- หว้ามาถึง ห้าทุ่มค่ะ
- มีคนทักทายตลอดเลยไม่เหงา...
- แอบร้องไห้หลายช่วงเหมือนกันค่ะ
- แต่ตอนที่ลาพ่อครูบา พี่ขจิต และท่านอื่นๆ
- เลยกลายเป็นเด็กขี้แยตรงพี่ขจิตนี่แหล่ะ รีบเดินออกมาแล้วไม่หันกลับไปอีก เพราะกลัวใจตัวเอง...
- แต่ก็คิดว่า "เมื่อมีจากกัน...สักวันก็คงได้พบกันอีกค่ะ "
- ขอบคุณมิตรภาพที่แสนดี ขอบคุณความห่วงใยจากพี่อ้อยและคนข้างกายค่ะ
- หนูนั่งปั่นแบบประเมินอาจารย์อยู่ค่ะ ยังไม่เสร็จเลย