพี่อ้อย
เมื่อวานรีบๆ กับการไปขึ้นเครื่องเลยไม่ได้ อ้อยอิงร่ำลา ไม่งั้นนะค่ะ โรงแรมอาจต้องปิดกิจการเพราะน้ำตาท่วมโรงแรมแน่ๆ
แล้วคนที่น้ำตาตกใน จะเรียกว่าร้องไห้ด้วยมั้ยค่ะ
พี่อ้อยพักผ่อนบ้างนะค่ะ ทำงานหนักจังเลย
แล้วพบกันอีกนะค่ะ พี่อ้อยคนสวย...
ครูอ้อยครับ ร้องให้ออกมาเถอะ เมื่อมันคือเครื่องหมายของความรักและปิติครับ
สวัสดีค่ะน้องแผ่นดิน...แผ่นดิน
ตอนนี้ก็ยังรู้สึกอยู่ ยังรับไม่ได้ค่ะ
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะน้องลูกหว้า...อ.ลูกหว้า
ขอบคุณค่ะ
ครูอ้อยอย่าร้องไห้นะคนดี...เพราะคุณติ๋ว....ฮือๆๆๆๆ
สวัสดีค่ะคุณติ๋ว...นาง กฤษณา สำเร็จ
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะน้องต้อม...เนปาลี
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะท่านพี่...บางทราย (คนเข็นครก ขึ้นภูเขา)
ครูอ้อยร้องไห้มาหลายโฮแล้วค่ะ
โฮแรกคือความปิติ
โฮที่สองคือความรันทด
โฮที่สามคือความวังเวงค่ะ
ขอบคุณค่ะท่านพี่
สวัสดีค่ะคุณแป๋ว...paew สุดแสนจะน่ารัก
ยังไงก็อย่าให้ปฏิทินเป็นฟันหรอนะคะ..อิอิ...
สวัสดีค่ะน้องแป๊ด...คุณ รัตติยา เขียวแป้น
เกทับ..อิอิ
ขอบคุณค่ะ