ดูข่าว TITV มีการสัมภาษณ์ท่านพระครูสังฆรักษ์ปราณพ (หลวงหนุ่ย) เรื่องการทำพิธีกรรม... ผู้เขียนไม่รับรองว่าท่านพระครูฯ จะมีความรู้ในเรื่องที่ว่าจริงหรือไม่...   การอ้างคัมภีร์ของท่านพระครูฯ ทำให้ผู้เขียนระลึกถึงหนังสือบุดในวัด ซึ่งมีอยู่ทั่วไปเกือบทุกวัดในสมัยก่อน หรือตามบ้านของผู้เฒ่าผู้แก่บางท่านก็มีบ้าง... แต่เดียวนี้มีเห็นน้อยลง บางส่วนก็ถูกเก็บเข้าพิพิธภัณฑ์...

หนังสือบุด ก็คือ สมุดข่อย หนังสือไทย หรือกระดาษสา (พับสา) นั่นเอง เพียงแต่ปักษ์ใต้เรียกว่า หนังสือบุด แบ่งออกเป็น ๒ ชนิด คือ บุดดำ และบุดขาว   

  • บุดดำ จะเป็นวิชามาร เช่น ไสยเวทย์ มนต์ดำ ฯลฯ
  • บุดขาว จะเป็นวิชาเทพ เช่น ตำรายา การแพทย์โบราณ ฯลฯ

ส่วนอักษรที่ใช้ ถ้าไม่เป็นอักษรขอม ก็เป็นอักษรไทยโบราณ โดยมีรูปยันต์และภาพประกอบเป็นบางหน้าบางตอน...

หนังสือบุดดำบุดขาวนี้ มักจะวางไว้ที่บริเวณโต๊ะหมู่บูชา หรือบางครั้งก็อาจอยู่บนหิ้งสูงขึ้นไป...

คัมภีร์ที่หลวงหนุ่ยอ้างมา น่าจะเป็น หนังสือบุดดำ...

.......... 

สมัยแรกบวชผู้เขียนไปวัดใด เมื่อเจอก็มักจะนำมาเปิดดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นเสมอ... ที่เป็นอักษรขอมก็ตั้งไว้ที่เดิม ส่วนที่เป็นอักษรไทยผู้เขียนมักจะมานั่งแกะอ่าน แต่ก็อ่านได้นิดหน่อยแล้วก็เก็บไว้ที่เดิม.... ประมาณนั้น

เฉพาะหนังสือบุดดำที่เป็นอักษรไทย ผู้เขียนก็เคยอ่านหลายฉบับ แต่เพราะทั้งอักษรและภาษาเป็นของโบราณ จึงไม่ค่อยเข้าใจนัก... ทั้งบางตอนก็ฉีกขาดหรือลบเลือนไปบ้าง การทำความเข้าใจจึงยากยิ่งขึ้น...

ตามที่อ่านมา วิชาหนึ่งที่ยังพอจำเรื่องราวได้ก็คือ การหุงน้ำมัน แล้วก็เอาไปทาเสาเรือนด้านล่าง (เรือนยกพื้น) เพื่อให้คนภายในบ้านหลับ แล้วขึ้นไปหาสาวคนรัก หรือหยิบฉวยสิ่งที่พึงประสงค์.....

จำได้ว่าตอนนั้นชอบเรื่องนี้มาก คิดว่าจะลองปรึกษาพ่อท่านในเรื่องนี้ดู แต่ผู้เขียนมัวแต่เที่ยวตามสำนักปฏิบัติและเปลี่ยนใจมาเรียนบาลี จึงไม่ได้กลับวัด จนกระทั้งพ่อท่านมรณภาพ... ความตั้งใจนี้จึงเหลือแต่เพียงความทรงจำ.....

..........

ไม่น่าเชื่อว่า วิทยาการพัฒนามาไกลขนาดนี้แล้ว แต่วิชาต่างๆ ในหนังสือบุดดำ ก็ยังมีผู้สนใจ และรู้สึกว่ายังหลงใหลงมงายยิ่งกว่ายุคโบราณ... ประมาณนั้น